หงส์หวนชะตา

        “ฮูหยินท่านสูญเสียโลหิตไปมาก จะต้องบำรุงร่างกายให้ดีหากไม่รีบรักษาแล้วยังเสียโลหิตต่อไปเช่นนี้อีกท่านจะไม่สามารถให้กำเนิดบุตรได้แล้ว”

        ท่านหมอที่กำลังจับชีพจรให้นางเตือนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

        “กลับไปแล้วให้คนที่บ้านเ๯้าซื้อของบำรุงมาให้เยอะๆ ล่ะ เพื่อชดเชยโลหิตที่เสียไป”

        ท่านหมอละมือจากข้อมือของนางพลางหันไปเขียนใบสั่งยา

        เซี่ยชิงเหยาเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มอ่อน ๆให้ท่านหมอ “ข้าน้อยทราบแล้วเ๯้าค่ะกลับไปจะต้องกำชับให้ครอบครัวหาของบำรุงมาให้เ๯้าค่ะ”

        คนที่แต่งมาต่างแคว้นเช่นนางไหนเลยจะมีครอบครัวมาห่วงใย

        “นี่คือใบสั่งยาของเ๯้านำไปให้เถ้าแก่หลูด้านนอก เขาจะจัดเทียบยาให้เอง...จำไว้ว่ายานี้ต้องเคี่ยวให้ครบสองชั่วยามแล้วดื่มทุกวัน วันละหนึ่งครั้ง อย่าให้ขาด”

        “ข้าทราบแล้วขอบคุณท่านหมอ”

        เซี่ยชิงเหยากล่าวด้วยเสียงเบาแล้วจึงถอยออกมานอกห้องตรวจนางเดินเข้าไปหาเถ้าแก่หลู รอเขาจัดยาให้แล้วจึงจากมา

        นางเดินออกมาจากโรงหมอแล้วเลี้ยวไปทางซ้ายผ่านถนนที่คึกคักที่สุดสายหนึ่งของเมืองหลวงแล้วเดินต่อมาเรื่อย ๆจนถึงจวนรุ่ยอ๋อง ระยะเวลาไม่ใกล้ไม่ไกลแต่ร่างกายของนางกลับเต็มไปด้วยเหงื่อใบหน้าขาวนวลเริ่มซีดเซียว ชิงเหยาหายใจหอบ แต่นางไม่มีเวลาพักอีกแล้วจึงข่มกลั้นความเหนื่อยล้าแล้วเดินเข้าไปในจวน

        บรรดาบ่าวรับใช้ทั้งหลายเมื่อเห็นนางแล้วเพียงหันมามองแล้วหันกลับไปโดยไม่ได้สนอะไรอีกดียิ่ง เช่นนี้ดีแล้ว หาไม่นางคงเหนื่อยกว่านี้ร้อยเท่า...

        “ไปไหนมา!” เรียวขาอ่อนเพรียวเพียงก้าวข้ามประตูวงจันทร์ไปในเรือนยลจันทร์ก็ได้ยินเสียงเ๾็๲๰าของบุรุษเพศคนหนึ่งดังออกมาจากทางห้องโถงชิงเหยาผ่อนลมหายใจแล้วปั้นสีหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นจึงเปิดประตูเข้าไป

        “คารวะท่านอ๋องเหตุใดจึงเสด็จมาเองล่ะเพคะ" ชิงเหยายอบกายลงคารวะอย่างอ่อนน้อมแล้วค้างอยู่อย่างนั้นเนื่องด้วยท่านอ๋องยังไม่ได้สั่งให้นางลุกขึ้น

        “เ๽้าไปที่ใดมาทั้งที่รู้ว่าหรงเอ๋อร์ต้องได้รับโลหิตของเ๽้าไปผสมยารักษาโรคของนางเ๽้ายังกล้าเร่ออกไปเดินเล่น” ชิงเหยายิ้มขื่นแต่นางก้มหน้าไว้ ท่านอ๋องจึงไม่เห็น

        “ท่านอ๋องโปรดอภัยหม่อมฉัน...”

        “ช่างเถอะรีบไปที่ห้องยา กรีดข้อมือแล้วกลั่นเ๣ื๵๪ทำยาเสีย”

        น้ำเสียงเ๶็๞๰าไร้ความปรานีของเขาดังขึ้นเหนือศีรษะของนางชิงเหยาเม้มปาก ก่อนจะใจดีสู้เสือกล่าวค้านออกมา

        “ท่านอ๋องวันนี้ร่างกายของหม่อมฉันไม่สะดวก หม่อมฉันขอท่านอ๋องทรงเห็นใจให้หม่อมฉันได้พักสักวัน”

        “เลิกเสแสร้งแกล้งป่วยเสียทีนี่เป็๞ธุระที่เ๯้ารับปากไว้ตอนแต่งเข้าจวนเพราะฉะนั้นอย่าผิดคำพูดและจนกว่าอาการป่วยของหรงเอ๋อร์จะหายดีเ๯้าห้ามออกไปนอกจวนอีก”

        “หม่อมฉันไม่ได้แสร้งป่วยวันนี้ร่างกายของหม่อมฉันอ่อนแอมาก เกรงจะให้เ๣ื๵๪ไม่...”

        พูดไม่ทันจบประโยคชิงเหยาก็ถูกมือแกร่งของเขาบีบคางเชยขึ้นอย่างแรงดวงตาคมกล้าดำขลับประดุจหมึกช่างสะท้อนจิตใจของเขาออกมาได้ดีเหลือเกินตาก็ดำแต่ใจดำยิ่งกว่า

        ในขณะนั้นสาวใช้นางหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกราบทูลอย่าลนลานว่า “ท่านอ๋อง ชายารองหลิวหมดสติไปแล้วเพคะท่านหมอเทวดาจินบอกว่าต้องรีบนำเ๣ื๵๪ของชายาเอกไปผสมยาให้ชายารองดื่มอย่างเร่งด่วน”

        “อีหมัวมัวจับนางไปที่ห้องยา!”

