ส้ม สาวน้อยวัยยังไม่ถึงยี่สิบปีเต็มมีชีวิตค่อนข้างอาภัพ พ่อแม่เลิกกันเธออาศัยอยู่กับแม่ที่ติดการพนัน
ส้มเรียนจบแค่ชั้นมัธยมก็ต้องออกจากการเรียนมาช่วยเฝ้าร้านขายของชำของแม่ส่วนแม่เธอแทบไม่เคยอยู่บ้าน มัวแต่ไปสุมหัวอยู่ที่บ่อนไพ่
ส้มจึงเป็สาวน้อยขี้เหงา เมื่อโดนจิ๊กโก๋อย่างไอ้ต้น ลูกชายคนเดียวของ กำนันโต ตามจีบได้ไม่เท่าไรเธอก็ใจอ่อนยอมตกเป็ของมันอย่างง่ายดาย ได้เสียกันเพียงไม่กี่ครั้งส้มก็ตั้งท้อง
พักหลังมาไอ้ต้นไปเข้ากลุ่มกับพวกนักเลงหัวไม้คบเพื่อนเกเรจนกระทั่งมันติดยา หนีออกจากบ้านไป ทิ้งให้ส้มท้องโตอยู่ตามลำพัง
ทางด้าน ยายสายแม่ของส้มก็มิได้สนใจ เอาแต่ด่าว่า และไล่ให้เธอไปอาศัยอยู่ที่บ้านพ่อผัวแม่ผัวเพื่อที่จะให้ครอบครัวฝั่งผัวของส้มเป็คนดูแลรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการคลอดลูกทั้งหมด
ส้มร้องไห้สะอึกสะอื้นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เธอเพิ่งโดนแม่ผัวทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจมาหยกๆ ทั้งที่ตัวเธอไม่ได้ทำอะไรผิดแม้แต่น้อย
“โถ่ หนูส้มอย่าร้องไห้ไปเลย ดูสิตาบวมไปหมดแล้ว โอ๋ ๆ ”
พูดไป มือหนาของกำนันโตก็บีบเฟ้นก้นอวบใหญ่ของส้มไปพลาง
ส้มซุกหน้าร้องไห้อยู่กับอกของพ่อกำนันอยู่สักครู่ก็รู้สึกเสียววูบวาบในช่องท้อง เมื่อโดนมือหยาบหนาของพ่อผัวล้วงเข้าไปใต้ชายผ้าถุงที่บัดนี้ถูกเลิกขึ้นมากองอยู่เหนือบั้นเอวของหล่อน
ทีแรกใจส้มอยากจะขัดขืนแต่พอนึกถึงสิ่งที่นางพรทำร้ายร่างกายและจิตใจลูกสะใภ้อย่างหล่อนเมื่อบ่ายวันนี้ส้มก็เกิดความคิดในแง่ไม่ดีขึ้นมาว่า
ในเมื่อแม่ผัวจงใจกลั่นแกล้งหล่อนหล่อนก็จะเอาคืนบ้าง
“เอ แปลกจังแฮะพ่อดูดนมหนูส้มมาสักพักละ ทำไมน้ำนมยังไม่ไหลออกมาซะทีหนอ อ้อ… รู้แล้วพ่อขอใช้มือช่วยนวดเรียกน้ำนมด้วยละกันนะ หนูส้มคงไม่ถือสาใช่ไหม”
“นังส้มเอ็งไสหัวไปอยู่บ้านกำนันโตกับยายพร พ่อผัวแม่ผัวของเอ็งเลยนะข้าบอกไว้ก่อนเลยว่า ข้าไม่มีปัญญาจะมารับผิดชอบชีวิตเอ็งกับลูกในท้องของเอ็งหรอกแค่จะกินไปวัน ๆ ก็ลำบากจะแย่อยู่แล้ว ของก็ขายไม่ค่อยดี”
ส้มได้แต่น้ำตาตกในเก็บเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวย้ายไปอาศัยอยู่บ้านพ่อแม่ผัวโดยที่ไอ้ต้นผัวของเธอไม่เคยกลับมาเหลียวแลเลยั้แ่นั้นมา
ส้มเป็เพียงผู้อาศัยอยู่ในบ้านเรือนไทยหลังใหญ่แต่แม่ผัวสุดแสนจะใจแคบกับเธอ ไม่เคยนับเธอเป็สะใภ้นางพรเห็นส้มเป็เพียงเครื่องผลิตหลานให้กับวงศ์ตระกูลอันร่ำรวยที่สุดในอำเภอเพียงเท่านั้น
แม้พ่อแม่ผัวจะจ้างวานคนออกตามสืบหาตัวไอ้ต้นเท่าไรก็ไม่พบตัวบางคนบอกว่ามันอาจจะไปค้ายาจนโดนตำรวจตามตัว และต้องหนีเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนแล้ว
