เสียงลากกระเป๋าดังเอี๊ยดอ๊าดบนพื้นซีเมนต์หน้าห้อง 412 ใน่สายของวันเสาร์ ทำให้ “มีนา” ละสายตาจากโทรศัพท์ไปมองผ่านตาแมวด้วยความหงุดหงิดนิด ๆ
วันหยุดที่เธอตั้งใจจะนอนทั้งวัน กลับต้องมาถูกรบกวนด้วยเสียงดังจากห้องข้าง ๆ
ร่างสูง ผิวเข้ม ตัดผมสั้นแบบทอม เสื้อกล้ามสีเทา กับกางเกงขาสั้นลุ่ย ๆ ทำให้มีนาดูเหมือนช่างซ่อมที่หงุดหงิดกับทุกสิ่ง
“ใครวะ…เสียงดังแต่เช้าเลย”
เธอบ่นกับตัวเอง ก่อนจะถอนหายใจแล้วหยิบหมอนมากอดต่อบนโซฟา
ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา เสียงก๊อก ๆ ดังที่ประตูห้องของมีนา
เธอขมวดคิ้ว เปิดประตูอย่างหงุดหงิด
ตรงหน้าคือร่างสูงโปร่ง ผิวขาวเนียน หุ่นบางแต่หน้าอกหน้าใจล้นออกมานอกเสื้อยืดคอกว้าง
ชายกระโปรงสั้นร่นขึ้นเพราะนั่งลงยอง ๆ ถือถุงใส่ข้าวกล่องอยู่
“ขอโทษนะคะ พอดีหนูเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องข้าง ๆ แล้วเผลอเปิดเตาไมโครเวฟจนไฟกระตุก พอจะมีปลั๊กพ่วงให้ยืมหน่อยมั้ยคะ?”
เสียงหวานติดสไตล์ผู้หญิงมาก แต่สายตาและท่าทางกลับทำให้มีนาเลิกคิ้วด้วยความไม่แน่ใจ
“กระ…เทยเหรอวะ…?” เธอพึมพำในใจแบบไม่ออกเสียง
“เอ่อ…ก็มีอยู่นะ รอแป๊บ”
มีนาเดินไปหยิบปลั๊กพ่วงเก่า ๆ หนึ่งอันแล้วยื่นให้เพื่อนบ้านใหม่
มือของทั้งสองแตะกันชั่วครู่…แค่แป๊บเดียว แต่ราวกับมีไฟฟ้าสถิตวาบผ่าน
“ขอบคุณนะคะ พี่น่ารักจัง…หนูชื่อเพชรค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะพี่…?”
“มีนา…อืม”
มีนาไม่ได้ยิ้มตอบ เธอแค่พยักหน้าเบา ๆ แล้วปิดประตูลง
แต่แค่ไม่ถึงนาที…เธอกลับไปยืนพิงประตู แล้วสบถเบา ๆ
“บ้าเอ๊ย…หน้าอย่างกับดารา”
ตลอดทั้งวันนั้น มีนาไม่เป็อันทำอะไรเลย เธอพยายามดูซีรีส์ที่โหลดไว้ แต่กลับมีเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วลอดผนังมาจากห้องข้าง ๆ อยู่เรื่อย ๆ
บางครั้งก็เป็เสียงเพลงเบา ๆ บ้าง เสียงฮัมเพลงบ้าง
ทุกอย่างที่มาจากคนชื่อ “เพชร” ดูเหมือนจะรบกวนหัวใจของเธอมากกว่าหูเสียอีก
กระทั่ง่ค่ำ ขณะมีนากำลังถือถุงขยะออกมาทิ้ง เธอก็ได้ยินเสียงน้ำไหลมาจากห้องน้ำที่อยู่ติดระเบียงรวม
เสียงฝักบัวตกกระทบพื้นกระเบื้อง และเงาเลือนรางของร่างบางที่อยู่ภายใน
กระจกฝ้าทำให้เห็นไม่ชัด แต่ก็เห็นพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใส่อะไรเลย
ไหล่ลาดเนียน หน้าท้องแบนราบ หน้าอกที่…ใหญ่กว่าที่เธอเคยคิด
มีนารีบหันหน้าหนี แล้วรีบเดินไปทิ้งขยะ แต่หัวใจกลับเต้นระรัวแบบไม่เคยเป็มาก่อน
“นี่มันอะไรกันวะ…เราจะคิดอะไรบ้า ๆ แบบนี้กับกระเทยไม่ได้นะเว้ย!”
556
