นทีวิ่งตามหามายด์ยิ่งกลางคืนมืดๆแบบนี้ ยิ่งทำให้หาตัวยาก เขาวิ่งมาไกล แล้วยังต้องวิ่งวนไปมาจนเริ่มเหนื่อยหอบ
“แฮ่กก!ๆๆๆ จะไปหาเจอยังวะเนี้ย!.. ยิ่งเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ยังไม่รู้จักเส้นทางเลย”
นทียืนหอบอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งสายตายังคงสาดส่องหามายด์
“ยัยบ้านั่น!.. กล้าดียังไงมาพูดจาหมาๆกับแม่ฉันแม่งปล่อยให้หายๆไปเลยก็ดีเหมือนกัน”
นทียังคงนึกโกรธที่มายด์ได้พูดจาไม่ดีกับแม่ของตัวเอง
“โดนอาทิมตบหน้าไปแบบนั้นคิดแล้วรู้สึกสะใจเป็บ้า.. หึๆ เด็กปากเสียแบบนั้นต้องโดนสั่งสอนซะบ้าง”
นทีเดินเข้ามาในร้านสะดวกซื้อแล้วเลือกซื้อน้ำมาหนึ่งขวด เพราะวิ่งมาไกลเลยทำให้หายใจเหนื่อยหอบจนคอแห้งโชคดีที่ไม่ลืมหยิบโทรศัพท์ออกมาด้วย เลยทำให้จับจ่ายซื้อของได้ หลังพักดื่มน้ำเสร็จก็ออกตามหามายด์ต่อ
>> ตึ่ง ตึง ตึ้ง!!ๆๆๆ
เสียงโทรศัพท์ของนทีดังขึ้น
นที : “ว่าไงครับแม่”
นริน : “เจอน้องหรือยังลูก?”
นที : “ยังเลยครับ มันมืดแถมยังไม่คุ้นทาง คงจะหาตัวยากอยู่นะครับ”
นริน : “ตอนนี้แม่กับทิมกำลังออกมานอกบ้านละ จะได้ช่วยกันตามหาได้เื่ยังไงติดต่อแม่ด้วยนะ”
นที : “ได้ครับ..”
นทีตัดสินใจเดินไปดูแถวย่านที่สว่างๆมีผู้คนและดูปลอดภัย เพราะคิดว่ามายด์เอง ก็คงจะไม่กล้าไปอยู่ในที่คนเดียวมืดๆแน่
……….
นทีเดินเลาะไปตามย่านสวนสาธารณะเขาลองจินตนาการว่า ถ้าเป็ตัวเขาเองที่หนีออกมาจากบ้าน แล้วน่าจะไปอยู่ที่จุดไหนดี ต้องเป็ที่เงียบๆ คนไม่พลุกพล่านเกินไป และก็ไม่เปลี่ยวจนเกินไปด้วย
ถ้าอย่างนั้น..ตรงสวนสาธารณะนี่ น่าจะเป็ที่ๆเหมาะที่สุด
นทีเดินหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาหญิงสาวผมสั้นใส่แว่น ตัวเล็กๆ ผิวขาว รูปร่างค่อนข้างสมส่วน
“เฮ้อ.. ทำไมต้องมาเจอเด็กเอาแต่ใจแบบนี้ด้วยวะ..ถ้าทำตัวดีๆก็น่ารักอยู่หรอก แต่ดันนิสัยแย่แบบนี้..นี่ฉันจะต้องมาเป็พี่ชายยัยเด็กปากเสียนั่นจริงๆหรอเนี้ยย”
นทีเดินพร้อมกับบ่นตามทางไปด้วย
“หรือว่าตอนเปิดเทอมเราจะย้ายกลับไปอยู่หอเหมือนเดิมดีวะ? แต่อยู่ที่นี่มันก็ประหยัดค่าใช้จ่ายไปเยอะอยู่นะ”
ทันใดนั้นเองนทีก็สังเกตเห็นเงาร่างคุ้นๆ นั่งอยู่ไกลๆ
“ใช่เปล่าวะ?”
นทีค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆคนที่คิดว่าน่าจะเป็มายด์
“……”
“นั่นไง..ใช่จริงด้วย!!”
