28-จูบด้วยรัก และอำลา
รังสรรค์อยู่เป็เพื่อนลลิตาอย่างไร้ทีท่าจะกลับ ชายหนุ่มสร่างเมาตอนไหนก็ไม่อาจบอกได้ หญิงสาวร้องไห้จนเหนื่อยโดยมีคนร่างสูงคอยปลอบโยนลูบหลังลูบไหล่อยู่ข้างกายจนผล็อยหลับไปบนเตียงนอนของเธอเอง
“เวลานอนนิ่งๆ ก็ดูไม่เห็นจะมีพิษภัย ความจริงแล้วเธอมันดื้อเงียบลิ้นจี่” ชายหนุ่มพึมพำจ้องหน้าหญิงสาวจนพอใจ ริมฝีปากประดับยิ้มจางๆ ก่อนจะขยับตัวแ่เบาผละออกอย่างจำยอม
“ทำไมกลิ่นเหม็นขนาดนี้วะไอ้ตั้ง” รังสรรค์ยกแขนซ้ายขวาดมทำจมูกฟุดฟิดสีหน้ายับยุ่ง เมื่อรู้สึกได้ถึงกลิ่นเหล้าคละคลุ้งบนร่างกาย ตอนกอดอีกคนเป็นานสองนานไม่รู้สึกเลยว่าเหม็น พอไม่มีร่างเล็กอยู่ในอ้อมกอดดันเหม็นกลิ่นตัวเองเสียได้
“เหอะ เธอหอมจนกลบกลิ่นเหล้าได้เลยรึไงวะ” คนร่างสูงนึกคิดอย่างเย้ยหยันสภาพตัวเองในตอนนี้ก่อนจะพาร่ายกายตรงไปยังห้องน้ำจัดการอาบน้ำเสร็จสรรพโดยไม่นึกเขินอาย หรือไม่คุ้นชินที่ไม่ใช่ห้องของตนเอง
“ขอนอนกอดหน่อยนะยัยซื่อบื้อ ฉันสัญญาจะไม่ขัดขืนใจเธอ” ถ้าเธอไม่เต็มใจ แน่นอนว่าทุกประโยคที่พูดเขาเพียงพูดกับตัวเองเพราะอีกคนที่อยู่ด้วยนอนหลับไปนานแล้ว ถึงไม่ได้ยินแต่ประโยคสุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดไปอยู่ดี หลังอาบน้ำจนสดชื่นก็กลับมาซุกตัวลงใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับลลิตาอย่างแนบสนิทกว่าก่อนหน้า ร่างสูงบดเบียดกับร่างเล็กบนเตียงนอนหลังไม่ใหญ่ไม่เล็กของเ้าของห้องอย่างหน้าตาเฉย
“อืมมม อืออ” ดึกดื่นเสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของคนร่างเล็กเริ่มสะดุดเมื่อรู้สึกอึดอัดเหมือนมีอะไรกดทับร่างกายอยู่
“หนักชะมัดเลย อะไรเนี่ย” หญิงสาวพยายามดิ้นขลุกขลักออกจากพันธนาการที่แ่า พลางขยี้ตาเพ่งเล็งจึงรู้ว่ามีคนฉวยโอกาสตอนเธอไม่ได้สติปีนขึ้นมานอนเบียดบนเตียงของเธอ!
“คะ คุณ! คุณรังสรรค์ ตื่นสิ ลุกออกไปจากเตียงฉันเลยนะ ปล่อยฉันสิ ฮึ่ย!” ลลิตาเริ่มต่อต้านหนักด้วยการออกแรงดิ้นไปมาไม่หยุดให้คนตัวโตตื่นจากหลับใหล
“อืมมม” เสียงทุ้มต่ำครางฮือในลำคอ แขนขายาวรัดร่างนุ่มนิ่มแน่นขึ้นกว่าเดิม ความจริงแล้วรังสรรค์รู้ตัวตลอดเวลา เขานอนตาค้างจ้องเธอั้แ่หลับจนตื่นขึ้นมาแผลงฤทธิ์ใส่ ชายหนุ่มเลือกที่จะกระชับกอดหญิงสาวแน่นขึ้นจนเธอเหนื่อยหอบหมดแรงต่อต้านไปเอง ทำตีมึนแกล้งคนตัวเล็กราวกับกำลังนอนสบายอารมณ์ใครก็อย่าคิดก่อกวน!
