" ขั้นพลังของเ้ากับข้าห่างกันมากเกินไป ข้าจะต่อให้เ้าสามกระบวนท่า โดยที่ข้าจะมิตอบโต้ " กงหงยิ้มเยาะมือหนึ่งไพล่หลัง อีกมือผายเชื้อเชิญนนท์
" เ้าพูดเองนะ " นนท์ยกยิ้ม
" เปรี้ยง " คำทักทายแรกจากนนท์ส่งออกไปในทันที ปรานสังหารพุ่งเข้าหากงหงอย่างรวดเร็ว
" พลังของเ้าเพียงแค่นี้รึ " กงหงยกยิ้มพลางส่ายหน้า กงหงเพียงยื่นฝ่ามือออกไป
" ตูม " เสียงะเิสั่นะเืทั่วทั้งลานประลอง กงหงยังยิ้มได้
นนท์ลอบสังเกตุความเปลี่ยนแปลงของกงหง พลางยกยิ้ม
" กระบวนท่าที่สอง เสี่ยวหงรับมือ " นนท์เหวี่ยงหมัดภูผาออกไป
" ครืน " ผืนพสุธาสั่นไหวคลับคล้ายจะแตกแยกจากกัน เหล่าฝูงชนต่างสะท้านกันทั่ว
" มันเป็วิชาอันใด ใยจึงหนักหน่วงเช่นนี้ "
" ใช่ ข้าว่าหมัดนี้สังหารได้แม้นแต่ราชันย์ขั้นกลางขั้นที่หนึ่งได้ "
" นั่นสิ ไอ้หนุ่มนี่ ช่างน่าทึ่งยิ่งนัก "
กงหงถึงกับหน้าตาตื่นกลัว ฟาดฝ่ามือเข้าต้านในทันที
" ตูม " แรงะเิส่งร่างของกงหงเหยียดถอยหลัง แขนทั้งข้างพลันสะท้านถึงกระดูก กงหงสูดหายใจเข้าลึก
" เหตุใดมันจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ " กงหงครุ่นคิดในใจ
" เสี่ยวหง เ้าบอกเอาไว้ว่าจะมิตอบโต้ ใยเ้าจึงได้ฟาดฝ่ามือเข้าปะทะเล่า " นนท์แสยะยิ้ม
" มิต้องพูดมาก เหลืออีกหนึ่งกระบวนท่า " นนท์พยักหน้า
" รับมือ " ฝุ่นผงฟุ้งกระจายทั่วแล้วหลอมรวมเข้าเป็ฝ่ามือใหญ่ราวสิบจั้ง
" เปรี้ยง " ฝ่ามือฝุ่นผงพุ่งเข้าหากงหงอย่างรวดเร็ว กงหงพลันแตกตื่น เหยียดกายถอยหลังเรียกกระบี่สีดำออกมา
กงหงตวัดกระบี่ดำที ส่งปรานกระบี่เข้าทำลายฝ่ามือฝุ่นผง
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียดถอยหลัง นนท์ยกยิ้ม
" เสี่ยวหง แม้นเ้าจะขั้นพลังสูงกว่าข้ามาก แต่เ้านั้นเน้นที่การเผาผลาญทรัพยากรเพื่อทะลวงขั้นพลังเกินไป " นนท์ยกยิ้ม
" จึงเป็เหตุให้กายของเ้ามิได้แกร่งตามขั้นพลังของเ้า " กงหงถึงกับหน้าชา
" มิว่าเ้าจะพูดว่าเช่นไร วันนี้จะเป็วันตายของเ้า " กงหงเดือดดาล ตวัดกระบี่เข้าใส่นนท์ในทันที
" เปรี้ยง " นนท์ถึงกับหน้านิ่ว สะบัดมือเรียกกระบี่สีชาดออกมา แล้วส่งปรานกระบี่เข้าต้านในทันที
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียกถอยหลัง นนท์ถึงกับตะลึงในอานุภาพของกระบี่ดำ
