ทั้งหมดมาหยุดตรงรถที่จอดไว้หน้าบ้าน โดยที่รปภเองก็มองดูพวกเขาอย่างสนใจแต่ก็เข้าใจในท่าทีนั้นได้เป็อย่างดี
“ไอ้นั่นมัน...” ดาวตะกุกตะกัก “ก็ไหนพี่นุว่าไม่มี...”
“สต๊อบเลย ไอ้ดาว....!” วิษณุส่งเสียงหอบๆ “อย่าพึ่งพูดอะไรตอนนี้ ไปคุยกันที่อื่น”
“หนูก็ว่างั้นแหละ” ถึงแม้ว่าปอยจะได้เห็นสิ่งนี้เป็ครั้งที่สองในชีวิต แต่มันก็เหมือนไม่ได้ช่วยอะไรเลย “น่ากลัว....”
แต่ทว่า ในท่ามกลางความใและอาการเหนื่อยหอบนั้น คุนก็เอ่ยถามเสียงดัง
“ทำไมพวกเราต้องวิ่งออกมาจากบ้านด้วยอะ” เขากวาดตามองสีหน้าไม่สู้ดี ที่บัดนี้ได้หันมามองตนอย่างพร้อมเพรียง “มีอะไรงั้นเหรอ?”
“เอ๊า! แล้วคุณมึงวิ่งออกมาทำไมว่ะไอ้คุน” วิษณุสวนกลับทันควัน
“เอ๊า! ก็ผมเห็นพวกพี่วิ่ง ผมก็ต้องวิ่งตามดิ” คุนตอบกลับอย่างซื่อๆ “อะไรก็ไม่รู้ล่ะ แต่ปลอดภัยไวก่อนไง เซฟตี้เฟิร์สไงจารย์”
“แกไม่เห็นเหรอ?” ดาวถาม พยายามข่มกลั้นความเหนื่อยและความกลัวเอาไว้ “อย่าบอกนะว่าแกไม่เห็นอีกแล้วนะ”
“เห็นอะไร?” คุนถามกลับ แต่ทว่าเขาก็เหมือนนึกบางอย่างขึ้นมาได้ “อ๋อ ถ้าหมายถึงภาพวาดข้างบนที่เหมือนสิงโต ไม่ซิ! ตัวเทาๆ อะไรนั้น ที่เราเคยเห็นที่บ้านหลังนั้นนะเหรอ ฉันไม่ขวัญอ่อนกลัวอะไรแบบนั้นหรอกดาว”
“ตัวเทาเที่ย...” ปอยอุทานพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา “นายแน่ใจเหรอ”
“แน่นอน ถ้าเกี่ยวกับเื่บ้านนะ สายตาของสถาปนิกมองอะไรไม่เคยพลาดหรอก” แต่ในบัดดลเขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติ “แต่เมื่อกี้อะไรนะ เรียกว่านายงั้นเหรอ...นี้ฉันแกกว่าเธอนะ”
“มันใช่เวลามาโซตัสไหมเนี้ย” วิษณุพูดเสียงดัง กดปลดล็อกรถก่อนจะยืนส่งกุญแจให้กับคุน “มึงถือว่าสติดีที่สุด มึงเป็คนขับละกัน พี่จองรีสอร์ตเอาไว้แล้ว”
“แต่พี่นุ...” คุนทำท่าจะค้าน แต่ทว่าไม่มีใครอยู่ให้เขาเรียกร้องสิทธิบุรุษได้อีกต่อไป เพราะทั้งหมดต่างก็เข้าไปนั่งจุ้มปุ๊กในรถกันหมดแล้ว “ให้มันได้งี้ซิ...” คุนบ่นเบาๆ แต่ก็ยอมเป็สารถีขับรถกลับไปตามทางที่พวกเขาผ่านมา เพื่อไปยังรีสอร์ตที่วิษณุได้จองไว้ ซึ่งในระหว่างทางพวกเขาก็ยังคงพูดคุยในสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดทาง ยกเว้นเพียงแค่คุนที่ต้องจำใจฟังอย่างเบื่อหน่ายขณะที่ต้องพยายามขับรถคลำทางไปท่ามกลางความมืดที่เริ่มโรยตัวลงมา เพราะว่าสองข้างทางแทบไม่มีไฟส่องสว่าง จนกระทั่งถึงรีสอร์ตที่แสงไฟสว่างไสวริมเชิงเขา
พวกเขาเดินจับกลุ่มเดินเข้าไปยังรีสอร์ต แต่ทว่ายังไม่ทันถึงล๊อบบี้ วิษณุก็เอ่ยเสียงเครียดในทันที
“นี้ทุกคน ช่วยเก็บเื่นี้เป็ความลับได้ไหม อย่าพูดให้ใครหรือคนอื่นได้ยินโดยเด็ดขาด โดยเฉพาะคนๆ นั้น” ว่าพลางวิษณุก็บุ้ยใบ้พยักพเยิดไปด้านหน้า ขณะที่คุนเองก็เอ่ยสวนขึ้นทันทีเช่นกัน
“ใคร...” เขาเบิกตากว้าง ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาอย่าลืมตัว “คุณแพรวา....”