ผ่านไปพักใหญ่รังสรรค์ยังนอนกอดลลิตาไม่ปล่อยจนคนร่างเล็กหายเหนื่อยจึงออกแรงฮึบงัดง้างร่างสูงใหญ่อีกครั้งอย่างสุดชีวิต ให้อีกคนตื่นมาคุยกันจริงจัง
“คุณรังสรรค์ตื่นเลยนะ ลุกมาคุยกันให้รู้เื่เลย คุณจะมาตีมึนนอนกอดฉันบนเตียงของฉันแบบนี้ไม่ได้นะ อย่ามาเนียน ฉันไม่คิดว่าคุณจะหน้าหนาขนาดนี้ ลุกสิ! ฮึบบ อือออ ไม่ลุกฉันจะกัดแขนคุณแล้วนะ” เธอมีสติมากขึ้น พยายามหาวิธีให้อีกคนลุกจากเตียงแต่โดยดี และเชื่อว่าเขาสร่างเมามากแล้วต้องคุยกันให้รู้เื่
“งับ อื้อออ”
“โอ้ย เจ็บๆๆๆ ปล่อยๆๆ เธอทำบ้าอะไรเนี่ย เป็หมาหรือไงเล่นกัดจนคนอื่นขึ้นรอยขนาดนี้ เนื้อไม่หลุดแล้วเหรอวะเนี่ย ซี๊ดดด” ลลิตากัดเข้าที่แขนแกร่งเต็มรักแทบจมเขี้ยว ความโมโหและหมั่นไส้คนหน้ามึนทำให้เธอไม่ออมแรง ร่างสูงไม่ทันตั้งตัวก็สะบัดแขนหนีอย่างเ็ป มองร่างเล็กที่จ้องมายังตนเองตาเขม็งอย่างขัดเคือง
“ใครใช้ให้เสียมารยาทบุกรุกห้องคนอื่น แล้วยังมานอนบนเตียงฉันแบบนี้อีก ดีเท่าไหร่แล้วที่ฉันไม่แจ้งความจับคุณ ยามหอพักนี่ก็ยังไง ฮึ่ย! น่าหงุดหงิดชะมัด!”
“คุณคิดจริงๆ ดิ ว่าแจ้งตำรวจไปเขาจะจับผมได้เหรอ อยู่กับความจริงบ้างลิ้นจี่ อย่าลืมสิว่าผมเป็ใคร” ชายหนุ่มยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับคำขู่ของคนร่างเล็ก เขาตั้งใจสื่อว่าตัวเองมีเส้นสาย สามารถประนีประนอมได้ มีเงินจ่ายค่าปรับก็ไม่จำเป็ต้องไปนอนในคุกแล้ว แต่เธอกลับคิดไปไกลกว่านั้น
ร่างเล็กสะอึกไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี ใช้แล้ว ต้องอยู่กับความจริง ยอมรับซะว่าเขาสูงส่งกว่าเธอมาก หยิบจับสิ่งไหน ทำอะไรก็ไม่มีใครต้านได้ เงิน อำนาจ ชาติกำเนิดเป็สิ่งที่ไม่ใช่ทุกคนจะมีได้ รังสรรค์เป็หนึ่งในคนส่วนน้อยที่ได้มัน
“เอาล่ะๆ คุณรังสรรค์ ถึงยังไงไม่ว่าคุณหรือใครก็ไม่มีสิทธิ์บุกรุกห้องคนอื่นแบบนี้ ไหนจะยามวิกาลนี่อีก ความจริงเหตุการณ์แบบนี้ไม่ควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ เราไม่ได้สนิทกันถึงขั้นจะทำอะไร... นั่นแหละ ยิ่งลับหลังแฟนคุณ คุณเป้จะคิดยังไงถ้ารู้ว่าคุณมาหาผู้หญิงคนอื่น เมาไม่รู้เื่ เข้ามาก็พุ่งเข้ากอดฉัน มานอนบนเตียงฉัน หวังว่าจะไม่มีเื่แบบนี้อีกต่อไป” หญิงสาวกัดฟันพูดอย่างกดข่มอารมณ์ที่ตีตื้นขึ้นจนจุกอก ห้ามไม่ให้อ่อนไหวร้องไห้ต่อหน้าเขาอีกเด็ดขาด มือเล็กกำแน่นจนขึ้นข้อขาวสั่นสะท้าน รังสรรค์รับฟังลลิตาพูดสั่งสอนยาวเหยียดพยักหน้ารับเบาๆ อย่างจำยอม