นทีรู้สึกโล่งอกและดีใจเพราะจะได้ไม่ต้องมาเสียเวลาตามหาทั้งคืน
นทียืนห่างจากมายด์ในระยะไม่เกิน6 เมตร เขายังไม่อยากเดินเข้าไปทัก เพราะกลัวว่าเธอจะวิ่งหนีอีกรอบแล้วเขาก็ี้เีที่จะวิ่งตามอีก อีกอย่างเขาก็ยังรู้สึกโกรธที่เธอพูดจาไม่ดีกับแม่เขาอยู่
“ฉันจะไม่พูดจาอ้อนวอนกับเธอแน่ๆ ยัยแว่น!!” นทีนึกในใจ
นทียืนมองดูมายด์อย่างเงียบๆหลังพุ่มไม้ เห็นมายด์นั่งก้มหน้าดูสะอึกสะอื้น เหมือนว่ากำลังร้องไห้อยู่ ทำให้เขารู้สึกเห็นใจขึ้นมานิดหน่อย
“เฮ้ออ.. แต่ถ้าเราไม่ทำอะไรสักอย่างมีหวังคืนนี้อาจจะไม่ได้นอนก็ได้..”
นทียืนรออยู่สักพักแล้วตัดสินใจ เดินเข้าไปหามายด์ นึกอยากจะทำให้ปัญหานี้มันจบๆไปซะเขาจะได้กลับบ้านซะที
นที : “เฮ้อ.. มาอยู่ที่มืดๆคนเดียวแบบนี้ ยุงมันเยอะนะ..”
นทีทำท่าทีเหมือนพูดลอยๆเพื่อให้คนแถวนี้ได้ยิน มายด์ใและหันไปมอง
มายด์ : “นี่นายตามฉันมาเหรอ..?”
//รีบเอามือปาดน้ำตา
นที : “ความจริงก็ไม่ได้อยากจะตามมานักหรอก..แต่เธอก็คงพอจะเดาได้นะ ว่าสถานการณ์แบบนั้นฉันก็คงจะอยู่เฉยไม่ได้เหมือนกัน..”
มายด์ : “งั้นก็กลับไปเหอะ! ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!”
นที : “ขืนฉันกลับบ้านไปมือเปล่า คืนนี้คงไม่ได้นอนหลับสบายๆแน่”
มายด์ : “ถ้านายไม่ไป งั้นฉันไปเอง..”
มายด์ลุกพรวดออกจากม้านั่งแล้วทำท่าจะวิ่งออกไป นทีเห็นว่าเธอจะหนี จึงรีบเข้ามาดึงแขนเธอเอาไว้
มายด์ : “เห้ย! ปล่อยนะ!!”
มายด์สะบัดแขนออกแต่นทีจับแขนเธอเอาไว้แน่น
มายด์ : “มาจับฉันทำไม! ปล่อยนะเว้ย!”
นที : “จะไปไหน อยู่นี่แหละ ฉันี้เีตามแล้ว..”
มายด์ : “นายไม่มีสิทธิมาทำแบบนี้กับฉันนะ!!”
นที : “มีสิ! สิทธิในการเป็พี่ชายเธอไงอีกอย่างพ่อเธอก็ฝากให้ฉันดูแลเธอด้วย ฉันก็ต้องทำตามหน้าที่ของฉันสิ”
มายด์ : “แต่เราไม่ใช่พี่น้องกันจริงๆซะหน่อย!! แล้วฉันก็ไม่ได้อยากมีพี่ชายด้วย!!”
นที : “แล้วคิดว่าฉันอยากจะเป็พี่น้องกับเธอมากรึไงห้ะ!!”
นทีพูดตะคอกใส่มายด์มายด์นิ่งเงียบ แล้วบ่อน้ำตาก็แตกอีกครั้ง
มายด์ : “ฉันเกลียดนาย!! ออกไปให้พ้นไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!”
มายด์พูดะโใส่นทีด้วยเสียงร่ำไห้พร้อมกับสะบัดแขนออกแรงๆ แต่นทีก็ไม่ยอมปล่อย
นที : “นี่เธอเลิกทำตัวงอแงเป็เด็กได้มั้ย!!”
มายด์ : “แล้วนายจะให้ฉันทำยังไง!! จะให้ฉันเชื่อฟังนาย!แล้วยอมเดินกลับไปกับนายดีๆอย่างงั้นเหรอ!!? นี่ฉันเพิ่งโดนพ่อตัวเองตบหน้ามานะโว้ยย!!”
มายด์พูดะโเสียงหลงพร้อมกับปล่อยโฮออกมา ทำให้นทีหน้านิ่งไปครู่หนึ่ง
มายด์ : “ฮื้ออ.. ฮือๆๆ..”
นที : “......”
…..
นที : “พี่ขอโทษ..”
มายด์ : “ไม่ต้องมาขอโทษฉัน!!ฉันเกลียดนาย!! เกลียดแม่นาย!! และก็เกลียดพ่อด้วยย!!”