" เป็กระบี่ที่ดี " นนท์พึมพำ
" เปรี้ยง " กงหงสะบัดมือส่งปรานกระบี่โค้งดั่งจันทร์เสี้ยวเข้าหานนท์
ปรานสังหารสีทองพุ่งทะยานเข้ามา ทำเอานนท์ถึงกับแตกตื่น เหยียดกายถอยหลัง วาดมือก่อกำแพงดินรับปรานสีทอง
" ตูม " ร่างของนนท์เหยียดถอยหลัง กงหงมิให้นนท์ได้ตั้งตัว สะบัดกระบี่อีกครา
" ครืน " ห้วงมิติพลันฉีกขาด เสียงหวีดหวิวดังทั่ว ทั้งมายาภูตผีพร่างพรายออกมา
ปรานกระบี่กลับกลายเป็ภูตผี ทะยานร่างเข้าหานนท์อย่างพร้อมเพรียง
" นั่นมันกฎเกณฑ์เจตภูตนี่ ข้ามาที่นี่ครานี้เพื่อมาดูกฎเกณฑ์เจตภูตของกงหงเพียงสิ่งเดียว "
" รู้สึกว่าจะน่ากลัวกว่าเมื่อร้อยปีที่แล้ว "
" ใช่ รู้สึกว่าพลังสะกดพื้นที่จะมากขึ้นด้วย ครานี้ไอ้หนุ่มนั่นมิรอดแน่ "
ภูตผีนับร้อยทะยานเข้าหานนท์ทุกทิศทาง นนท์พลันแตกตื่น พลิกกายขยับหนีมิได้
" เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงขยับตัวไม่ได้ " นนท์ตั้งสติ ร่ายรำหมื่นกระบี่ ปรานกระบี่นับหมื่นพลันบังเกิด
" ไป " ปรานกระบี่สีขาวนับหมื่นพุ่งทะยานออกทุกทิศทาง
" ไอ้หนุ่มนั่นใช้วิชาอันใด ช่างเป็วิชาที่ลึกล้ำยิ่งนัก "
" ข้าว่า กฎเกณฑ์เจตภูตจะถูกสยบก็ครานี้ "
" ใช่ กงหงเจอคู่ปรับที่สมน้ำสมเนื้อเข้าให้แล้ว "
" ตูม " ร่างของทั้งสองเหยียดถอยหลัง นนท์พลันยกยิ้ม
กงหงพลันตื่นตะลึง " เหตุใดจึงทำอันใดมันมิได้ " กงหงหายใจถี่หนัก
" เ้ายังมีสิ่งนั้นอยู่มิใช่รึ " เสียงลึกลับดังขึ้น
" ไอ้สาระเลว ข้าอยากจะรู้นักว่าเ้าจะแข็งแกร่งถึงขั้นใด " กงหงสะบัดมือ
" วิ้ง " หม้อสัมฤธิ์ขนาดฝ่ามือปรากฎขึ้น กงหงส่งพลังไปยังหม้อสัมฤทธิ์ใบเล็ก
" วิ้ง " หม้อสัมฤทธิ์ใบเล็กลอยขึ้นสูง ปลดปล่อยแสงสีขาวสว่างวาบมายังนนท์ นนท์ถึงกับหัวคิ้วชนกัน
" มันคืออะไร " นนท์พึมพำ
" ไอ้สาระเลว ถึงเวลาที่เ้าจะต้องร้องขอความเมตตาจากข้า " กงหงยิ้มเยาะ สะบัดมือส่งปรานกระบี่สีทองเข้าหานนท์
" เปรี้ยง " ปรานกระบี่พุ่งเข้าหานนท์อย่างรวดเร็ว นนท์เหยียดถอยหลัง สะบัดกระบี่สีชาดเข้าต้าน
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกไป ทั้งกระอักเืออกมาคำโต
" ไอ้ชั่วมันทำอะไร " นนท์พึมพำ กวาดตามองไปยังหม้อสัมฤทธิ์ใบเล็ก
