หลังเลิกเรียน แก้มใสก็เดินไปห้องสมุดกับละอองดาวเพื่อหาข้อมูลมาทำรายงาน
"ปัทมา เลาคิดว่าเล่มนี้น่าจะใช้ได้นะ"
"เรียกเราว่าแก้มใสก็ได้จ้ะ"แก้มใสพูดเบาๆ เพราะในห้องสมุดห้ามใช้เสียง
"จ้ะ แก้มใสเรียกเราว่าดาวก็ได้จ้ะ"ละอองดาวพูดเบาๆ
เมื่อได้หนังสือสำหรับทำรายงานแล้วก็ไปทำเื่ยืมก่อนจะออกจากห้องสมุดแล้วต่างแยกย้ายเพื่อกลับบ้าน
แก้มใสเดินไปขึ้นรถสองแถว เธอไม่พูดคุยกับใคร พอนั่งแล้วก็แกล้งหลับตาจนรถออก ผ่านไปสักพักเธอก็ลืมตาแล้วเห็นอัญชลีนั่งห่างออกไปจากเธอ หญิงสาวไม่ได้สนใจ พอถึงปากทางเธอก็ลงจากรถ แล้วข้ามถนนเพื่อไปเอาจักรยานแล้วปั่นกลับบ้าน
กลับมาถึงบ้านก็เดินขึ้นไปบนห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
"อ้าว..แกยังไม่หายเหรอถึงยังอยู่บ้านชั้นเนียะ"
เ้านกเค้าแมวส่งเสียงเบาๆก่อนจะะโมาจิกที่หลังมือหญิงสาวจนเืออก
"โอ้ยย..แกมาจิกชั้นทำไมเนียะ เืเลย"พูดจบก็ยกหลังมือขึ้นมาดูก่อนจะขมวดคิ้ว
"แผลไปไหนแล้วละ!"ที่หลังมือยังมีหยดเืเกาะที่ฝ่ามือ แต่กลับไม่มีแผล
'พี่แก้มใส'
แก้มใสหันมองรอบๆว่าใครเรียกเธอ แตในห้องก็มีเพียงแค่เธอกับ..เ้านก!
"แกเรียกชั้นเหรอ?"
'ใช่แล้วครับ เมื่อผมได้กินเืพี่แล้วเราก็ได้ทำพันธสัญญาณเป็นายบ่าวกัน'
"แล้วทำไมต้องมาเป็ชั้นละ?"
'ก็พี่ช่วยชีวิตหนูไงครับ'
หญิงสาวนึกสงสัยแต่เธอต้องลงไปทำงานบ้านแล้ว เธอหันไปเปลี่ยนชุดนักเรียนเป็ชุดอยู่บ้าน ไม่ต้องกลัวว่าจะโป๊ เพราะเธอใส่เสื้อกล้ามไว้ข้างใน ส่วนกางเกงก็เป็แบบขาสั้น แค่ถอดกระโปรงก็เห็นเป็กางเกงขาสั้น
แก้มใสกำลังจะออกจากห้อง เ้าตากลมก็เรียกเ้านายไว้
'พี่แก้มใสอย่าเพิ่งไปครับ'
"มีอะไร ชั้นจะไปทำงานบ้านแล้ว มีอะไรตอนค่ำๆค่อยคุยกัน"พูดจบก็เดินออกจากห้องลงไปช่วยงานบ้าน
ลงมาชั้นล่างก็ไปในครัวดูว่ามีงานอะไรต้องทำ
เธอเห็นกระป๋องน้ำที่เป็กระป๋องนมทรงสูงที่กินหมดแล้วนำกระป๋องมาใสน้ำคว่ำอยู่ในตะแกรงก็เดินไปหยิบกระป๋องไปตักน้ำฝนที่รองไว้กิน ก่อนจะเอาไปแช่ตู้เย็น ในอนาคตที่เธอเห็น ตู้เย็นมีหลาบแบบมาก แบบตู้แช่แข็งก็มี คิดๆไปก็อยากให้ถึงอนาคตเร็วๆเสียแล้ว แต่ต้องไม่ใช่แบบในฝันนะ
