เื่ในคร่าวนี้เกิดขึ้นในเวลาไม่มีกีวันก่อนเข้าสู้่งานเทศกาลที่สำคัญของเกาะฟุจิมุระแห่งนี้ และเหตุการณ์นี่ก็ได้ร่ามมาถึง
โรงเรียนเซนปีแอร เช่นกัน
"ตอนนี้เข้าสู่่ฤดูหน่าวแล้วให้นักเรียนทุกคนรักษาสุขถาพด้วยน่ะครับ"
ชายรูปร่างสูงส่วมชุดธรรมบดาทั่วไป เป็สีน้ำเงิน ชายผมสีน้ำตาลอ่อน หน้าตาบ่งบอกอายุน่าได้ดียังไม่ถึง่วัยกลางคน
ชายคนนี้ชื่อว่า ฮาอาเบะ ไม่บอกก็รู้ว่าชายคนนี้สอนวิชาอะไร อังกฤษนั่นเอง ชายคนนี้ไม่ใช้พวกหัวโบราณมีความเข้าใจนักเรียน
ระดับหนึ่งไม่ตามใจจนเกินไปและไม่เข็มงวดจนเกินไป พอประมาณ
ฮาอาเบะ มองไปที่นักเรียนที่กำลังนึกสาเหุว่าทำไมถึงเรียกนักเรียนทั่งโรงเรียนเข้ามาในห่อประชุมแแห่ง เพราะปกติจะไม่มีการเข้า
เข้าแถวในตอนเช้าเป็นโยบายของมางโรงเรียนมานานมากแล้ว มันทำให้เสียเวลาในการเรียน
โรงเรียนเซนปีแอรมีทั่งหมด สามตึกแต่ละตึกมีหมวดวิชาการต่างกันสาเหตุเพราะทีต้องรวมแต่ละหมวดยัดเข้ามาในตึกเล็กสามตึกนี้เพราะ
ไม่สามารถขยายอณาเขตได้เพราะปัญหาหลายอย่างรวมกันไม่วาจะเื่พื้นที่ก็ตามแต่
ห่อประชุมเป็รูปร่างลักษระโดมขนาดใหญ่เสียงของ ฮาอาเบะ ดังทั่วห่อประชุมได้ยินชัดเจนไม่ดังมากพอประมาณ
"เอาละทุกคนวันนี้เราจะมีผ.อ คนใหม่เข้ามานั่นคือสาเหตุที่ในวันนี้"
นักรียนทั่วทักห่อประชุมเงียบกริบไม่มีใครสงเสียงออกมาแม้แต่คนเดียวสาเหตุเพราะอะไรทุกคนรู้ดี พวกอาสึกะก็ใเช่นกัน
เพราะไม่คิดว่าเค้าจะลาออกหรืออะไรกันแน่
หลังจากนั่นไม่กี่นาที มีใครบ่างคนเดินขึ้นมาจากหลังเวที หญิงสาวใยชุดสูทผมสีดำห้างม้า มีใบ้หน้าจริงจัง
มีความเป็ผู้ใหญ่สูงเธอพูดเสียงฟังชัดไม่ใช้มือใหม่แน่นอน
"สวัดดีค่ะ นักเรียนทุกคนชันชื่อ แองเจิอลิน่า อาเรน ค่ะ"
แรงกดดันแปลกๆพุงออกมาจากร่างของหญิงสาวจรทำให้ทุกคนเงียบได้อย่างง่ายใด
จากนั่นไม่กี่วินาทีเสียงบ่างอย่างก็ดังขึ้นเป็เสียงใบ่างอย่าง "ว้าย มีคนสลบ มีคนเป็ลมไปแล้ว"
แน่นอนว่าอากาศไม่ได้ร้อนอะไรเพราะในห่อประชุมแห่งนี้ติดแอร์เย็นสบายไม่ร้อนมากและไม่เย็นจนมากเกินไป
แต่เพราะแรงกดดันอันรุ้นแรงของหญิงสาวตรงหน้าแต่ถึงเป็เช่นนั่นแรงกดดันของเธอก็ไม่ได้ลดลงเลยและสีหน้าของเธอของยัง