ทั้งปอยและดาวต่างก็มองไปยังหญิงสาวที่สวยผุดผาดเปล่งประกายโดดเด่นตรงโต๊ะตัวหนึ่ง ท่ามกลางเหล่าแเื่ที่มานั่งดื่มตรงบาร์บริเวณส่วนหน้าของรีสอร์ต โดยที่ข้างกายของแพรวายังมีหญิงสาวในชุดสูทที่สวมแว่นสีดำแม้จะเป็ตอนกลางคืนนั่งอยู่ข้างๆ และที่ฝั่งตรงข้ามยังมีบุรุษอีกสองคนนั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย
วิษณุรับหน้าที่เช็กอิน ปล่อยให้ คุน ดาว และ ปอย เดินเข้าไปทักทายหญิงสาวผู้เป็ผู้อำนวยการโปรเจคของพวกเขาและว่าที่ประธานบริษัทในอนาคต
ทันทีที่ไปถึง คุนก็เอ่ยทักด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“สวัสดีครับคุณแพรวา...” เขาค่อมศีรษะลงน้อยๆ ขณะมองดูคนที่เหลือในโต๊ะ “และ....”
แพรวาหันมามองคุนด้วยรอยยิ้มที่ไม่ต่างกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้น
“สวัสดีค่ะ...คุน” ริมฝีปากบางเผยยิ้มให้เห็นฟันขาวเรียงซี่ได้ระเบียบ พลางยืนขึ้นและภายมือ “ทุกคนมานั่งกันก่อนซิคะ จะได้ทำความรู้จักกัน อ้าว...แล้วคุณวิษณุละ ไม่มาด้วยกันเหรอคะ”
“กำลังเช็คอินที่เคาร์เตอร์นะคะ” ดาวตอบกลับ ขณะเหลือบมองไปด้านหลังเล็กน้อยก่อนจะหันกลับมาขณะที่คุนและปอยได้นั่งลงที่เก้าอี้ไปแล้ว เธอจึงได้นั่งตามไปอีกคน “ว่าแต่นี่คือ...”
“อ๋อ...นี้ พี่ภาคินณ์” แพรวาภายมือไปทางรูปร่างหน้าตาบุรุษหน้าตาดีอายุราวๆ 30 ในชุดสูทลำลองแขนยาวสีขาว “หุ้นส่วนในโปรเจคของเราจากบริษัทซีพีเซ็นทรัลเพลสนะ ส่วนที่อยู่ข้างๆ คือคุณไพศาล สถาปนิกที่จะมาร่วมออกแบบบ้านในโปรเจ๊คของเราจ๊ะ”
“ไพศาล...” คุนดวงตาเบิกกว้าง ก่อนจะพูดละล่ำละลัก “ใช่อาจารย์ไพศาล เทวานิรมิต สถาปนิกชาวเอเชียคนแรกที่อยู่ในทีมสถาปนิกและออกแบบของบริษัทอันดับหนึ่งของโลกใช่ไหมครับ”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ” บุรุษท่าทางทรงภูมิในวัยราว50กว่าๆ ตอบกลับอย่างถ่อมตน “มีคนเอเชียหลายคนอยู่ครับที่ทำงานที่นั่นนะ”
“แต่ว่าอาจารย์คือคนแรกเลยนะครับ” คุนแทบจะก้มกราบลงกับพื้นขณะที่พูดด้วยเสียงชื่นชม “ผมนี้เป็เอฟซีอาจารย์เลยครับ ทั้งการออกแบบสนามกีฬาที่ปักกิ่ง ไม่ว่าจะตึกในดูไบและที่อื่นๆ ทั่วโลก อาจารย์รู้ไหมครับ นั้นมันเป็งานออกแบบที่โคตรจะมหัศจรรย์เลยครับอาจารย์ เป็วาสนาของผมจริงๆ ที่ได้มาเจอกับอาจารย์ตัวเป็ๆ” ว่าไม่ว่าเปล่าคุนก็หยิบมือถือของตนขึ้นมา “ขอเซลฟี่กับอาจารย์ได้ไหมครับ”
“เอาซิ” บุรุษวัยกลางคนยิ้มรับอย่างยินดี พยักหน้าให้อย่างเป็มิตร ขณะที่ปอยเองก็เอ่ยตามมาอีกคน
“ซีพีเซ็นทรัลเพลส” ปอยมองแพรวาสลับกับบุรุษตรงหน้าตน “ไม่ใช่ว่าบริษัทของเรากับเขาเป็คู่แข่งกันไม่ใช่เหรอ?”
