รุ่งเช้า…หมอกบางลอยคลอพื้นดิน
วัดยังไม่ตื่นเต็มที่
แต่ลานฝึก…มีคนยืนรออยู่แล้ว
ภูผา
เขายืนหลับตา…ลมหายใจนิ่งสนิท
พลังลมปราณไหลเวียนอย่างสม่ำเสมอ
ไม่ฟุ้ง…ไม่เร่ง…แต่ “นุ่มลึกและหนักแน่น”
ดูเย็นสบายและอบอุ่น เหมือนกำลังจ้องมองพระอาทิตย์ยามเช้า ท่ามกลางน้ำตกและป่าไม้
ภูผามีร่างกายและบุคลิคต่างไปจากเดิมมาก
ร่างกายตั้งตรง แข็งแรง กำยำ สมส่วน ถึงแม้ อาจยังดูผอมไปบ้าง
———
“เริ่มได้แล้ว”
เสียงหลวงปู่บุญมาดังขึ้น
ภูผาลืมตา
สายตาสงบนิ่งขึ้นกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด
———
“ที่เอ็งเจอเมื่อคืน…เป็แค่ ‘ของหยาบ’”
“ของที่ผูกไว้ด้วยคาถาพื้นๆ”
หลวงปู่เดินช้าๆ
“แต่ของพวกนี้…มีทั้งหยาบและละเอียด”
“ยิ่งละเอียด…ยิ่งมองไม่เห็น”
———
พันขมวดคิ้ว
“ถ้ามองไม่เห็น…แล้วจะสู้ยังไง?”
หลวงปู่ยิ้มบาง
“ก็ต้อง ‘รู้สึก’”
———
การฝึกเริ่มขึ้น
หลวงปู่วางเครื่องรางเล็กๆ ลงบนพื้น
“นั่ง”
ทั้งสามนั่งลง
“หลับตา”
———
“ลมหายใจ…อย่าไปบังคับมัน”
“ปล่อยให้มันเป็…แล้วเอ็งค่อยตามมันไป”
เสียงหลวงปู่ช้า…แต่หนักแน่น
———
ภูผาหลับตา
ความมืด…เข้าครอบงำ
แต่เขาไม่ต้าน
เขาปล่อยตัวเอง…ให้จมลงไปในความนิ่ง
ลมหายใจเข้า…ออก…
เข้า…ออก…
———
แล้ว…
“เจอไหม”
เสียงหลวงปู่ดังขึ้น
ภูผาขมวดคิ้วเล็กน้อย
ในความมืดนั้น…
มี “บางอย่าง”
เล็กมาก…แทบจับไม่ได้
แต่…มัน “ขัด” กับการไหลของลมปราณ
เหมือนเศษฝุ่นในสายน้ำ
“ตรงนั้น…”
ภูผาพึมพำ
———
“ดี”
หลวงปู่พยักหน้า
“นั่นแหละ…สิ่งที่เอ็งต้องหาให้เจอ”
———
ทองขาวลืมตา
“ข้าก็เริ่มรู้สึกได้…”
พันลืมตาพรวด
“ข้าไม่เห็นอะไรเลย!”