คงเยือกเย็นเช่นเดิมไม่ได้สะทกสะท้านอะจากเหตุการที่เกิดขึ้นแม้แต่หน่อยหญิงสาวพูดประโยคต่อไปด้วยเสียงเรียบเฉย
" เอาละถึงเวลาแล้วค่ะขอให้โชคดีน่ะค่ะ"
หญิงสาวพูดเพียงเท่านั่นและเดินหายไปในสถาพเยื่อกเย็น
"ผ.อ คนใหม่สุดยอดเลยน่ะ"
ทอมัสพูดเช่นนั่นด้วยความใในระดับหนึ่งเพราะตัวเค้าไม่ค่อยถูกกับเื่พวกนี้เท่าไรหนัก
"วันนี้ชันจะไปค้านเื่ของ คาจิโกะ " พูดขัดขึ้นมา
"วันนี้เลยเหรอ"
อาสึกะมองไปที่แองจีและคิดว่าวันนี้มีธุระอะไรสักอย่างรึเปล่า
"จะว่าไปวันนี้ไม่เห็นนัตสึกิจังเลยแหะ"
" อ่อ เธอหยุดน่ะเห็นบอกมีธุระอะไรนิดหน่อย"
"เหรอ งั่นวันนี้เลยลพกัน"
"เอาด้วยละกัน"
่เย็นของวันที่ 15 ธันวาคม ของวันเดียวกัน
พวกเค้าทั่งสามตัดสินใจไปที่ห้องพักครูของอาจายร์ ฮาอาเบะ พวกเค้าทั่งสามมาถึงหน้าห้องเสียงประตู้เลื่อนแต่อาจายร์ฮาอาเบะไม่อยู่ในห้อง
เมื่อถ่ามครูในห้องดูปรากฏว่าเค้ามีธุระกับผ.อเลยไปแล้วอาจายร์คนนั่นบอกเช่นนั้นและเดินหายไป
ทั่งสามจึงตัดสิ้นใจไปที่ห้องของผ.ออยู่ที่ชันหนึ่งของตึกสอง ซึ่งอยู่ห่างจากตึกหนึงไม่มากเท่าไหรนักทั่งสามเดินไปจนถึงหน้าห้องผ.อ
ก่อนพวกเค้าจะเดินเข้าไป เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นเป็ของผู้หญิงคนหนึงที่พวกเค้าจำได้ดีเสียงของหญิงสาวที่มีแรงกดดันอันหนักหน่วง
"อือ อือ ฮาอาเบะชันน่ะ"
เสียงของเธอในตอนนี้ต่างจากเมื่อเช้ามากเป็เสียงที่ดูอ่อนไหวข้อนข้างมากถ้าให้เปรียบคงเป็เสียงเมื่อเช้าเป็เสียงของมีดแหลมคมแต่ตอนนี้เป็
เสียงที่เหมือนมีดที่ไม่แหลมคอมแต่อ่อนบ่าง
"ให้ตายเถอะทำไมเธอถึงไม่ชินกับเื่แบบนี้ซักทีน่ะ แองเจิอลิน่า"
ฮาอาเบะ สงเสียงอย่างเหนื่อยหน่าย ถ้าฟังจากการสนทนาสองคนนี้คงรู้จักกันมาอย่างดีมากจนคืดว่าทำอะไรกันอยู่
เมื่อแงมประตู้สิ่งที่เค้าเห็นคือ แองเจิอลิน่า กำลังกอดกับอาจายร์ ฮาอาเบะ อย่างสนิดสงมแต่เป็ในสถาพใส้เสื่อผ้าครบไม่มีอะไรหลุด
"เฮ้ยให้ตายสิทำไมขี้แงขนาดนี้เนีย"
"ก็มันช่วยไม่ได้นี้ชันน่ะ ทำเด็กคนหนึ่งร้องไห้เลยน่ะ"
" ชันถึงบอกไงต่อให้เธอเป็อัจฉริยะแค่ไหนก็เถอะน่ะ"
"นี่นายเป็เพื่อนชันไหมเนียน"
"เฮ นี่มันสุดยอดเลยไม่ใช้เหรอ"
ทอมัสพูดด้วยป่นสนุกเพราะไม่ค่อยได้เห็นอะไรเป็แบบนี้เท่าไนหนัก
"นั่นสิน่ะทำข่าวได้สบายเลย"
