หลินหยูเดินทางสู่โลกมนุษย์ด้วยความสงสัยและความกลัวในใจ เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถพึ่งพาอำนาจเทพของเธอได้ที่นี่ ความรู้สึกของการเป็เทพธิดาที่สามารถปกครองจักรวาลไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกสะดวกสบายนักในโลกที่เต็มไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้จัก
เมื่อหลินหยูมาถึงเมืองมนุษย์ที่มีผู้คนมากมาย เดินพลุกพล่านในตลาดที่เต็มไปด้วยเสียงและควันไฟจากเตาฟืน สิ่งที่เธอพบกลับทำให้เธอรู้สึกถึงความแตกต่างของโลกทั้งสอง เมืองนี้เต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นจากมลพิษและความวุ่นวายที่ไม่น่าเชื่อว่าอยู่ในโลกเดียวกับที่เธอเคยอยู่
ขณะที่เดินไปตามถนนที่แออัด เธอได้พบกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังเดินด้วยท่าทางรีบร้อนและไม่ระวัง เขาชนเธออย่างแรงจนของในมือเธอตกกระจายไปทั่ว
“ขอโทษครับ!” ชายหนุ่มคนนั้นรีบยกมือขึ้นและพยายามเก็บของที่ตกกระจาย เขาดูเหมือนจะตื่นใเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่เขาชนดูไม่เหมือนคนธรรมดา
หลินหยูมองเขาอย่างเงียบๆ ดวงตาของเธอส่องแสงสีเงินราวกับแสงจันทร์ที่ส่องจากท้องฟ้า “เ้าคือใคร?”
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอายๆ พร้อมกับก้มหน้าลง “ผมชื่อหานหลินครับ ผมขอโทษที่ทำให้เกิดความยุ่งยาก”
หลินหยูครุ่นคิดในใจ สายตาของชายหนุ่มทำให้เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นและมิตรภาพที่ไม่คุ้นเคยในโลกที่เธอเคยอยู่ ทุกๆ คนในโลกเทพต่างกลัวและเคารพเธอ แต่ชายหนุ่มคนนี้กลับทำให้เธอรู้สึกถึงความธรรมดาและความเป็มนุษย์