“เพราะเอ็งยัง ‘รีบ’ อยู่” หลวงปู่ตอบ
“ของแบบนี้…ยิ่งรีบ ยิ่งไม่เจอ”
———
การฝึกดำเนินต่อ
ชั่วโมงแล้ว…ชั่วโมงเล่า
เหงื่อไหล…แต่ไม่มีใครบ่น
———
“ต่อไป…”
หลวงปู่หยิบผงบางอย่างขึ้นมา
“นี่คือ ‘ผงครู’”
เขาโปรยลงบนพื้น
ลมพัดเบาๆ
ผงนั้น…เคลื่อนไหวผิดธรรมชาติ
———
“ใครเห็นการไหลของมัน…ลองควบคุมดู”
———
ภูผามอง
เขาไม่ใช้มือ
เขา “ใช้ลมหายใจ”
ลมหายใจเข้า…
ลมปราณในร่างเคลื่อนไหว
และผงนั้น…สั่น
ลมหายใจออก…
ผงเริ่ม “หยุด”
———
หลวงปู่มองเงียบๆ
ก่อนจะยิ้ม
“เอ็งเริ่มเข้าใจแล้ว”
———
“จำไว้…”
“มนต์…ไม่ใช่คำพูด”
“แต่คือ ‘เจตนา’ ที่ถูกส่งออกไป”
———
่บ่าย
การฝึกเปลี่ยน
“ยืนขึ้น”
ทั้งสามลุก
———
“ตอนนี้…เอ็งจะใช้มันร่วมกับ ‘การต่อสู้’”
หลวงปู่โยนกิ่งไม้ขึ้นมา
“ฟันมัน”
———
พันพุ่งเข้าไปก่อน
ฟันเต็มแรง
ไม้ขาด…แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แรง…แต่ไม่มี ‘จิต’”
———
ทองขาวขยับ
เร็ว…แม่น
แต่ยังคงเป็แค่ “ทักษะ”
———
ภูผา
เขานิ่งก่อน
ลมหายใจ…นิ่ง
จิต…รวม
แล้วก้าวเข้าไป
ฟัน
———
ฉับ!
ไม้ขาด…
แต่ปลายไม้ที่ตกลง…หยุดกลางอากาศชั่วขณะ
ก่อนจะตกลงช้าๆ
———
พันตาโต
“เมื่อกี้มัน…”
ทองขาวยิ้มบาง
“เขา ‘แทรก’ จังหวะเข้าไป”
———
หลวงปู่พยักหน้า
“เอ็งเริ่มเอามันมา ‘ใช้’ ได้แล้ว”
———
ค่ำ
ทั้งสามนั่งหอบอยู่หน้ากุฏิ
ร่างกายล้า…แต่แววตาเปลี่ยนไป
“ข้าเริ่มเข้าใจแล้ว…” พันพูด
“มันไม่ใช่พลังเพิ่ม…แต่มันคือการ ‘ควบคุม’”
ทองขาวพยักหน้า
“เหมือนเราเคยใช้แรงสิบ…แต่ได้ผลแค่ห้า”
“ตอนนี้…ใช้ห้า แต่ได้สิบ”
———
ภูผาไม่พูด
แต่ในใจเขา…ชัดเจนขึ้น
หมัดของเขา…
จะไม่ใช่แค่เร็วหรือแรงอีกต่อไป
แต่จะ “แม่นยำถึงแก่น”
———
หลวงปู่ยืนมองทั้งสาม
“อีกไม่นาน…”
“พวกเอ็งจะไม่ใช่แค่เด็กวัดอีกต่อไป”
“กระไรก็แล้วแต่ พวกกระผม จะเป็ลูกหลานของหลวงเช่นเดิมตลอดไป ขอรับ”
สามเสียงเอ่ยวาจาอย่างพร้อมเพรียง
———
ในเงามืด
สายตาคู่หนึ่ง…ยังคงจับจ้อง
“พัฒนาเร็วเกินไป…”
เสียงแหบพึมพำ
“งั้น…ต้องรีบตัดไฟั้แ่ต้นลม”
แล้วร่างนั้นพลันพริ้วไป หายไปอย่างไร้ร่องรอย
กระนั้นก็ตาม หลวงปู่ชราเพียงก้มหน้ามอง ร่องรอยนั้น เเล้วเอ่ยเบาๆ
“อรชุนเอ้ย…ถึงเวลาที่ท่านต้องกลับมาแล้ว”
———
ลมยามค่ำพัดแรงขึ้น
แต่ครั้งนี้…
ภูผาไม่รู้สึกหวาดระแวงเหมือนคืนก่อน
เพราะเขารู้แล้วว่า…
ไม่ว่าศัตรูจะมองเห็นหรือไม่
เขาก็ “จับต้องมันได้”
เขามีตัวเอง มีครู มีอาจารย์ มีเพื่อน เขามิได้โดดเดี่ยว เขามีสิ่งที่รัก มีคนที่รัก ..
“มาเถอะ ข้าจะสู้ กับพวกเ้าเอง”
ข้าจะเก่งขึ้น เพื่อปกป้อง..
———
เส้นทางของข้า…ข้าจะเป็ผู้เลือกเอง
207
