[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด

“ย๊ากกก”

“โฮกกกก”

--  ตู้ม! --

เกิดเสียงดังขึ้น กองทหารรับจ้างชื่อเหยียนเข้าปะทะกับฝูงอสูรมายาที่กำลังเฝ้าอยู่ตรงทางเข้าถ้ำอย่างโกลาหล

“ระวังตัวกันด้วย!”

หลินจิ้งหงมองตามหานโม่ฉือและฉินอวี้โม่ที่เดินหลบเลี่ยงออกไปซุ่มรอเตรียมตัวเข้าถ้ำด้วยสายตาที่ขมขื่นอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่จะวิ่งเข้าไปร่วมการต่อสู้อันแสนชุลมุน

หานโม่ฉือเพิ่งจะบอกกับเขาผ่านการสื่อสารทางสายตาว่าการดึงความสนใจของเหล่าอสูรมายาก็ถือเป็๞หัวใจสำคัญของแผนการนี้ แน่นอนว่าหลินจิ้งหงเข้าใจความหมายของหานโม่ฉือ แต่เขาก็ยังรู้สึกแย่อยู่ดีที่ไม่สามารถเข้าไปด้วยได้

ด้วยเหตุนั้นความโกรธและความอัดอั้นตันใจทั้งหมดของหลินจิ้งหงจึงไปลงกับอสูรมายาที่กระจัดกระจายกันอยู่หน้าถ้ำ

-- ฟุบ ฟิ้ว~ --

-- ตูม! ตูม! ตูม! --

หากไม่ใช่เพราะอสูรมายาโง่เง่าน่ารำคาญพวกนี้ เขาก็คงไม่ต้องมาเสียเวลารับมือกับพวกมัน ต้องมาคอยระวังภัยอยู่ข้างนอกเช่นนี้!

“โฮกปิ๊บ”

-- ตู้ม!--

เดิมทีหลินจิ้งหงก็เป็๞จอมยุทธ์ที่นับว่าแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว และยิ่งเมื่อเขากำลังอยู่ในอารมณ์ขุ่นเคืองเช่นนี้ก็ยิ่งทำให้แต่ละกระบวนท่าที่เขาใช้โจมตีเป็๞การจู่โจมในระดับถึงตาย!  ซึ่งในทันทีที่ยอดฝีมือผู้โกรธแค้นเข้าถึงฝูงอสูรมายาได้  สถานการณ์ที่เกิดขึ้นจึงไม่ต่างจากการปล่อยเสือดุร้ายให้เข้าไปถล่มฝูงแกะน้อย

-- บึ้ม! --

….เหล่าอสูรมายาร่วงผล็อย ตายตกไปตามๆ กันทีละตัวสองตัวอย่างน่าเวทนา…. 

ภาพทั้งหมดอยู่ในสายตาของเหล่าบุรุษชุดรัดกุมจากกองทหารรับจ้างชื่อเหยียน  ความบ้าคลั่งของหลินจิ้งหงสะกดสายตาของพวกเขาทุกคนจนต้องหันไปมองและอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง อ้าปากค้างไปตามๆ กัน  แค่ได้มองดูแม้แต่พวกเขาเองก็ยังขนลุกซู่….. ‘คุณชายผู้นี้น่าหวาดกลัวเกินไปแล้ว’

โชคยังดีที่ตอนนี้ระหว่างพวกเขาและคุณชายน่ากลัวผู้นั้นไม่มีความแค้นเคืองหรือบาดหมางสิ่งใดต่อกันอีก และโชคดีกว่านั้นที่ก่อนหน้านี้หัวหน้าของพวกเขาช่วยห้ามทัพไว้ไม่ให้พวกเขาและฝ่ายนั้นมีเ๹ื่๪๫กัน หาไม่แล้วกองทหารรับจ้างชื่อเหยียนอาจจะต้องสิ้นชื่อและไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้เป็๞แน่

เมื่อตั้งสติได้ เหล่าชายชุดรัดกุมแห่งกองทหารรับจ้างชื่อเหยียนนับสิบคนก็เข้าร่วมมือกับหลินจิ้งหงต่อสู้กับอสูรมายาอย่างดุเดือด  ทำให้ในตอนนี้ไม่มีคนผู้ใดหรืออสูรมายาตัวใดมีเวลาพอจะสนใจฉินอวี้โม่และสมาชิกคณะสำรวจถ้ำคนอื่นๆ

“ตอนนี้แหละ! ไปได้!”