แก้มใสคิดไปก็ยิ้มกับความคิดเพ้อฝันของตัวเอง แต่พอคิดถึงตอนที่ตัวเองเป็ิญญาลอยไปลอยมาเป็ผีเร่ร่อนต้องเห็นพ่อแม่ทนทุกข์กับความลำบากตอนบั้นปลายชีวิตก็กลับมาเศร้าเหมือนเดิม
พอตักน้ำครบทุกกระบอกก็จะค่อยนำไปแช่ตู้เย็น พอหันไปก็ใ เพราะเห็นฉัตรชัยยืนกินน้ำอยู่ตรงตู้เย็น
'ใหมด..มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง'แก้มใสคิดอย่างโมโห ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้
ในอนาคตชายคนนี้จะไปไกลมาก เขาได้เป็วิศวกรเครื่องยนต์ แล้วได้ไปทำงานที่เมืองนอกหลายปีกว่าจะกลับมา พอเขากลับมาพ่อแม่เธอก็ตายหลังจากนั้น4เดือน เขาเป็คนรับผิดชอบจัดงานศพเอง เธอไม่รู้เขามีแฟนมั้ยเพราะดูได้แค่ตอนที่พ่อแม่เธอตายลงเท่านั้น
แก้มใสพอนึกถึงภาพของชายหนุ่มตอนโตเต็มวัย คือหล่อมาก แถมหุ่นยังแน่นอีกด้วย ถึงตอนนี้จะดูหุ่นขี้ก้างไปหน่อย แต่ก็ยังหล่ออยู่ดีแถมตัวยังสูงเป็เสาไฟอีก ในอนาคตคือยิ่งกว่าเจ เจตรินนักร้องสุดหล่อแนๆ เธอแอบชื่นชอบฉัตรชัยมากว่า2ปีแล้ว แต่ไม่กล้าแสดงออก เพราะกลัวเขาจะรังเกียจเธอและเธอคิดว่าตัวเองไม่สวยเพราะอัญชลีบอกกับเธอบ่อยๆ
"เธอมีอะไรกับพี่หรือเปล่า?
และเหมือนว่าเธอจะมองเขานานเกินไป ชายหนุ่มจึงสังเกดและถามขึ้น
แก้มใสกระพริบตาปริบๆก่อนจะส่ายหัว
"ไม่มีอะไรค่ะ"ก่อนจะยกน้ำเดินมาแช่ตู้เย็น
ฉัตรชัยเห็นว่ามีกระป๋องน้ำหลายใบจึงเดินไปช่วย พอเสร็จแล้วเธอจึงหันมายกมือไหว้ขอบคุณ
"ขอบคุณค่ะ"พูดจบก็เดินเลี่ยงออกไป เพราะชายหญิงไม่ควรอยู่กันตามลำพัง แถมในใจเธอก็ยังสลัดภาพเขาในอนาคตไม่หลุดไปจากหัวอีกด้วย แค่นี้ก็หลงไม่ไหวแล้วนะ
เดินออกจากครัวเธอก็เห็นเ้านกเค้าแมว..มันเหมือนจะมีชื่ออยู่นะ
"ตากลม..ออกมาทำไม?"เ้านกเค้าแมวเห็นหญิงสาวก็เดินเร็วๆมาจากเธอ
"ฮู๊กๆ"
"หิวเหรอ..แล้วปกติแกกินอะไรละ?"
