บทที่ 3 เพื่อนซี้จอมป่วน
หลังจากที่ริต้าได้วางแผนการเดิมพันกับเพื่อนๆไปแล้วฟ้าก็เริ่มจัดการแผนการอย่างรวดเร็วด้วยความที่เธอเป็เพื่อนซี้จอมป่วนที่คอยให้คำแนะนำอยู่เสมอฟ้าจึงตัดสินใจที่จะช่วยริต้าในการเอาชนะใจคิริลให้ได้ เพราะอย่างที่รู้กันว่าริต้าไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ ยิ่งถ้าหากมีการเดิมพันเข้ามาเกี่ยวข้องด้วยแล้วริต้าจะยิ่งตั้งใจมากขึ้นเป็พิเศษ
“ริต้า...ถ้าแกอยากให้คิริลสนใจนะ ลองเล่นเกมนี้ดูสิ!”
ฟ้าพูดขึ้นขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้านกาแฟในมหาวิทยาลัย ฟ้ากำลังทำท่าทางเหมือนมีแผนการอะไรบางอย่างในหัว
“แค่แกแสดงออกในแบบที่ไม่คาดคิดก็พอ!ให้เขาเห็นว่าแกไม่ใช่แค่สาวสวยที่เขาคิดแต่ยังมีอะไรที่น่าสนใจอีกเยอะ”
ริต้าเลิกคิ้วขึ้นและทำท่าคิด
“ไม่ใช่แค่สาวสวย? แบบว่า...เล่นให้ดูน่าตื่นเต้นเหรอ?”
ฟ้ายิ้มเ้าเล่ห์
“แน่นอน!ลองคิดดูสิแกเป็สาวมั่นมากอยู่แล้ว แค่ปล่อยความมั่นใจออกมาให้เขาเห็นบ้างแต่อย่าทำให้มันดูบ่อยนะมันจะทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังโดนข่ม...แต่ต้องทำให้ดูธรรมชาติมั่นใจแบบไม่ต้องพยายาม”
“ฟ้า... แกนี่นะ ตัวดีเลย”
ริต้ายิ้มอย่างเ้าเล่ห์
“ถ้าฉันทำแบบนี้แล้วไม่ได้ผลฉันจะถือว่าฉันล้มเหลวแล้วจะต้องซื้อกาแฟให้พวกแกจริง ๆ”
ฟ้าแกล้งทำเสียงน่ากลัว
“ไม่เป็ไรหรอกถ้าไม่สำเร็จก็แค่ต้องขอโทษแล้วซื้อกาแฟให้พวกฉันทุกวัน ก็ไม่เสียหายอะไรขนหน้าแข้งแกคงไม่ร่วงหรอกมั้ง”
ริต้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนที่จะคิดตามคำแนะนำของฟ้า ฟ้าบอกให้ริต้าเข้าไปใกล้ชิดคิริลในสถานการณ์ที่ไม่คาดฝันเช่นอาจจะทำให้เขาเห็นแววตาหรือท่าทางที่ดูมีเสน่ห์ทำตัวธรรมชาติ แต่น่าสนใจ สร้างความตื่นเต้นให้เขาโดยไม่ให้มันดูเหมือนจงใจเกินไปเธอจะต้องไม่ให้คิริลรู้สึกว่าเธอแค่้าดึงดูดความสนใจ แต่ให้เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้เขาคิดถึงเธอ
“งั้นเอาเลย! ฉันจะลองดู”
ริต้าพูดอย่างตื่นเต้น
“แต่ฟ้า...ถ้านี่ไม่เวิร์ค เราจะต้องปรับแผนใหม่ไหมอ่ะ?”
“แน่นอนสิ! ถ้าไม่เวิร์คก็ต้องลองใหม่ แต่ต้องมั่นใจว่าแกจะทำมันให้ดีที่สุด แกทำได้อยู่แล้วแหละเชื่อฉันสิ”
ฟ้าเชื่อมั่นในตัวริต้าเต็มที่
ตอนนี้แผนของฟ้าได้ถูกจุดประกายขึ้นในใจของริต้าแล้วเธอพร้อมที่จะทำให้คิริลต้องตกหลุมรักหรือสนใจเธอให้ได้ แต่อย่างไรแล้วก็ไม่ใช่เื่ง่าย...และนี่ก็แค่จุดเริ่มต้นของการปะทะระหว่างสาวมั่นกับหนุ่มเ็า!