“ฟังผมนะลิ้นจี่ ถึงคุณจะทำตัวห่างเหินยังไงก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้หรอกว่าในนี้ มันมีผมอยู่” มือแกร่งกอบกุมมือเล็กขึ้นมา ค่อยๆ คลายมือที่กำแน่นแล้วจับให้แนบบนอกซ้ายของเธอเอง แขนอีกข้างโอบประคองหญิงสาวกลับไปนั่งบนเตียง น้ำตาที่สะกดกลั้นไว้ไหลรินอีกครั้ง ร่างเล็กสั่นไหวรุนแรง เขาพูดถูกแล้ว ในใจของเธอมันมีเขาอยู่ั้แ่ตอนไหนเธอก็ไม่รู้ตัว รู้แต่ว่าหลังจากเจอเขาครั้งแรกก็มีผู้ชายคนนี้เป็อีกหนึ่งสมการที่เพิ่มเติมเข้ามาในเงื่อนไขการใช้ชีวิตแล้ว รังสรรค์มองใบหน้าหวานที่เปื้อนน้ำตาอย่างเจ็บแปลบในใจ ข่มตาหลับคิดหาทางแก้ไขเหตุการณ์ที่ยากลำบากนี้
“ผมขอร้องคุณได้มั้ย นี่จะเป็ครั้งสุดท้ายแล้วที่เราจะได้เปิดใจคุยกัน อยู่ด้วยกันแบบนี้ คืนนี้ให้ผมได้นอนกอดคุณได้มั้ย ผมััได้ว่าคุณชอบเวลาได้อยู่ในอ้อมกอดของผม คุณให้โอกาสผมได้ส่งมอบความอบอุ่นให้คุณ ...เป็ครั้งสุดท้ายของเราได้มั้ย” แววตาคมอ่อนแสงลง เอ่ยคำร้องอย่างเว้าวอน ...ทั้งเห็นใจผู้หญิงตรงหน้า และลึกลงไปนั้น ชายหนุ่มรู้สึกเห็นใจตัวเองโดยไม่รู้ตัว
“ฮือๆๆๆ คุณตั้ง ฮือออ” สุดท้ายแล้วก็พ่ายให้กับหัวใจตัวเอง เธอรู้ดีว่าเขาเลือกใครอีกคนที่ไม่ใช่เธอ ความรักมั่นคงที่ชายหนุ่มยึดมั่น ยืนยันจะมอบให้ปวริศาเพียงคนเดียวทุกคนรับรู้ เธอเองก็มองเห็น แต่วันนี้จะเป็ครั้งสุดท้ายที่เธอขอเห็นแก่ตัว หญิงสาวกอดรอบเอวสอบ ซุกซบใบหน้าลงบนอกแกร่งอย่างหาที่พักพิงจากความบอบช้ำ โดยมีแขนแกร่งกอดกระชับอย่างปลอบโยน ริมฝีปากได้รูปจูบปลอบั้แ่ศีรษะกระทั่งใบหน้าหวานอย่างแ่เบา การจูบนั้นเหมือนเป็การซับน้ำตาที่ไหลรินของหญิงสาวไปด้วย หากรังสรรค์จะคิดสักนิดว่านั่นไม่ใช่ความปรารถนาของลลิตาฝ่ายเดียว การกระทำของเขามันทั้งอ่อนหวานอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ชัดเจนว่าเป็การทำตามหัวใจแกร่งที่เรียกร้องจากส่วนลึกภายใน แต่น่าเศร้าที่เขาเลือกปฏิเสธหัวใจของเธอ แม้แต่หัวใจตัวเองก็ไม่คิดยอมรับ
