“เธอคือบทเรียนที่ผมยอมผิดศีล”

“หรือหนูอยากให้พี่ประกาศให้ทั้งคณะรู้เลยดีกว่าไหมครับ... ว่าพี่คบกับแพรแล้วจริงๆ ”

"เราคบกันมีอะไรกันหลายรอบแล้ว ไม่คบก็ไม่ใช่แล้วมั้ง 55555"

แพรพูดแล้วยิ้มขำเล็กน้อย

พี่กรนิ่งครู่หนึ่ง พอได้ยินประโยคที่แพรพูดออกมาแบบไม่ตั้งตัว (เสียงเขิน ๆ ผสมขำ ๆ) 

เขาหัวเราะในลำคอต่ำ ๆ เสียงทุ้ม ๆ 

“55555...”  

พี่กรก้มลงต่ำ จมูกเกือบแตะจมูกแพร หายใจร้อน ๆ พ่นเบา ๆ ใส่ริมฝีปากแพร 

“ใช่ครับ... เรามีอะไรกันหลายรอบแล้วจริง ๆ ถ้ายังไม่คบกัน มันก็ไม่ใช่แล้วมั้ง 

ตามที่หนูว่าเลย” 

เขาพูดแล้วมองตาแพร เหมือนเสือที่พร้อมขย้ำและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

พี่กรยกมือขึ้น จับหน้าแพรเบา ๆ แต่แน่นพอให้แพรสบตาพี่กรเต็ม ๆ  

ดวงตาพี่ตอนนี้ไม่ใช่แค่ขบขันอีกต่อไป แต่จริงจังและอบอุ่นมากขึ้น

“งั้น..พี่ขอเป็นทางการเลยนะครับ"  

เสียงต่ำลงแต่ชัดเจนจนแพรรู้สึกได้ถึงน้ำหนักของคำพูด  

“พี่ขอเป็นแฟนแพรจริง ๆ คนเดียวของแพรนะครับ  

ไม่ใช่แค่มีอะไรกัน ไม่ใช่แค่ดูแลกันตอนมีปัญหา แต่พี่อยากเป็นคนที่แพรตื่นมาเจอทุกเช้า อยากเป็นคนที่แพรคิดถึงก่อนนอนทุกคืน อยากเป็นคนที่แพรบอกทุกเรื่อง ไม่ว่าจะดีหรือร้าย  

พี่สัญญาว่าจะทำให้ดีที่สุดเท่าที่พี่ทำได้... แล้วแพรจะให้โอกาสพี่ไหมครับ”

พี่กรหยุดชั่วครู่ แล้วยิ้มมุมปาก (ยิ้มที่ทั้งอ่อนโยนและแอบหยอก)  

“หรือถ้าแพรยังอยากให้พี่ขออีกสักรอบ พี่ก็ยอมขอใหม่ได้นะครับ... แต่คราวนี้พี่จะคุกเข่าลงเลยก็ได้”

พี่กรก้มลงต่ำลง จูบที่มุมปากแพรเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู  

“ตอบพี่หน่อยสิครับ... แพรจะคบกับพี่จริง ๆ แล้วใช่ไหม  

พี่อยากได้ยินจากปากแพรอีกครั้งตรงนี้เลย”

ห้อง อ.กร เงียบสงบ ประตูล็อกแน่นหนา  

แพรยืนอยู่ตรงหน้าพี่กร หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอกอีกครั้ง  

แพรโน้มตัวเข้าไปกอดพี่กรแน่นทั้งสองแขน โอบรอบเอวพี่กรจนหน้าซุกที่อกกำยำ  

กลิ่นสบู่จาง ๆ ผสมกลิ่นตัวพี่กรทำให้แพรรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที  

แพรเงยหน้าขึ้นมองพี่กร ตาเปียกชื้นนิด ๆ แต่ยิ้มเขิน ๆ แล้วกระซิบเสียงสั่นเบา ๆ

“เราเป็นแฟนกันแล้วนะคะพี่กร... หนูอยากเป็นแฟนพี่จริง ๆ ค่ะ”