หลังจากที่ริต้าได้รับคำแนะนำจากฟ้าเกี่ยวกับการทำให้คิริลสนใจเธอจึงตัดสินใจที่จะสร้างสถานการณ์ที่ทำให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันอย่างบังเอิญทว่าไม่ใช่เื่ง่ายที่จะทำให้คิริลรู้สึกถึงความพิเศษของเธอในขณะที่เขายังคงเป็คนที่เ็าและไม่เคยแสดงท่าทางสนใจใครง่ายๆ
วันนี้ริต้ากำลังเดินไปยังห้องเรียนในคณะสถาปัตยกรรมเมื่อเธอเห็นคิริลเดินออกมาจากห้องเรียนวิศวกรรมคอมพิวเตอร์สายตาของริต้าลุกวาวขึ้นมาทันทีเธอเห็นว่าเขากำลังเดินอยู่ในทางเดินเดียวกับเธอและจากที่มีโอกาสใกล้ชิดแบบนี้มันคงเป็โอกาสที่ดีในการสร้างสถานการณ์ให้คิริลได้สนใจเธอ
“โอ้โหอยากเจอพอดีเลย...วันนี้จะเป็ยังไงนะ...”
ริต้าพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนที่เธอจะเดินตรงเข้าไปหาคิริลอย่างมั่นใจ
ในขณะที่คิริลเดินไปข้างหน้า เขาก็ไม่ได้มองไปรอบๆหรือดูท่าทางใครเท่าไรเขาคือคนที่มักจะมีท่าทางนิ่งเฉยและวันนี้ก็เช่นกัน ริต้ารู้สึกเหมือนกำลังเข้าสู่สนามรบเมื่อเธอเดินไปข้างๆคิริลและตั้งใจให้เขาสังเกตเห็น
“เอ่อ...สวัสดีค่ะ รุ่นพี่คิริล”
ริต้าพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มให้เขา
คิริลหันไปมองเธอสักครู่ก่อนที่จะตอบกลับเสียงเ็า
“อืม สวัสดี”
คำพูดของเขามีน้ำเสียงที่ไม่แตกต่างจากเดิมเลยไม่มีท่าทางที่แสดงถึงการสนใจหรืออ่อนโยนแม้แต่น้อย ริต้ารู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธโดยไม่ทันได้เริ่มต้นเธอยิ้มออกมาอย่างพยายามไม่ให้เขารู้สึกถึงความผิดหวังแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนมีก้อนหินหนักๆ กดทับอยู่ที่หัวใจ
“แค่สวัสดี...เหรอ?”
ริต้าคิดในใจแต่ถึงกระนั้นเธอก็พยายามแกล้งทำเป็ไม่รู้สึกอะไร ขณะที่คิริลเดินผ่านไปอย่างไม่สนใจเธอเลยแม้แต่น้อย ริต้าเหลือบมองไปที่แผ่นหลังของเขาที่ไกลออกไปและรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอจะลุกเป็ไฟ
“บ้าเอ๊ย!คนอะไรวะจะเ็าได้ขนาดนี้เกิดมาก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละ...”
ริต้าตัดสินใจพูดกับตัวเองขณะที่เธอยืนอยู่ตรงนั้นแม้จะทำใจให้สงบ แต่ก็ไม่สามารถปกปิดความหงุดหงิดในใจได้การสร้างสถานการณ์ให้ทั้งสองคนได้ใกล้ชิดกันนั้นไม่ใช่เื่ง่ายเลยจริงๆริต้ารู้ตัวว่าเธอต้องพยายามมากกว่านี้หากอยากให้เขาสนใจเธอจึงตั้งใจว่าจะต้องคิดแผนการใหม่และไม่ยอมแพ้เพียงแค่นี้
ขณะที่เดินไปข้างหน้าริต้าพยายามเตือนตัวเองว่า
“ อดทนไว้ ริต้า เธอต้องชนะอยู่แล้วเกมนี้ เขาคงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ”
เธอได้แต่ยิ้มเ้าเล่ห์ในใจและเตรียมตัวกับแผนการครั้งต่อไปที่เธอจะต้องคิดออกให้เร็วที่สุดหลังจากที่ริต้าได้แผนการใหม่ในการทำให้คิริลสนใจผ่านไปหลายวันเธอก็พบว่าทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดคิริลยังคงเป็หนุ่มเ็าและไม่สะทกสะท้านกับความพยายามของเธอแม้แต่น้อย ทุกแผนการที่เธอลงมือทำก็เหมือนจะไม่สำเร็จเลยสักครั้ง