ลลิตาหยุดร้องไห้แล้ว เธอสงบลงมากเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของคนที่รัก ทั้งคู่มองสบตากัน ใบหน้าขยับเข้าใกล้กันทุกขณะ เสียงจากภายนอกเงียบงัน มีเพียงเสียงแอร์คอนดิชั่นที่ทำงานอยู่ ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มหอบถี่แปรปรวน นอกจากสายตากลมโตคลอหยาดน้ำตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักซึ่งไม่อาจปิดบังได้ของลลิตาแล้ว สายตาคมเข้มของชายหนุ่มที่มองหญิงสาวก็จริงจังไม่มีแววล้อเล่น
“อืมมม/อื้มมม” ริมฝีปากทั้งคู่ก็ถูกดึงดูดให้ััแ่เบานุ่มนวลก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็จูบแสนร้อนแรงในเวลาต่อมา
“อื้มมมมๆๆ /จ๊วบ อืมม” มือเล็กทุบคนตัวโตเบาๆ เมื่อลมหายใจตนเองเริ่มขาดห้วง ส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มต้องผละจากริมฝีปากจิ้มลิ้มอย่างจำใจ
“ผมเคยบอกคุณรึเปล่าว่าปากคุณหวานมากลิ้นจี่ หวานไม่แพ้ชื่อคุณเลย” คนถูกชมหลังจูบก็หอบหายใจไม่พูดตอบใบ แต่หน้าหวานยิ่งแดงก่ำ หน้าผากทั้งสองชนกัน ตาสองคู่สบประสานอีกครั้ง นี่จะถือเป็จูบอำลาของเขาและเธอนับจากนี้ไป ไม่มีแล้วความรู้สึกลึกซึ้งอาลัยถึงกัน คนหนึ่งแม้จะรักก็ต้องยอมรับว่าไม่มีทางเป็ไปได้ อีกคนก็มั่นใจในตัวเอง ความรักเป็แค่อารมณ์่เวลาหนึ่งกับใครสักคน วันนี้อาจหลงใหล วันหน้าก็ลืมเลือนได้ ต่างคนต่างคิดตัดใจอย่างแน่วแน่
OUTRO :
ก่อนที่เธอจะไปเป็ของคนอื่น
เราจะคุยกันทั้งคืนจนจวบฟ้าสาง
ั้แ่วันที่เราได้พบทุกเื่ ทุกอย่าง
อย่าให้ตกให้หลงไป
ทุกอย่างในใจ
ก่อนที่ดวงตะวันจะรุ่งพรุ่งนี้ ไม่เจอแล้ว
สิ่งที่มีก็แค่เพียงภาพความหลังย้ำ
ภาพที่เธอกับเขา ก้าวเดินจากฉันไป
ปล่อยให้ความเจ็บร้าวใจ
ทิ้งอยู่ที่ฉัน…
(ขอบคุณเพลง หมดห่วง – ตั๊ก ศิริพร อยู่ยอด)
__________
แงง ทุกคนนน วันนี้ไรท์โดนมิจหลอกสูญเงินค่าบัตรคอนไป 1,800! ดาวน์มากเลย ฮรือออ ฝากถึงทุกคนที่จะโอนเงิน ทำธุรกรรมอะไรต้องคิดให้รอบคอบนะ อย่าใจร้อนแบบไรท์ บทเรียนราคาแพงเลย TT
5K