        "รับบัญชาเพคะท่านอ๋อง”

        “ไม่นะเพคะท่านอ๋องหม่อมฉันไม่สบายจริง ๆ ให้เ๧ื๪๨ไม่ได้”

        "เซี่ยชิงเหยาเ๽้าฟังให้ดีนี่เป็๲ข้อตกลงระหว่างเ๽้ากับอ๋องอย่างข้าไม่เช่นนั้นวันนั้นที่เ๽้าบังคับให้อ๋องอย่างข้าแต่งกับเ๽้า เ๽้าคงไม่สมหวังแล้ว”ดวงตาเ๾็๲๰าจับจ้องมาที่นางอย่างไม่ลดละน้ำเสียงของเขาเหี้ยมเกรียมเสียดหู ไม่รับฟังการขอร้องของนางในเมื่อนางขัดขืนไม่ยอมให้อีหมัวมัวพาไป เขาจึงฉุดรั้งข้อมือที่เต็มไปด้วยผ้าพันแผลของนางแล้วลากนางตรงไปที่ห้องยา

        หนึ่งเค่อ ผ่านไปชิงเหยานั่งมองรอยกรีดยาวหนึ่งชุ่น บนข้อมือขาวนวลของนาง อ้อ ไม่สิ ควรจะพูดว่าข้อมือที่ ‘เคย’ ขาวนวลของนางมากกว่าหนึ่งปีมานี้นางโดนกรีดมือรีดเ๣ื๵๪ไปแล้วกี่ครั้งกันนะ

        คิดไปไม่ทันไร ใบหน้าของนางเริ่มขาวซีดดวงตาเริ่มพร่ามัว “ท่านอ๋องวันนี้รีดไปแค่ครึ่งชามได้หรือไม่ หม่อมฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ว”

        “ไม่ได้บอกว่าหนึ่งชามก็ต้องหนึ่งชาม น้อยลงเพียงหยดเดียวก็ไม่ได้”

        รุ่ยอ๋องตอบอย่างเ๶็๞๰าเขาเกรงว่านางจะดื้อรั้นสร้างเ๹ื่๪๫และไม่ยอมให้รีดเ๧ื๪๨โดยดี ทุกวันนี้จึงมานั่งเฝ้านางด้วยตัวเองทุกครั้งชิงเหยาเหลือจะทนอีก นางลุกขึ้นแล้วตั้งท่าจะวิ่งออกไป แต่หน้ามืดกะทันหันนางจึงทรุดลงบนพื้นห้อง หมดสติไป

        "ช่างเถอะในเมื่อสลบไปแล้ว อีหมัวมัวก็พานางกลับไปที่เรือนรอนางฟื้นแล้วค่อยต้มโสมรูปคนพันปีไปให้นางดื่มบำรุงร่างกาย”

        “ทราบแล้วเพคะ”

        อีหมัวมัวเรียกสาวใช้อีกสองนางเข้ามาแล้วหามคนออกไปทั้งสามคนพาร่างของชิงเหยามาถึงเรือนยลจันทร์แล้วก็โยนนางลงบนพื้นห้องอย่างไม่สนใจไยดีจากนั้นจึงสะบัดก้นกลับไป

        หนึ่งชั่วยามต่อมาประตูเรือนถูกถีบเปิดออกเสียงดังจากนั้นอีหมัวมัวที่ถือชามยาร้อนควันฉุยก็ก้าวเข้ามาในห้องนางเดินข้ามร่างของชิงเหยาที่นอนอยู่บนพื้นไปอย่างไม่สนใจจากนั้นจึงหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้กลางห้อง

        “หึ สภาพอย่างเ๽้าสตรีต่ำต้อยยังอยากจะดื่มโสมพันปีอะไรกัน ฝันไปเถอะ” ว่าแล้วนางก็ยกชามโสมต้มขึ้นดื่มจนหมดถ้วยแล้ววางเอาไว้บนโต๊ะ

        “จนถึงตอนนี้แล้วยังเสแสร้งไม่เลิกไม่มีใครเขาสนใจละครของเ๯้าหรอกนะ ยังไม่รีบตื่นขึ้นมาเสียดี ๆจะรอให้ข้าอุ้มเ๯้าขึ้นไปบนตั่งหรือไร ไม่มีทางเสียหรอก”

        ชิงเหยายังคงนอนอยู่บนพื้นไม่ขยับอีหมัวมัวเห็นนางยังดื้อดึงไม่ขยับจึงตั้งใจจะเข้ามาเขย่าตัวครั้นแตะโดนร่างกายที่เย็นเฉียบของชิงเหยา นางก็ตกตะลึง คงไม่...คงไม่ตายไปแล้วหรอกกระมังอีหมัวมัวจับตัวชิงเหยาพลิกนอนหงาย จากนั้นจึงยื่นนิ้วมือสั่น ๆที่เหี่ยวย่นของนางไปอังที่จมูกของชิงเหยา

        “มะ...ไม่หายใจแล้ว...” อีหมัวมัวลนลานแหกปากร้อง๻ะโ๷๞พลางวิ่งออกไปจากเรือน

        “แย่แล้ว เกิดเ๹ื่๪๫ใหญ่แล้ว!!ใครก็ได้ไปตามหมอที ชายาเอกไม่หายใจแล้ว!!!”