“นั้นมันกำลังจะกลายเป็เื่ในอดีตไปแล้วครับ” ภาคินณ์ยิ้มรับสายตาสงสัยของปอย “เพราะอีกไม่นาน หลังจากที่ผมและน้องแพรวาแต่งงานกัน ทั้งสองบริษัทจะรวมกันเป็อันหนึ่งอันเดียวกันแล้วครับ”
“แต่งงาน!” โทรศัพท์ในมือคุนแทบจะร่วงลงจากมือขณะที่ส่งเสียงอุทานดังลั่น “คุณแพรวา...จะแต่งงาน... เหรอครับ?”
“ก็...ใช่ค่ะ” แพรวาหลบตาลงต่ำ “ถ้าหากว่าโปรเจคนี้จบ...ไม่”
“คุณแพรวามานานรึยังครับ!” ขณะที่แพรวาพูดยังไม่ทันจบ วิษณุก็เอ่ยทักทายโดยที่เข้ามาร่วมวงสนทนาพร้อมกับยื่นมือไปยังบุรุษสองคนที่เปลี่ยนมายืนขึ้น “สวัสดีครับคุณภาคินณ์ คุณไพศาล”
“สวัสดีครับคุณวิษณุ” ภาคินณ์ลุกขึ้นจับมือวิษณุอย่างเป็กันเอง ก่อนที่บุรุษวัยกลางคนจะเป็คนต่อมา
“สวัสดีครับ” เขาจับมือกับวิษณุพร้อมกับยิ้มรับอย่างเป็มิตรเช่นเดิม “ยินดีที่ได้ร่วมงานกันอีกครั้งนะครับ”
“เช่นกันครับ” วิษณุตอบกลับขณะที่ทั้งสองผละมือออกจากกันพร้อมกับนั่งลง “ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้นะครับ วันที่สองบริษัทจะกลายมาเป็พันธมิตรกันแบบนี้”
“ผมเสียดายแทนคุณพ่อมาก ที่ปล่อยคนเก่งๆ อย่างคุณวิษณุไปจากบริษัทเรา” ภาคินณ์เอ่ยขึ้นขณะนั่งลงพร้อมยกแก้วน้ำสีอำพันขึ้นจิบ “แต่ตอนนี้ก็ไม่เป็ไรแล้วละครับ เพราะอีกไม่นานพวกเราก็จะได้นักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์อันดับหนึ่งของวงการมาอยู่ในบริษัทแล้ว หลังจากที่ผมกับน้องแพรวาแต่งงานกัน”
“ยินดีด้วยนะครับ” วิษณูมองภาคินณ์สลับกับแพรวา “ว่าแต่ว่า คุณแพรวาพาใครมาด้วยเหรอครับ ไม่พูดไม่จานั่งทำหน้าตึงอยู่นั้นนะ”
“เอ่อ...ลืมแนะนำไปเลย” ว่าพลางแพรวาก็ภายมือไปยังหญิงสาวข้างกาย “พี่ภาวิณีค่ะ เป็เลขาของฉันเองค่ะ” ก่อนที่จะภายมือกลับไปยังผู้ที่ถามอีกครั้ง “พี่ภา นี้คือคุณวิษณุ....”
“ผ.อ ฝ่ายวางแผนและกลยุทธ์” หญิงสาวในชุดสูทสีดำสวนคำ ขณะที่ถอดแว่นตัวเองออก เผยให้เห็นแววตาที่ประหนึ่งจะมองทะลุทะลวงเข้าไปในจิตใจคนได้ก็ไม่ปาน “แล้วก็คุณดาว ฝ่ายออกแบบและตกแต่งกับคุณปอย ฝ่ายขายที่ว่ากันว่าเป็ดาวรุ่งของวงการ” ก่อนจะมองไปยังคุนที่ยืนเหม่อเหมือนิญญาได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว” ทางนั้นก็น่าจะเป็คุณคุน ที่ว่ากันว่าเป็เื้ัความสำเร็จของคุณวิษณุ ใช่...ไหม...ค่ะ...”