เมื่อเห็นว่าเริ่มมีช่องโหว่ให้วิ่งผ่านเข้าไปยังปากทางเข้าถ้ำได้  ชื่อเซียวก็เปล่งเสียงดังเป็๞การให้สัญญาณและรีบพุ่งตรงไปอย่างรวดเร็ว

ฉินอวี้โม่และหานโม่ฉือหันมองหน้ากันก่อนจะวิ่งตามหลังชื่อเซียวไปติดๆ

หลังจากวิ่งทะลุผ่านปากทางเข้าถ้ำมาได้  ฉินอวี้โม่และคนอื่นๆ ต่างก็ต้องตื่นตะลึงกับฉากอันงดงามภายในถ้ำ 

หากมองจากด้านนอก ถ้ำแห่งนี้เป็๞เพียงถ้ำมืดๆ ดูแสนธรรมดา ทว่าเมื่อพวกเขาเข้ามาแล้วกลับพบว่าข้างในนี้มีแสงไฟส่องสว่างไปตลอดทาง สองข้างทางเดินยาวที่ทอดลึกเข้าไปยังพื้นที่ด้านในถ้ำนั้นมีโคมไฟแขวนอยู่เรียงราย และทุกดวงถูกจุดให้แสงสว่างไสว

ถ้ำนี้ไม่กว้างเท่าไหร่นัก ทางเดินของถ้ำมีความกว้างเพียงพอแค่คนสองคนเดินเคียงคู่กันผ่านเข้าได้เท่านั้น แถมถ้ำก็มีความยาวมากเสียจนไม่สามารถมองเห็นสุดปลายทางได้

“หัวหน้าชื่อเซียว พวกท่านเข้ามาหาอะไรที่นี่อย่างนั้นหรือ?”

ฉินอวี้โม่เอ่ยถามชื่อเซียวขณะที่กำลังเดินตามอยู่ด้านหลัง

แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเกิดเ๹ื่๪๫คลางแคลงใจต่อกัน แต่ความรู้สึกของชื่อเซียวที่มีต่อฉินอวี้โม่ก็ยังถือว่าดีมาก

“พวกเราได้รับการจ้างวานจากตระกูลอู๋ให้เข้ามาค้นหาสมุนไพรในสถานที่ที่ยูนิคอร์นสีนิลอาศัยอยู่”

ชื่อเซียวไม่ได้คิดจะปิดบัง  เขาบอกฉินอวี้โม่ถึงจุดประสงค์แท้จริงที่พวกเขามาที่นี่ออกไปตรงๆ 

“ท่านถึงได้ขอให้ข้ายั้งมือ ไม่ให้ทำร้ายอู๋ชื่อสินะ?”

เมื่อได้ฟังสิ่งที่ชื่อเซียวบอก ฉินอวี้โม่ก็เข้าใจขึ้นมาได้ในตอนนั้นเองว่าเพราะเหตุใดชื่อเซียวถึงได้ออกหน้าปกป้องคุณชายรองตระกูลอู๋

“แม่นางฉินฉลาดจริงๆ”

ชื่อเซียวยิ้มจริงใจและไม่ได้ปฏิเสธเ๹ื่๪๫นี้

ในระหว่างที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่ จู่ๆ ชายผู้เป็๞หัวหน้าของหน่วยที่หนึ่งแห่งกองทหารรับจ้างก็เปล่งเสียงอุทานออกมา

“เกิดอะไรขึ้น?!”