" เ้ามองอันใด " กงหงเดินเข้าหานนท์อย่างเชื่องช้า สะบัดกระบี่ดำอีกครา
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวไปกระแทกม่านพลังที่เหล่าผู้าุโสี่คนกางไว้
" อั่ก " ร่างของนนท์ร่วงกระแทกพื้น นนท์หยัดกายลุกยืน
" เปรี้ยง " ปรานกระบี่พุ่งเข้าหานนท์อีกครา
" ตูม " ร่างของนนท์ลอยเข้ากระแทกม่านพลัง ทำเอาเหล่าผู้คนถึงกับสะดุ้ง
" แรงกระแทกรุนแรงถึงเพียงนี้ยังรับไหว "
" กายของไอ้หนุ่มคนนี้ ทำด้วยสิ่งใด "
" ข้าว่าแปลกๆ เหตุใดไอ้หนุ่มจึงสู้มิได้ ทั้งที่ก่อนนี้พลังยังอยู่ระดับเดียวกัน "
" ดี ไอ้ชั่ว เข้ามา " นนท์ะโท้าทายกงหง กงหงเดินเข้าหาพร้อมตวัดกระบี่อีกครั้ง
" ตูม " กระดูกทั้งร่างเริ่มแตกร้าว นนท์ทิ้งเข่าลงข้างหนึ่ง นนท์หอบหายใจอย่างหนัก
" หึ ข้านึกว่าเ้าจะเก่งกาจ แต่ที่ไหนได้ เ้าก็เป็เพียงมดปลวกต่อหน้าข้า " กงหงเตะเข้าที่ใบหน้าของนนท์อย่างแรง
" พลั่ก " ร่างของนนท์ปลิวออกไป นนท์พยายามหยัดกายลุกยืน กงหงนั้นมิยอมให้นนท์ได้ตั้งตัว เตะเข้าที่ชายโครงของนนท์ในทันที
" อั่ก " เืทะลักออกจากปากของนนท์ นนท์คลานเข่าออกจากจุดที่กระแทกพื้น ชันเข่าได้หนึ่งข้าง
" พลั่ก " เท้าของกงหงเตะเข้าที่กลางหลังอย่างแรง ร่างของนนท์ปลิวออกไปกระแทกเข้ากับม่านพลัง
" ตึง " เสียงกระแทกดังสะนั่นลั่นลานประลอง นนท์ชันกายลุกนั่ง
กงหงเดินเข้าหานนท์อย่างเชื่องช้า ยกกระบี่ดำชี้ไปยังหน้าอกของนนท์
" นี่เป็ส่วนของกงจ้าน " กงหงแทงกระบี่ดำเข้าที่กลางอกของนนท์
" อ้าก " ร่างของนนท์พลันร้อนดังเพลิงผลาญ เสียงร้องคร่ำครวญของนนท์ดังทั่วเมืองจักรพรรดิ์
" อย่าเพิ่งตาย นี่เป็ส่วนของกงหยู " กงหงแทงกระบี่ดำเข้ากลางอกของนนท์อีกครั้ง
" อ้าก " ร่างทั้งร่างของนนท์เย็นเฉียบ พิษเหมันต์จากกระบี่ดำแทรกซึมทั่วร่าง นนท์ได้แต่กัดฟันครางด้วยเสียงทุ้มต่ำออกมา
" นี่เป็ส่วนของผู้าุโกงจี้ " กงหงแทงกระบี่เข้าที่อกของนนท์อีกครั้ง
" อั่ก " เืทะลักออกจากปากของนนท์จนแทบมิเหลือเืในร่าง
" ข้าล่ะแปลกใจยิ่งนัก คราแรกข้านึกว่าเ้าจะแข็งแกร่งกว่านี้ เสียเวลาข้าจริงๆ " กงหงยิ้มเยาะ
" ฮ่า ฮ่า ฮ่า " นนท์หัวเราะร่วน
" เสี่ยวหง หากสู้กันจริงๆ เ้ามิมีทางสู้ข้าได้ดอก " นนท์พูดไปสำลักเืไป