“รู้มาก เอ๊ย! รู้เยอะเหมือนกันนะครับนี้” วิษณุตอบกลับด้วยรอยยิ้ม พลางยืนมือไปยังหญิงสาวผุ้มีใบหน้าดุ “ยินดีที่ได้ร่วมงามกันนะครับ”
“เช่นกันค่ะ” ภาวิณีจับมือวิษณุกลับโดยไม่ได้ลุกขึ้นเหมือนเช่นคนอื่นๆ “หวังว่าคงจะไม่มาทำตัวรุ่มร่ามกับพวกเราเหมือนที่ได้ยินคำคนเขาร่ำลือมานะ”
วิษณุถอนมือกลับพร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง
“เห็นผมแบบนี้ แต่ผมก็เลือกนะครับ” วิษณุยิ้มให้แพรวาอย่างนอบน้อม “แน่นอนว่าคุณแพรวาแม้จะสวยมาก แต่ผมก็คงไม่กล้าหรอกครับ” ว่าพลางก็หันกลับไปยังภาวิณี “ส่วนคุณ แน่นอนว่าผมไม่มีทางคิดอยู่แล้ว”
“แรง....” ดาวพึมพำ ก่อนจะตัดสินใจเอ่ยคำพูดเพื่อเบี่ยงเบนหัวข้อสนทนาที่เหมือนจะพาเข้าไปสู่ความขัดแย้ง ซึ่งอันที่จริงมันได้ก่อตัวเงียบๆไปแล้วระหว่างวิษณุและภาวิณี “ว่าแต่คุณแพรวากับคุณภาคิณน์แน่ใจเหรอคะ ว่าจะทำโปรเจคนี้จริงๆ นะ”
“ค่ะ” แพรวาขมวดคิ้วด้วยความสงสัย “มีอะไรรึเปล่าค่ะ”
“ไม่มีอะไรหรอกครับ!” วิษณุรีบแทรกขึ้นพร้อมกับกางแขนเพื่อแบนสายตาให้คนเลิกสนใจดาวเพื่อให้มองมายังตน “ไอ้ดาว เอ๊ย! น้องดาวก็พูดไปงั้นแหละครับ คงไปเห็นว่าบ้านมันหลังใหญ่เลยคิดว่ายากและคงจะเหนื่อยน่าดู ถ้าจะรีโนเวทใหม่ทั้งหมด แต่มันคงลืมคิดไปว่ามีพี่นุคนนี้อยู่ทั้งคน ยังจะกลัวอะไรอีกก็ไม่รู้” ว่าพลางก็มองไปยังคุนที่เหมือนจะยืนนิ่งไม่รับรู้สิ่งใด “แล้วไอ้คุน เอ๊ย! น้องคุน คุณมึงเป็อะไรั้แ่เมื่อกี้ล่ะ ยืนนิ่งเป็จ่าเฉยอยู่ได้ อ๋อ...ถ้ามึงง่วงมากก็ไปนอนไป ไอ้ดาวพาไอ้คุนไปดูห้องไป๊! เอ็งนอนกับน้องปอยนะ ส่วนพี่กับไอ้คุนจะนอนด้วยกัน หรือว่าเอ็งจะนอนกับไอ้คุนแล้วให้พี่ไปนอนกับน้องปอยก็ได้ พี่ไม่ติด”
“จะบ้าเหรอ!” ดาวใช้หางตาเหลือบมองวิษณุด้วยท่าทีขยะแขยง
“หยอกๆๆๆๆ” วิษณุยิ้มประจบ “ก็แค่พูดเล่นๆ เอง เห็นพวกแกเครียดๆ กัน แต่...ถ้าได้ก็ดี”
“ก็ดีเหมือนกันค่ะ” แพรวาเองก็สำทับตามมา “วันนี้นั่งรถมาทั้งวันเลย เพลียมาก... แล้ววันพรุ่งนี้ยังต้องไปลุยงานกันแต่เช้าอีก นอนเร็วๆ ก็น่าจะดีเหมือนกัน”
“น้องแพรง่วงแล้วเหรอครับ” ภาคินณ์เอ่ยถาม
“ค่ะ” แพรวาพยักหน้ารับ “ว่าแต่พี่ภาคิณน์จะนอนที่นี่รึเปล่า จองห้องไว้รึยัง”
“ไม่ครับ” ภาคิณน์ตอบกลับ “อย่างที่บอกไป ว่าพี่มีเพื่อนที่ทำรีสอร์ตอยู่แถวๆ นี้ เลยว่าจะแวะเข้าไปหามันสักหน่อย น้องแพรแน่ใจเหรอครับว่าจะไม่ไปที่นั่นนะ รีสอร์ตแอนด๋โรงแรมระดับห้าดาวน่าจะสะดวกสบายกว่าที่นี่นะครับ”
“ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบกลับ “แต่หนูชอบที่นี่มากกว่าค่ะ ขอพักที่นี่ดีกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจน้องแพรแล้วกัน” ภาคิณน์พูดพร้อมกับยืนขึ้น “พี่ไม่กวนละ พรุ่งนี้เจอกันนะครับ” ว่าพลางภาคิณน์ก็ส่งยิ้มให้กับทุกคนที่อยู่รอบโต๊ะ “ผมกลับก่อนนะครับ ไว้พรุ่งนี้เจอกันนะครับ”
ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็ยืนขึ้นเพื่อแสดงมารยาท ก่อนที่ภาคิณน์และไพศาลจะเดินออกไปโดยมีแพรวา ภาวิณี และ วิษณุ เดินไปส่งบริเวณส่วนหน้าเคาน์เตอร์ของรีสอร์ต โดยที่มีสายตาของสามคนมองตามหลังไป
“สมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยกเนอะ...” ดาวเอ่ยขึ้น
“ใช่...” ปอยเห็นด้วย “ทั้งหล่อทั้งสวย แถมยังรวยด้วยกันทั้งคู่ เหมาะกันกว่าคู่นี้คงไม่มีอีกแล้วล่ะ”
“นั้นซินะ...” คุนพูดเสียงละห้อย รอยยิ้มใต้ดวงตาเศร้าหมอง มองทั้งสี่ค่อยๆ เดินห่างออกไป “เดือนก็ต้องคู่กับดาว เ้าก็ต้องคู่กับนาย ซินะ...”
“บ่นอะไรของแกว่ะคุน” ดาวหันไปยังชายหนุ่มข้างกาย “ดูแกแปลกๆ มาสักพักละนะ ไม่ใช่ว่าโดนผีสิงมารึเปล่าเนี้ยะ”
“โอ๊ยพี่...อาการนี้ไม่ใช่ผีสิงหรอกค่า” ปอยขัด “มันคืออาการของคนอกหักต่างหากละพี่”
“เธอนี้มันหมอดูจริงๆ เลยเนอะ” คุนพูดพลางส่ายศีรษะ ทรุดร่างนั่งลงกับเก้าอี้อย่างหมดแรง ก่อนจะยกมือขึ้นโบกไปยังหญิงสาวคนหนึ่งที่ถือสมุดเล่มเล็กเดินไปมา “น้องครับ! ขอเบียร์ที่หนึ่งครับ”
“สองค่ะ...” ดาวเสริมพร้อมกับนั่งลงยังเก้าอี้ตรงข้ามกับคุน “แล้วขอเอ็นไก่ทอด ต้มแสบกระดูกอ่อน แล้วอะไรก็ได้ที่อร่อยๆ จะเป็เมนูแนะนำ หรือ ของขึ้นชื่อของที่นี่ก็ได้ค่ะสักสองสามอย่าง”
“พี่ดาวจะอยู่ที่นี้ก่อนซินะ” ปอยเอ่ยขึ้น “ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวไปอาบน้ำอาบท่าก่อนละกัน ห้องอยู่ตรงไหนเหรอพี่”
“บ้านหมายเลข 8 หลังที่ห้าขวามือนับจากทางเดินจ๊ะ” ดาวยื่นส่งคีย์การ์ดให้ “รีบๆ มานะน้องปอย เรายังมีเื่ต้องปรึกษากันอีกเพียบเลย”
“ค่ะพี่” ปอยตอบกลับขณะที่รับคีย์การ์ดมา
“จร้า...” ดาวยิ้มหรา “ส่วนกระเป๋าพวกเรา พวกพี่ๆ เขาคงจะยกเข้าไปในห้องให้แล้วล่ะ”
“ค่ะ” ปอยยิ้มรับ ก่อนจะเดินถือคีย์การ์ดไปตามทางเดิน ซึ่งทอดตัวเข้าไปยังส่วนของห้องพักที่สร้างเป็หลังๆ ตามเชิงเขาที่ประดับประดาตกแต่งดวงไฟตลอดสองข้างทางและตามต้นไม้ใบหญ้า ที่ทั้งเกิดจากธรรมชาติและปลูกขึ้นมาใหม่
5K