กลายเป็ว่าส้มจำเป็ต้องกลายเป็คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวนับั้แ่บัดนั้นเป็ต้นมา
ชีวิตความเป็อยู่ของส้มในบ้านหลังใหญ่ที่มีคนรับใช้แม้ส้มจะไม่ต้องทำงานบ้านหรือทำอาหารเพื่อปรนนิบัติพ่อผัวแม่ผัวแต่หล่อนก็ไม่เคยสุขสบายใจแม้แต่วันเดียวเพราะนางพรทำตัวเป็แม่ผัวใจร้ายกับหล่อนอยู่ทุกวี่วัน ทั้งพูดจากระทบกระเทียบดูถูกสารพัด ไม่เคยปล่อยให้ส้มได้อยู่อย่างสงบสุข
แต่โชคยังเข้าข้างส้มอยู่บ้างเมื่อเธอคลอดลูกออกมาเป็ลูกชาย หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักโครงหน้าทั้งหมดไม่ว่าจะเป็ดวงตากลมโต จมูกโด่งเป็สัน ปากกระจับหยักเป็คันศร ล้วนแต่ถอดแบบออกมาจากพ่อผัวกับแม่ผัวของเธอมาแทบทั้งสิ้น
เท่ากับว่าน้องพัตเตอร์ ลูกชายของส้มเปรียบเสมือนตัวตายตัวแทนของไอ้ต้นลูกชายคนเดียวของกำนันโตที่จากบ้านไปนานเกินครึ่งปีแล้ว
ณโรงพยาบาลใหญ่ที่สุดในอำเภอ...
“ตายแล้วน้องพัตเตอร์ หลานย่า ทำไมถึงน่าเกลียดน่าชังขนาดนี้ ดูสิหน้าตาเหมือนปู่กับย่าไม่มีผิด กำนันโต แกดูหน้าหลานสิถอดแบบแกกับฉันออกมาเลยเนอะ”
นางพรแม่ผัวใจร้ายของส้ม อุ้มหลานชายแรกคลอดไว้ในอ้อมอกพลางเรียกให้ผัวของแกชื่นชมหลานชายเพียงคนเดียว
“นั่นสิน้องเตอร์หลานปู่ ต่อไปนี้ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้นปู่กับย่าของเอ็งจะดูแลเอ็งเหมือนลูกในไส้อีกคนนึงเลยถึงไอ้ต้นพ่อของเอ็งจะทิ้งเอ็งไป แต่ทรัพย์สมบัติปู่มีมากมายจะส่งเสียเอ็งให้เรียนจบถึงด็อกเตอร์ก็ยังได้ ฮ่า ๆ ๆ”
นางพรหุบยิ้มหันมาทำหน้าดุ สั่งส้มด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง
“นังส้มต่อไปนี้แกต้องดูแลหลานชายฉันให้ดีที่สุดนะ มดไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอมแล้วตัวแกเองน่ะกินเข้าไปเยอะ ๆ จะได้มีน้ำนมดี ๆมาป้อนให้หลานฉันกินจนกว่าน้องพัตเตอร์จะอายุครบสองหรือสามขวบจะเข้าอนุบาลเมื่อไหร่แกค่อยให้หลานฉันหย่านมแม่เด็กจะได้แข็งแรงมีภูมิต้านทานโรคเยอะ ๆ อย่างที่หมอเค้าแนะนำในทีวี”
“จ้ะแม่พร”
ส้มได้แต่รับคำสั้นๆ แล้วนอนหลับตาพักผ่อนต่อบนเตียงคนไข้ในห้องพิเศษเดี่ยวของโรงพยาบาลเอกชนใหญ่ที่สุดประจำอำเภอ
ส้มไม่ได้เบ่งคลอดลูกเองเพราะเจ็บท้องคลอดก่อนกำหนดและเป็ท้องสาว ประกอบกับภาวะคลอดเองได้ยาก หมอจึงผ่าคลอดให้กับเธอ การพักฟื้นตัวในโรงพยาบาลจึงใช้เวลาเกือบเป็อาทิตย์กว่าจะได้กลับมาพักฟื้นต่อที่บ้านกำนันโต
เวลาผ่านไปหลายวันแล้วที่ส้มคลอดน้องเตอร์ออกมาแต่ยังไม่มีวี่แววว่าน้ำนมของหล่อนจะไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว
“นังส้มฉันบอกแกแล้วให้กินบำรุงเข้าไปเยอะ ๆ อาหารที่ทางโรงพยาบาลเค้าจัดให้น่ะแกกินหมดรึเปล่า แล้วนมที่ฉันเอามาฝากไว้น่ะแกกินบ้างไหม ห๊า… ทำไมป่านนี้น้ำนมแกถึงยังไม่มาอีก”