" ข้าสงสัยกระบี่ดำของเ้ายิ่งนัก กระบี่ดำเล่มนี้ใช่กระบี่สี่ฤดูรึไม่ หากใช่ก็น่าเสียดายที่เ้ามิอาจฝึกเพลงกระบี่สี่ฤดูได้ " นนท์ส่ายหน้า
" เ้าฝึกได้เพียงผิวเผินจึงมิอาจปลดปล่อยพลังของเพลงกระบี่สี่ฤดูได้ ข้าจะแสดงให้เ้ารู้ว่าแท้จริงแล้วเพลงกระบี่สี่ฤดูเป็เช่นไร " นนท์ยกยิ้ม
นนท์วาดมือ บังเกิดภาพน่าอัศจรรย์ มายาสี่ฤดูปรากฎขึ้น เมือ่ถึงยามร้อนก็ร้อนแรงปานเพลิงนรก เมื่อถึงยามหนาวก็หนาวเย็นจนถูกแช่แข็ง เมื่อยามอบอุ่นกลับสุขสบาย เมื่อยามฝนกลับบังเกิดลมวายุคลั่งถาโถมทำลายทุกสรรพสิ่ง
นนท์วาดมือเป็วงกลม มายาทั้งสี่ฤดู กลับกลายแปรเปลี่ยนเป็ปรานสี่ฤดู นนท์สะบัดมือ
" ฟิ้ว " ปรานสี่ฤดูพุ่งทะลวงร่างของกงหงจนพรุน ร่างโปร่งลอยกระแทกเข้ากับม่านพลัง
" อั่ก " กงหงสำลักเืออกมากองโต
" อ้าก " เสียงร้องคร่ำครวญของกงหงนั้นช่างแปลกประหลาด ทั้งปรานที่กระจายออกจากร่างของกงหงนั้นยังพิลึกพิลั่น เดี๋ยวร้อนปานเพลิงนรกแผดเผา เดี๋ยวหนาวเย็นสุดขั้ว เดี๋ยวอบอุนสุขสบาย เดี๋ยวเจิ่งนองด้วยวารี
" นี่รึพลังของเพลงกระบี่สี่ฤดู "
" ข้าเพิ่งเคยพบเจอ "
" ช่างเป็วิชาที่ล้ำลึกยิ่งนัก "
" ไอ้ชั่วแซ่กง " นนท์เรียกกระบี่สีชาดออกมา ตวัดกระบี่เข้าใส่ร่างของกงหงที่ยังนอนดิ้นอยู่ที่พื้น
" เปรี้ยง " ปรานกระบี่สีทองพุ่งเข้ายังกงหงในทันใด
" แว่บ " นนท์หัวคิ้วชนกัน
" ผู้ใด " นนท์ส่งเสียงะโ
" ตูม " ร่างของนนท์ถึงกับปลิวออกไปกระแทกเข้ากับม่านพลัง
" อั่ก " ร่างที่เคยแกร่งบัดนี้กลับกลายเป็เพียงก้อนเนื้อที่หายใจได้ นนท์เรียกน้ำปรานสรรพสิ่งออกมาแล้วเร่งกลืนอย่างรวดเร็ว
" ไอ้แก่ เ้าจะแฝงตัวอยู่มนห้วงมิติอีกนานรึไม่ " นนท์ชี้นิ้วไปยังห้วงมิติที่กระเพื่อม
" เ้ามิออกมารึ " นนท์เดินเข้าหากงหงที่นอนนิ่งอยู่ที่พื้น เงื้อกระบี่หวังสะบั้นหัวของกงหง
" ตูม " ร่างของนนท์ปลิวออกไปอีกครั้ง นนท์หยัดกายลุกขึ้น
" ได้ เ้าแฝงตัวในห้วงมิติได้ ข้าก็ทำได้ " ว่าแล้วร่างของนนท์หายวับไป
นนท์กวาดตามองผ่านเนตรั " เจอแล้ว " นนท์พึมพำ
" ไอ้แก่ " นนท์ชี้นิ้วไปที่ทะเลความรู้ของชายแก่
" ดี " นนท์หนึกกายจิตของชายแก่ไว้ในทันที
" ขั้นฝึกออกจะสูง แต่เหตุใดกายจิตถึงอ่อนแอขนาดนี้ " นนท์ส่ายหน้าเก็บร่างของชายแก่ไว้ในแหวนมิติ