ฉัตรชัยที่เดินตามหญิงสาวออกมาก็เห็นเ้านกเค้าแมว
"นี้มันนกเค้าแมว แก้มใสเลี้ยงเหรอ?"ชายหนุ่มถามอย่างสงสัย ปกตินกชนิดนี้ไม่มีใครนิยมเลี้ยงกัน
"เออ..คือมันโดนพวกเด็กๆปาหินใส่จนปีกมันได้รับาเ็นะคะ แก้มใสเลยเอามันมารักษาค่ะ"
"แต่มันดูเชื่องดีนะ "
"พี่ชัยพอจะรู้มั้ยค่ะว่าปกติมันกินอะไรเป็อาหาร มันเหมือนจะหิวนะคะ"
"นกพวกนี้กินหนูละมั้ง..พี่ก็ไม่แนใจ"
'หนูหิวแล้ว พี่แก้มใสมีอะไรให้กินมั้ยครับ'
"แล้วจะไปหาหนูให้มันกินที่ไหนละ!"หญิงสาวทำปากยู้อย่างสงสัย
ฉัตรชัยมองหญิงสาวทำปากยู้ก็ยิ้ม
"เป็พวกเนื้อไก่สดแทนก็ได้มั้ง"ชายหนุ่มช่วยออกความคิดเห็น
"ใช่.."แล้วเธอก็เดินไปเปิดตู้เย็นดูว่ามีเนื้อสัตว์เหลือมั้ย
"ว้า..ไม่มีเหลือเลย สงสัยต้องไปร้านยายยุ้ย"
"รถเครื่อง น้าจุรีเอารถเครื่องไปซื้อกับข้าวกับฟ้าใส "ชายหนุ่มบอก
"ปั่นจักรยานไปแล้วกัน"
"พี่พาไปดีกว่า..เร็วกว่าด้วย"
"งั้นรอแก้มใสแปบนะคะะ ขอไปเอาสตางค์ก่อน ตากลมรอแปบนะ เดี๋ยวชั้นไปซื้อไก่สดมาให้"หญิงสาววิ่งขึ้นไปหยิบกระเป๋าเงินใบน้อย
ฉัตรชัยมองตามหญิงสาวที่อายุอ่อนกว่าตน เมื่อวานเธอยังเป็คนขี้อายอยู่เลย ผ่านไปแค่คืนเดียว ทำไมดูเหมือนหญิงสาวจะเปลี่ยนไป ดวงตาเธอดูมีความมั่นใจขึ้น และที่สำคัญ ไม่กลัวเขาแล้ว เขาก้มลงมองเ้าลูกนกเค้าแมวก็เห็นมันมองมาทางตนพร้อมเอียงหัวไปมา
"ได้แล้วค่ะ"หญิงสาวยิ้มสดใสลงมาจากตึก
ทั้งสองเดินไปหน้าบ้าน เห็นบิดากำลังคุยกับลุงศักดิ์ คงจะมารับรถที่เอามาซ่อม
"พ่อ..แก้มใสไปร้านยายยุ้ยนะจ้ะ"
"อ้าว..แม่เขาก็ไป ลูกจะไปทำไมอีกละ"ถามบุตรสาวอย่างสงสัย
"แก้มใสจะไปซื้อเนื้อไก่นะจ้ะ พี่ชัยจะพาไป พ่อไม่ต้องห่วงนะจ้ะ"
"ดีแล้วลูก ร้านยายยุ้ยไกลอยู่ ให้พี่เขาพาไปนะดีแล้ว ชัยดูน้องด้วยนะ"ด้วยฉัตชัยมาเรียนซ่อมเครื่องหลายปีั้แ่สมัยป.6 จนตอนนี้ชายหนุ่มเรียนที่เทคนิคประจำจังหวัด แต่เขาก็ยังมาช่วยงาน อำนวยเลยให้ค่าจ้างวันละ100บาท เพราะชายหนุ่มซ่อมเครื่องเป็เวลามีคนมาให้ซ่อม ถ้าอาการไม่หนักก็จะเป็ฉัตชัยที่ดูให้ แถมชายหนุ่มยังเป็เด็กมีสัมภาระ อำนวยจึงมีความไว้ใจชายหนุ่มไม่ใช่น้อย