วันนี้ริต้าและเพื่อนๆนั่งรวมตัวกันที่ร้านกาแฟในมหาวิทยาลัยหลังจากเรียนเสร็จ ฟ้า, นิ้ง ก็ยังคงตามสนับสนุนริต้าในการทำแผนเอาชนะใจคิริลแต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอเริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นทุกทีแล้ว
“เอ่อ…เอาไงดีล่ะ…นี่มันจะสำเร็จจริงๆ หรอ? อิตาบ้านั่น เ็าสุดๆ”
ริต้าถามเพื่อนๆด้วยท่าทางท้อแท้เล็กน้อยขณะที่เธอกำลังดื่มกาแฟเย็นในมือ
ฟ้าหันไปมองแล้วยิ้มให้กำลังใจ
“ไม่ต้องห่วงหรอกริต้าแกเก่งอยู่แล้ว แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง”
นิ้งเสริมทันที
“ นั่นสิแกจะรีบท้อไปทำไมวะ!ริต้า แกเองก็เป็คนที่เสน่ห์แรงมากมีแต่คนอยากเข้าหาแกพี่คิริลก็คงจะต้องยอมแพ้ในสักวันนั่นแหละ!แกไม่เคยได้ยินหรือไงน้ำหยดลงหินทุกวันหิน…”
หนิงยังพูดไม่ทันจบฟ้าก็เสริมขึ้นจากขบขัน
“ หินก็ปฏิเสธใช่มะ ฮ่าๆๆ โอ้...อย่าเพิ่งเครียดไปฉันแค่หยอกเล่นเท่านั้น ฮ่าๆๆ”
“นั่นสิฉันก็ออกจะมีเสน่ห์เหมือนกัน ทำไมฉันต้องมารู้ตัวตามหรือคนเ็าพันนั้นด้วยนะ?หรือว่าฉันจะต้องยอมเลิกแล้ว?”
ริต้าถามออกไปด้วยเสียงเครียด
นิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆ ยิ้มออกมา
“ก็ลองทำอะไรที่เหนือความคาดหมายสิ ริต้า!เช่นเอาใจเขาให้สุดๆ ไปเลยอย่างกับเป็พระเอกละครเกาหลี รู้ไหม? แบบ ‘ถ้าฉันไม่รักเธอแล้วจะให้รักใคร?’”
ทุกคนหัวเราะออกมาอย่างพร้อมเพรียงโดยที่ฟ้าหันไปยิ้มให้ริต้าอย่างสนุกสนาน
“ ดูละครมากไปป่ะเนี่ย? แค่แกใจเย็นกับเขาเขาก็จะรู้สึกไปเอง...แต่ถ้าอยากให้เขาสนใจจริงๆก็ลองเข้าไปคุยเหมือนตีสนิทกับเขาแบบนี้ดีมะ!”
ริต้ายิ้มเบาๆกับคำแนะนำจากเพื่อนๆแต่ภายในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยขณะที่เธอมองออกไปนอกหน้าต่างร้านกาแฟและเห็นนักศึกษาคนอื่นๆที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแต่เธอกลับรู้สึกเหมือนตัวเองติดอยู่ในเกมที่ไม่รู้จะไปทางไหน
“ถ้างั้น…วันพรุ่งนี้ฉันจะลองอีกครั้ง ลองดูว่าเขาจะจะมีท่าทีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม”
ริต้าพูดขึ้นด้วยความมุ่งมั่น
“มาดูกันว่าแผนนี้ของแกจะสำเร็จไหม!”
ฟ้าพูดพร้อมหัวเราะเบาๆ
ในขณะเดียวกัน นิ้งก็ยิ้มให้ริต้า
“อย่าลืมว่าเกมนี้มันไม่มีทางง่ายหรอกนะ อย่าคิดว่ามันจะจบในเร็วๆ นี้ แต่ถ้ามันจบได้ล่ะก็…ฉันเชื่อว่าพี่คิริลจะต้องเป็ฝ่ายแพ้เท่านั้นไม่ใช่แก”
ริต้าได้แต่ขำกับคำพูดของเพื่อนๆ ทุกคนในใจของ
เธอยังคงรู้สึกว่าตัวเองเหมือนยืนอยู่กลางสนามรบที่มีแต่อุปสรรค
1K
![เพื่อนเก่าในคืนร้อน [มี E-Book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1771762495_42445486.webp)