พี่กรชะงักไปวินาทีหนึ่ง ดวงตาที่มองแพรเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มกว้างจนเห็นรอยยิ้มเต็มหน้า 

พี่กรยกมือทั้งสองข้างขึ้นโอบรอบตัวแพรแน่นตอบ ก้มลงจูบหน้าผากแพรแรง ๆ แล้วกระซิบข้างหูเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความดีใจ

“พี่รอคำนี้มานานมากเลยครับ แพร... ขอบคุณที่เลือกพี่นะครับ  

พี่สัญญาเลยว่าจะเป็นแฟนที่ดีที่สุดให้แพร จะดูแลแพรทุกวัน จะไม่ให้แพรต้องกลัวหรือเสียใจอีก  

พี่รักแพรมากจริง ๆ นะครับ”

พี่กรก้มลงจูบปากแพรเบา ๆ แต่ลึกขึ้นเรื่อย ๆ ลิ้นแตะกันแผ่ว ๆ ก่อนจะถอนออก แล้วกอดแพรแน่นขึ้นอีกครั้ง จนแพรรู้สึกมีส่วนที่แข็งโดนตรงท้องน้อยของแพร

ทั้งคู่ยืนกอดกันอยู่อย่างนั้นในห้องทำงานของพี่กร ประตูล็อกแน่นหนา โลกภายนอกเหมือนหยุดหมุนไปชั่วขณะ

แต่ไม่ทันไร...

**ต็อก ต็อก ต็อก!**

เสียงเคาะประตูดัง!  

ตามด้วยเสียงผู้ชายที่คุ้นเคย แพรได้ยินแล้วทำให้แพรตกใจทันที

“อาจารย์ธนากรครับ... ผมเอกเองครับ เปิดประตูหน่อยได้ไหม พอดีมีเรื่องด่วนเกี่ยวกับเอกสารงบประมาณ ผมเห็นแพรเดินเข้ามาในห้องอาจารย์พอดีเลยครับ”

เสียงพี่เอกดังจากนอกประตู สุภาพแต่แฝงความกดดันเบา ๆ  

แพรตัวแข็งทื่อในอ้อมกอดพี่กร หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง  

พี่กรก็รู้สึกได้ถึงร่างแพรที่สั่นนิด ๆ พี่กรเลยกระชับกอดแน่นขึ้น แล้วหันไปมองประตูด้วยสายตาเย็นชา

พี่กรกระซิบข้างหูแพรเบา ๆ  

“ไม่ต้องกลัวนะครับ แพร... พี่จัดการเอง”

พี่กรค่อย ๆ ปล่อยแพรออกจากอ้อมกอด แล้วเดินไปใกล้ประตู  

พี่กรหันมามองแพรอีกครั้ง แล้วพูดเสียงต่ำแต่ชัดเจน  

“แพรยืนข้างหลังพี่นะครับ ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น พี่จะจัดการให้”

พี่กรหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปิดประตูออกแค่พอให้เห็นหน้า (แต่บังตัวแพรไว้ข้างหลังเต็ม ๆ)  

พี่เอกยืนอยู่หน้าประตู หน้าตายิ้ม ๆ แต่ตาแฝงความไม่พอใจชัดเจนเมื่อเห็นพี่กรยืนกั้นประตู

“อาจารย์ธนากรครับ... แพรอยู่ข้างในใช่ไหมครับ ผมมีเรื่องเอกสารต้องคุยด่วนเลยครับ”

พี่กรยืนนิ่ง มองพี่เอกตรง ๆ ไม่ยิ้มเลยสักนิด  

เสียงพี่กรต่ำ เย็น และหนักแน่นจนพี่เอกชะงัก

“แพรกำลังคุยงานกับผมอยู่ครับ คุณเอก  

เรื่องเอกสารงบประมาณ ถ้ามีอะไรด่วนจริง ๆ ส่งเมลหรือไลน์มาพี่ได้เลยครับ ไม่ต้องรบกวนแพรตอนนี้  