แองจีด้วยอีกคนหนึ่งตอนนี้เธอยิ้มได้หน้ากลัวมากอาสึกะเห็นแล้วรู้สึกหน้ากลัวขึ้นมายังไงไม่รู้
"พวกนาย"
"ให้ตายสิพวกนายที่อยู่ข้างนอกน่ะทำอะไรกันอยู่หะ"
"อะ โดนจับได้แล้ว"
"พวกเธอเองเหรอ ให้ตายสิพวกตัวป่วนสามคนเหรอ"
"ไม่เอาน่าอาจายร์ ฮาอาเบะ พูดแบบนั่นมันโหดร้ายน่ะครับ"
"ใช้ค่ะอาจายร์"
"เออคือผมเกียวอะไรด้วยครับ"
"อือให้ตายสิพวกเธอเนียน่า แล้วพวกเธอมีอะไร"
"พวกหนูมาขอเื่การไล่ คาจิโกะ ออกค่ะ"
"อ่อเข้าใจล่ะ อือพวกเราตัดสินใจว่า จะไม่ไล่เธอออกแต่ให้เธอทำงานเป็การชดใช้แทนน่ะ"
"ทำไมละครับทั่งที่ปกติเข็มงวดขนาดนั่นแท้ๆ"
"อ่าเราอนุโลมให้เพราะ เพราะมันเป็ครั่งแรกของเธอน่ะ"
"เหรอค่ะขอบคุณมากกค่ะ"
ในขณะที่ทั่งสามกำลังเดินออกจากห้องอยู่ดีๆเสียงที่ไม่อย่ากให้ดังก็ดังขึ้น
"แต่ยังมีเื่กับพวกเธออยู่น่ะ"
"อะไรเหรอครับ"
"พวกเธอแอบเข้าโรงเรียนตอนกลางคืนใช้ไหม"
" เออพูดถึงเื่อะไรเหรอครับ" ทอมัสพูด
"นันสิค่ะ"
"กล่องมีดูไหม"
"เออไม่ละครับอาจายร์์
"ดีเพราะฉะนั่นชันมีเื่จะบอก ชันจะให้พวกเธอช่วยในการทำงานในเทศกาลที่กำลังถึง"
"เอะ งานเทศกาลเหรอครับ" อาสึกะตอบด้วยความงง
" อ่อเป็เทศกาลสีฤดูน่ะ เป็งานที่จะจัดขึ้นในวันที่31 ใน่มืดน่ะเป็งานที่จะฉลองเื่ที่เกาะฟุจิมุระมีทั่งหมด4ฤดูน่ะ"
"มันแปลกขนาดนั่นเลยเหรอ"
"อ่าเพราะเกาะนี้มีสีฤดูพร้อมกันน่ะ"
"เอะ"
"เพราะฉะนั่นเพื่อลงโทษพวกเธอ จงไปดตรียมตัวให้พร้อมสำหรับงานเทศกาลซะ"
จากคนเขียน
ในที่สุดก็จบตอนที่ 6 แล้วครับเย้ๆดีใจมากหลังหยุดกับตอนนี้มานานนนนนมาก
ตอนต่อไปจะเป็ชื่อ เทศกาลสีฤดูครับ และตัวละครที่สำคัญถายถาคหน้าอีกตัว
หนึงก็จะมาด้วยเช่นกันครับ ถึงจะมีคำผิดบ้างแต่ผมไม่แก้น่ะครับ
เพื่อเป็ความผิดพลาดในความทรงจำและการแก้คร่าวหน้าไม่ให้มีอีกครับ เพราะฉะนันขอฟากเื่นี้ด้วยครับ
(ให้ตายเถอะอ่านมาตั่งนานยังไม่มีฉากต่อสู้เลย)คิดงั่นอยู่สิน่ะครับ ใช้ครับเื่นี้ถึงเื่ไม่มีต่อสู้
ย่อจะเป็ยังไงไม่ได้แปลว่าตามนั่นร้อยเปอร์เซน ครับ เพราะเื่นี้ไม่...อะพูดเกินไปหน่อย
เพราะฉะนั่นขอให้สนุกกับการอ่านเื่นี้และเื่อื่นด้วยน่ะครับ
4K
![บันทึกลับองครักษ์เสื้อแพร [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1646970564_71280272.webp)