แม่ผัวปากปลาร้าด่ากราดโมโหลูกสะใภ้สาวที่ไม่สามารถผลิตน้ำนมมาให้กับหลานชายหัวแก้วหัวแหวนของหล่อนดื่มได้
“ฉันกินอาหารทุกอย่างครบแล้วจ้ะแม่พรแต่น้ำนมมันไม่ยอมมาสักที ฉันถามคุณหมอแล้วหมอบอกว่าอาจจะเกิดจากภาวะเครียดทำให้น้ำนมแม่มาช้า”
“ต๊ายเครียดอะไรกัน งานการแกก็ไม่ต้องทำ วัน ๆ นอนอยู่บนเตียงโรงพยาบาลแกจะเครียดอะไรนางส้ม เฮอะ นมโตซะเปล่า มีนมเอาไว้ให้ผัวดูดอย่างเดียวหรือยังไงไม่มีปัญญาผลิตน้ำนมมาให้หลานฉันดื่ม เสียชาติเกิดแท้ ๆ เลย”
นางพรด่าส้มสาดเสียเทเสียส้มได้แต่น้ำตาซึมออกมานี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หล่อนโดนแม่ผัวด่าแบบไม่มีเหตุผลเช่นนี้
เมื่อหญิงแก่ด่าลูกสะใภ้จนสมใจแล้วก็หันไปบอกกับกำนันโตผัวของนางว่า
“พ่อกำนันฉันขอตัวกลับบ้านก่อนนะ จะรีบไปเก็บค่าเช่าที่ตลาดฉันทนอยู่มองหน้านังลูกสะใภ้ไม่ได้เื่อย่างนังส้มต่อไปไม่ไหวละแกเองก็คอยดูหลานในกระบะรถเข็นเด็กหลังคลอดให้ดี ๆ ล่ะเดี๋ยวนังส้มมันพลาดพลั้งทำน้องเตอร์หล่นลงมากระแทกพื้นล่ะก็ คอยดูฉันจะเล่นงานมันให้ตายกันไปข้างเลย เฮอะ”
สั่งผัวฉอดๆ จนจบแล้ว นางพรก็กระทืบเท้าเดินจากห้องพักฟื้นเพื่อออกไปขึ้นรถกระบะส่วนตัวที่คนขับรถจอดรออยู่บริเวณหน้าตึก
กำนันโตเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างว่าเมียของแกร้ายกาจกับส้มมากเพียงไรแต่แกก็ได้แต่นิ่งเงียบหุบปากเอาไว้ เพราะถ้าหากแกเอ่ยปากห้ามปรามนางพรจะยิ่งของขึ้น และด่ากราดลูกสะใภ้สาวคนสวยหนักยิ่งกว่าเดิม
“ทำใจเถอะนะลูกส้มแม่พรเค้าก็เป็ซะอย่างนี้แหละ อย่าไปเครียดอะไรมากนัก พอแล้ว ไม่ต้องร้องไห้พ่ออยากให้หนูอดทน พยายามนึกถึงน้องพัตเตอร์เอาไว้ให้มาก ๆ อีกหน่อยน้องเตอร์โตขึ้นรับรองว่าแม่พรเค้าก็จะค่อยๆ ใจอ่อนยอมรับหนูมากขึ้นเองน่ะแหละ”
กำนันโตพ่อผัววัยห้าสิบปี หุ่นล่ำกล้ามโตเข้ามาโอบประคองส้มไว้ในอ้อมกอดพลางลูบหัวของเธอเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
ส้มค่อยๆ หายจากอาการร้องไห้สะอึกสะอื้น เช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าหลังจากได้รับไออุ่นจากพ่อสามีที่มีน้ำใจกับเธอแตกต่างจากแม่ผัวเป็ไหน ๆ
อ้อมกอดที่หล่อนคิดว่าแสนอบอุ่นแต่เพียงครู่เดียว มือข้างหนึ่งของพ่อผัวก็ค่อย ๆเอื้อมมาทางด้านหน้าแล้วลูบคลำสองเต้าขนาดมหึมาของส้ม
หญิงสาวตัวแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกได้แต่ปล่อยให้กำนันโตคลึงเคล้นหน้าอกของหล่อนผ่านเนื้อผ้าอยู่อย่างนั้น
สักพักพยาบาลก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาขัดจังหวะหล่อนจึงเห็นคนไข้กับผู้ชายมีอายุแต่ยังดูทั้งหล่อทั้งเท่ห์กอดกันกลมจึงแกล้มกระแอมให้ทั้งคู่รู้สึกตัวว่ามีคนเข้ามาในห้อง
พ่อผัวลูกสะใภ้จึงรีบผละออกจากกันไม่อยากให้พยาบาลเห็นอะไรที่ไม่เหมาะไม่ควร แต่ก็คงไม่ทันแล้ว