เมื่อได้ยินเสียงของหัวหน้าหน่วยที่หนึ่ง ชื่อเซียวก็รีบพุ่งตัวเข้าไปหาเขาและกล่าวถามอย่างเร่งร้อน

“หัวหน้าชื่อ ข้างหน้ามีเส้นทางสองสาย พวกเราควรจะไปทางไหนกันดีขอรับ?”

บัดนี้ พื้นที่เบื้องหน้าของพวกเขาปรากฏเป็๞ทางแยกสองสายซ้ายและขวา  ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่ทราบเลยว่าควรจะมุ่งหน้าไปทางใด

ชื่อเซียวมองดูเส้นทางทั้งสองที่แทบไม่มีสิ่งใดแตกต่างกัน ทั้งสองทางมีความกว้างพอกัน  มีแสงจากโคมไฟส่องสว่างอยู่สองข้างทางเช่นเดียวกัน  และไม่มีทางสายไหนที่พวกเขาสามารถมองเห็นจนสุดปลายทางได้  ในตอนที่เขากำลังจะหันกลับไปเพื่อถามความเห็นของฉินอวี้โม่ สายลมวูบหนึ่งก็พัดมา!

“ระวัง!”

สิ่งที่มาพร้อมกับสายลมมิใช่สิ่งใดอื่น มันคือยูนิคอร์นสีนิลที่ปรากฏกายขึ้นตรงหน้าหัวหน้ากองทหารรับจ้างชื่อเหยียน  อสูรมายาตัวใหญ่ใช้เขาแหลมยาวที่เป็๞เกลียวของมันพุ่งแทงเข้าใส่ชื่อเซียวในทันที

ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองของชื่อเซียวก็ต้องถือว่ารวดเร็วเพียงพอ เขาก้าวถอยหลังออกไปหลายก้าวในพริบตาเดียวและสามารถหลบหนีจากการโจมตีของเ๯้ายูนิคอร์นดำมืดไปได้

“วู้~”

ยูนิคอร์นสีนิลที่ยืนอยู่ตรงทางแยกส่งเสียงขู่คำรามเข้าใส่กลุ่มมนุษย์ผู้บุกรุก

จากนั้นมันก็เบนสายตาไปหาสตรีเพียงผู้เดียวในกลุ่ม แววตาของอาชาสีดำมีร่องรอยแห่งความวิงวอนอยู่ในดวงตาสีนิลทั้งคู่ของมัน

ฉินอวี้โม่เองก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของยูนิคอร์นสีนิลตัวนี้ ทว่านางเองก็ไม่เข้าใจความหมายของมัน ดังนั้นนางจึงไม่เร่งรีบบุ่มบ่ามลงมือหรือตอบสนองใดๆ

“วู้~….!”

ทันใดนั้น ยูนิคอร์นก็ส่งเสียงคำรามยาวออกมาครั้งหนึ่ง เรียกให้สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กหลายร้อยตัวบินออกมาจากทางแยกทั้งสองที่อยู่ด้านหลังมัน สิ่งมีชีวิตเ๮๧่า๞ั้๞พุ่งเข้าจู่โจมฉินอวี้โม่และเหล่าสมาชิกคณะสำรวจถ้ำในทันที!

ฉินอวี้โม่และคนอื่นๆ รีบตั้งรับอย่างรวดเร็ว ทว่าในตอนนั้นเองที่พวกเขามองเห็นยูนิคอร์นสีนิลพุ่งเข้าจู่โจมชื่อเซียวที่อยู่ใกล้มันที่สุด

หานโม่ฉือเกิดความลังเลเล็กน้อย ร่างของเขาหายไปจากจุดเดิมที่เคยอยู่และไปปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าชื่อเซียวอย่างรวดเร็วเพื่อคุ้มกันเขา

ทว่าจู่ๆ เหตุการณ์ก็เกิดพลิกผัน เมื่อยูนิคอร์นสีนิลหันหลังกลับอย่างกะทันหัน มันเปลี่ยนเป้าหมายกลายเป็๞พุ่งเข้าหาฉินอวี้โม่ด้วยความเร็วสูง!

.

.

.