" วิ้ง " ปรานพลังพุ่งเข้าขับพิษของเพลงกระบี่สี่ฤดู นนท์ถึงกับคิ้วกระตุกแล้วเร่งกลืนน้ำปรานสรรพสิ่งในทันใด
" เสี่ยวกง " นนท์เดินออกมาจากห้วงมิติ จ้องยังกงหงที่เวลานี้ฟื้นฟูร่างกายเสร็จสิ้น
" เ้าถึงกับใช้หม้อสัมฤทธิ์กักพลังเพื่อประลองกับข้า " นนท์ส่ายหน้า วาดมือเก็บหม้อสัมฤทธิ์
" มิน่าเล่า ไอ้หนุ่มนั่นจึงสู้มิได้ "
" ข้าชักสงสัยว่าการประลองเมื่อร้อยปีที่แล้ว กงหงใช้สิ่งนี้ช่วยให้ตนเองชนะการประลองครานั้นรึไม่ "
" ไอ้สาระเลว คืนให้ข้า " นนท์ส่ายหน้า
" หากเ้า้า จงแสดงพลังที่แท้จริงของเ้าให้ข้าได้ดูเป็ขวัญตาหน่อยสิ " นนท์ยิ้มเยาะกงหง
" ได้ ข้าจะให้เ้าได้เห็นพลังที่แท้จริงของข้า ก่อนที่เ้าจะตาย " กงหงหยัดกายลุกยืน
" ครืน " แสงสีทองเปล่งประกายออกจากร่างของกงหง
แสงเทพเเรืองรองสาดส่องทั่ว ทั้งหมอกควันสีทองขจรขจายปกคลุมทุกหย่อมหญ้า ดุจดั่งร่างจำแลงองค์เทพเหยียบย่ำยังโลกา
ร่างโปร่งองอาจยืนสองมือไพล่หลัง มองิ่มายังนนท์
" ไอ้เลว เ้าต้องตาย " กงหงสะบัดกระบี่ดำเข้าใส่นนท์ในทันที
นนท์ยกยิ้มผสานกฎเกณฑ์แห่งพลัง สะบัดกระบี่สีชาดเข้าใส่กงหงเช่นกัน
" ตูม " ร่างของนนท์ถึงกับลอยกระแทกเข้ากับม่านพลัง
" อั่ก " นนท์กระเืออกมา พลางยกยิ้ม แล้วหยัดกายลุกยืีน
" กระบี่สีชาดมิใช่คู่ปะทะของกระบี่ดำ " นนท์พึมพำแล้วสะบัดมือเรียกไมัพลองมังกออกมา
" ครืน " แรงกดดันแผ่กระจายออกทั่ว เหล่ายอดยุทธขั้นต่ำถึงกับกระอักเืตามกัน
" เปรี้ยง " เสียงห้วงมิติะเิอัดโสตประมาทของเหล่ายอดยุทธ ถึงกับเืทะลักออกทั้งเจ็ดทวาร
" ไอ้เลว " กงหงพลันแตกตื่น สะบัดกระบี่ดำเข้าปะทะในทันที
" ตูม " ร่างทองของกงหงปลิวกระแทกเข้ากับม่านพลัง ทำเอาผู้าุโที่สร้างม่านพลังถึงกับกระอักเืออกมา
" ตึง " ร่างทองไถลไปไกลตามแรงของพลองั นนท์เร่งทะยานร่างตามในทันที
" ไอ้ชั่วเสี่ยวหง " นนท์กระโจนขึ้นฟาดไม้พลองัลงมา
" เปรี้ยง " ปรานสังหารทะลวงห้วงมิติจนฉีกขาด ผืนพสุธายังสั่นไหว
" ไม่ " ยอดยุทธตระกูลกงร้องร่ำคร่ำครวญ เร่งทะยานร่างหมายเข้าขวางนนท์ไว้
" ตูม "
221
![พันธกาลวิญญาณรัก [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697512755_19684876.webp)