เดินมาจนถึงรถเครื่องของชายหนุ่ม มันคือรถเครื่องHonda รุ่น Nsr150r ที่ชายหนุ่มซื้อเมื่อต้นปี เห็นว่าเป็เงินสดด้วย ต้องเก็บเงินเก่งขนาดไหนถึงจะสามารถเก็บเงินซื้อรถเครื่องในราคาหลายหมื่นได้
เ้าของรถเดินมาค้อมรถแล้วรอให้หญิงสาวขึ้นไปนั่ง
"แก้มใสไม่เคยนั่งอ่ะ กลัวตก"
"ไม่ตกหลอก เดี๋ยวพี่ขับช้าๆ ขึ้นมานั่งไพร่"ชายหนุ่มสั่งให้หญิงสาวนั่งไพร่ เพราะถ้าขึ้นค้อมมันจะรู้ใกล้ชินกันเกินไป เดี๋ยวชื่อเสียงของหญิงสาวจะเสียได้
หญิงสาวจึงขึ้นนั่งตามที่เ้าของรถบอก
รถเครื่องคันใหญ่พาทั้งคู่ไปถึงร้านกับข้าวประจำหมู่บ้าน มาถึงก็เจอมารดากำลังยืนคุยกับยายแจ่มเื่ตัวเลขที่จะออกให้อีกสองวัน วิชาคณิตตามหลักสูตรชาวบ้านที่ต้องเข้าสอบทุกวันที่1และ15
"อ้าว..นั้นมันแก้มใสกับฉัตรชัยไม่ใช่เหรอ"ป้าตุ่นที่หันออกมาทางถนนก็เห็นสองหนุ่มสาวขับรถมาจอดที่ร้านค้า
"แก้มใส..มาทำไมลูก หรือเกิดอะไรขึ้น"จุรีถามด้วยความสงสัย ส่วนฟ้าใสเมื่อเห็นพี่สาวก็รีบวิ่งเข้าไปหา หนูน้อยอยากกลับบ้านไปดูนินทาฮาโตริ
"แก้มใสเก็บนกได้นะจ้ะ แล้วมันกินเนื้อสัตว์ แก้มใสเลยมาซื้อเอาไปให้มันจ้ะแม่"
"เหรอ..งั้นยัยยุ้ยคิดพร้อมของฉันไปเลยทีเดียวแล้วกัน "
"แม่จุรี..แกแนใจนะว่า8จะมา"ยายแจ่มถามขึ้น
"ฉันฟังวิทยุ เขาบอกว่าให้ระวัง8นะ"จุรีฟังวิทยุที่สามีชอบเปิดตอนทำงาน มันมีรายการข่าวที่พูดเื่ตัวเลขเพื่อสร้างสีสันให้รายการ
แก้มใสเมื่อได้ของแล้วก็จะกลับ ฟ้าใสรีบเกาะพี่สาวขอตามกลับด้วย
"พี่แก้มใส ฟ้าใสกลับด้วย ดูแล้วแม่น่าจะคุยอีกยาวจ้ะ"
"แม่..แก้มใสพาน้องกลับบ้านนะจ้ะ"มารดาที่ฟังก็หันมาพยักหน้าให้ ก่อนจะหันไปวิเคราะห์วิชาคณิตศาสตร์ชาวบ้านกันต่อ หญิงสาวยิ้มน้อยๆก่อนจะหิ้วกับข้าวที่แม่ซื้อเอากลับไปด้วย
ฟ้าใสปีนขึ้นไปนั่งตรงกลางแก้มใสเลยต้องนั่งค้อมตามน้องสาว หนูน้อยตื่นเต้นมากที่ได้ขึ้นรถเครื่องคันใหญ่
กลับมาถึงบ้าน ก็ยังเห็นพ่อคุยกับลุงศักดิ์เพิ่มเติมคือมีเหล้าตั้งตรงกลางระหว่างทั้งสอง