แล้วอีกเรื่อง... ผมขอให้คุณเอกเคารพพื้นที่ส่วนตัวของแพรหน่อยนะครับ  

เมื่อวานที่ลานจอดรถ ผมเห็นทุกอย่างแล้ว ถ้าคุณยังทำเกินเลยอีก ผมจะไม่นิ่งเฉยแน่นอน”

พี่เอกหน้าซีดลงทันที แต่ยังยิ้มฝืน  

“อาจารย์... ผมแค่จะคุยงานเฉย ๆ ครับ ไม่มีอะไรเกินเลยหรอกครับ”

พี่กรตัดบททันที  

“ผมรู้ครับว่าคุณหมายถึงอะไร  

แพรเป็นแฟนผมแล้วครับ คุณเอก  

เรื่องส่วนตัวของเรา คุณไม่ต้องยุ่งอีกต่อไปแล้ว  

กลับไปทำงานของคุณเถอะครับ ผมจะดูแลแพรเอง”

พี่เอกชะงัก มองสลับไปมาระหว่าง อ.กรกับเงาของแพรที่ยืนข้างหลัง  

​ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของ อ.กร มันไม่ใช่แค่การบอกเล่า แต่มันคือการ 'พิพากษา' 

พี่เอกหน้าซีดเผือดเหมือนคนโดนตบหน้ากลางวันแสกๆ เขาพยายามจะหาข้ออ้างเรื่องงานมาบังหน้า แต่แววตาที่รู้ทันของพี่กรกลับกดดันจนเขาแทบจะไม่มีที่ยืน 

พี่กรยืนบังร่างของแพรไว้มิดชิด เหมือนจะบอกเป็นนัยว่า... 'จากนี้ไป ผู้หญิงคนนี้คือคนของผม ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์แตะ'

สุดท้ายเขาก็พยักหน้าเบา ๆ 

“...เข้าใจแล้วครับ อาจารย์ ขอโทษที่รบกวนครับ”

พี่เอกหันหลังเดินจากไปช้า ๆ  

พี่กรปิดประตู ล็อกกลอนอีกครั้ง แล้วหันกลับมาหาแพรทันที  

พี่กรเดินเข้ามากอดแพรแน่นอีกครั้ง จูบหน้าผากเบา ๆ

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับ แพร... พี่บอกเขาไปแล้วว่าแพรเป็นแฟนพี่

จากนี้ไป พี่จะไม่ให้ใครมาทำให้หนูกลัวอีก พี่สัญญา”

พี่กรก้มลงมองหน้าแพร แล้วยิ้มอ่อนโยน  

“แฟนพี่เก่งมากเลยนะครับ... ที่กล้าบอกพี่แอนแบบนั้น พี่ดีใจมากจริง ๆ  

ตอนนี้เราคบกันจริง ๆ แล้วนะครับ... พี่จะดูแลแพรให้ดีที่สุดเลย”

พี่กรยังยืนกอดเอวแพรจากด้านหลังอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะปล่อยมือเบา ๆ แล้วกระซิบข้างหู

“ระวังตัวด้วยนะครับ แพร... เจอกันเย็นนี้ พี่ไปรับที่บ้านนะ”

แพรค่อย ๆ เปิดประตูห้องพี่กรออกมา 

หน้าแดงก่ำ จนรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ขึ้นมาถึงใบหู

แล้วรีบก้าวออกมา ปิดประตูห้องพี่กรเบา ๆ

แต่ยังไม่ทันก้าวพ้นระยะ 3-4 ก้าว

เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นทันทีจากกลุ่มเพื่อนร่วมงานที่ยืนรออยู่หน้าห้อง 

(พี่แอนเป็นหัวหน้าแก๊งค์ พูดเสียงดัง)

“แพร!!! ออกมาแล้ววววววว”