พอลงจากรถกล่าวขอบคุณแล้วชวนอีกฝ่ายกินข้าว
"พี่ชัยอยู่กินข้าวด้วยกันก่อนกลับนะคะ หรือพี่ต้องรีบไป"
"ไม่เป็ไร งานพี่ทำวันศุกร์กับวันเสาร์นะ"ชายหนุ่มทำงานเป็คนคุมประตูเธคทุกวัน ศุกร์-เสาร์
"งั้นดีเลยจ้ะ พี่ไปคุยกับพ่อก่อน เดี๋ยวแก้มใสทำกับแกล้มไปให้"ฉัตรชัยถึงจะสงสัยว่าหญิงสาวทำกับข้าวได้เหรอ เพราะปกติจะเป็น้าจุรีเป็คนทำ
ฟ้าใสเมื่อลงจากรถก็วิ่งไปเปิดทีวีเพื่อดูรายการเด็ก
แก้มใสเดินเข้าครัวไปหั่นไก่เป็ชิ้นเล็กๆพอดีคำแล้วเอาใสจาน
เ้าตากลมก็วิ่งเข้ามาในครัว เพื่อขอกินเนื้อไก่
"ไวเชียวนะ"เธอจึงวางจานไก่ไว้ตรงโต๊ะเพื่อให้เ้านกเค้าแมวะโขึ้นไปกินให้เรียบร้อย
เมื่อหมดปัญหาเื่ท้องของเ้าตากลมแล้วก็หันมาเตรียมทำกับแกล้ม
หญิงสาวทำยำแหน่มกับหมูมะนาว ทำไมเธอถึงทำเป็นะเหรอ ก็ในฝันเธอเห็นว่าตนเองไปรับจ้างเป็ลูกมือในครัวนะสิ แต่สุดท้ายก็ถูกไล่ออกเพราะเมียเ้าของร้านหึงที่สามีมาให้ความสนใจเธอ และหลายร้านที่พัทยาก็มักจะไม่ชอบที่เธอผิวขาวและสวยจนผัวตนเองมาให้ความสนใจ จึงไม่มีร้านไหนอยากรับเธอจนสุดท้ายเธอก็ต้องทำงานกลางคืนเพื่อหาเงินมารักษาพ่อ เธอทำอาหารได้หลายอย่างเชียวแหละ
เธอเดินเอากับแกล้มไปเสิร์ฟที่กระต๊อบข้างบ้าน
"โอ้โฮ..กับแกล้มน่ากินเสียจริง "ลุกศักดิ์พูดขึ้น ปกติกับแกล้มจะเป็แบบง่ายๆ แต่วันนึ้กลับมีหน้าตาน่ากินเชียว
"เดี๋ยวมีหมูสับต้มบ๊วยด้วยจ้ะ ได้ซดโล้งคอ"หญิงสาวบอกก่อนจะเดินกลับเข้าไปในครัว
ฉัตรชัยงง เพราะกับแกล้มที่หญิงสาวทำนั้นต้องคนในวงเหล้าถึงจะทำเป็ แต่หญิงสาวไม่เคยไปไหนเลย เขามั่นใจว่าเธอไม่เคยออกไปไหนนอกจากโรงเรียน เพราะเขาอยู่บ้านนี้มาหลายปี แล้วเธอไปเรียนทำมาจากไหน
ผ่านไปไม่ถึง10นาที หญิงสาวก็ยกชามใหญ่มาเสิร์ฟ
เมื่อทำกับแกล้มเสร็จเรียบร้อย เธอก็หันมาทำกับข้าว
แม่ซื้อกระล่ำปลีหัวใหญ่มาหนึ่งหัว งั้นทำไข่ตุ๋นกระหล่ำปลีกับกระหล่ำปีผัดน้ำปลาแล้วกัน ส่วนน้ำพริกเดี๋ยวทำน้ำพริกหมูสับ
ส่วนหมูสับต้มบ๊วยยังเหลือในหม้อ แต่ตักมาปรุงรสชาติก็เสร็จแล้ว
80