มายด์พูดร้องไห้สะอึกสะอื้น แล้วก็ทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความเหนื่อยใจนทีรีบประคองรับ ดูเหมือนว่าเธอจะใจสลายกับเหตุการณ์ในครั้งนี้จริงๆ
นทียอมปล่อยมือออกจากมายด์แล้วนั่งลงที่พื้นข้างๆเธอ
นที : “.....”
มายด์นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นนทีเองก็ไม่เคยมีน้อง และไม่เคยปลอบใครตอนร้องไห้ด้วย ก็เลยไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อ
………..
……
….
.
ทั้งคู่นั่งอยู่ท่ามกลางความมืดมีแค่แสงไฟจากบริเวณทางเดินที่สาดเข้ามาไกลๆ มายด์เริ่มหยุดร้องนทีเองก็เงียบไม่พูดอะไร ดูเหมือนว่าตอนนี้ อารมณ์ของทั้งสองจะสงบลง
นที : “จริงๆเราทั้งคู่ก็คงไม่ต่างกันแหละครอบครัวไม่ได้สมบูรณ์เหมือนคนอื่นเขา..”
นทีถอนหายใจ
นที : “อยู่ๆ เราก็ต้องมามีครอบครัวใหม่ต้องมานับญาติกับคนแปลกหน้าที่เราไม่คุ้นเคย.. ทำไงได้ล่ะก็ถ้ามันเป็ความสุขของคนที่เรารัก เราก็คงต้องยอมรับมัน..”
มายด์นั่งเช็ดน้ำมูกกับน้ำตาตัวเองและไม่ได้พูดอะไร
นที : “พี่นับถืออาทิม เหมือนเป็พ่ออีกคน เขารักแม่พี่และก็ดีกับพี่มาก.. เธอจะเกลียดพี่ เกลียดแม่พี่ก็ได้นะ แต่เธอไม่ควรเกลียดพ่อตัวเองเลย”
มายด์ : “นายจะไปรู้อะไร!..”
มายด์หันมาตอบกลับด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวทันที
นที : “พี่ก็ไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอเจออะไรมาบ้าง..แต่รู้อะไรมั้ย? เธอยังโชคดีกว่าพี่ ที่เธอยังมีพ่อให้ทะเลาะมีพ่อคอยดุด่า แล้วได้โต้เถียงกับพ่อ..”
นทีหันมามองหน้ามายด์ด้วยสภาพน้ำตาคลอ
นที : “แต่พี่ไม่มีโอกาสพวกนั้นอีกแล้วพ่อของพี่เสียไปั้แ่สมัยที่พี่อยู่มอต้น..พี่คิดถึงพ่อทุกครั้งเวลามองดูของเก่าๆที่พ่อเคยซื้อให้..”
มายด์ : “เลิกพูดเถอะ ไม่อยากฟัง!”
นที : “เฮ้ออ.. ฉันล่ะเบื่อพวกเด็กเอาแต่ใจจริงๆ”
นทีพูดพร้อมกับปาดน้ำตาของตัวเองแล้วหยิบขวดน้ำในถุงที่ซื้อมายกดื่ม
นที : “อึก..ๆๆๆ.. อ่าาส รู้มั้ยวิ่งจากบ้านมานี่โคตรเหนื่อยเลย..”
มายด์เห็นนทีดื่มน้ำเลยรู้สึกกระหายน้ำขึ้นมาเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองวิ่งออกจากบ้านมานี่ก็เหนื่อยเหมือนกันแต่ความเสียใจมันมากจนกลบความรู้เหนื่อยล้าไปหมด
มายด์ : “ขอกินน้ำหน่อยสิ..”
นทีแปลกใจที่อยู่ๆมายด์มาขอกินน้ำ
นที : “อ่อ.. เธอก็วิ่งมาเหมือนกันนี่เนอะ คงหอแห้งสินะ..อ่ะเอาไป”
นทียื่นขวดน้ำให้มายด์มายด์หยิบรับแล้วยกดื่มทันที นทีมองด้วยสีหน้าอมยิ้ม
มายด์ : “อึก.. อึกๆๆๆ อึกกๆๆ.. อ้าา”
นที : “เห้ย! ดื่มหมดขวดเลยเหรอ..”
มายด์ : “ก็มันหิวน้ำนี่!”
นที : “เธอนี่นะ!..”
นทีพูดพร้อมกับมองค้อน
นที : “กินน้ำขวดเดียวกันแบบนี้ เขาเรียกว่าจูบทางอ้อมนะ..”
มายด์นิ่งเงียบไป
.....
มายด์ : “งั้นนายก็คงเป็จูบแรกของฉัน..”
นที : “ห๊ะ!?”
นทีใกับการตอบกลับของมายด์
มายด์ : “หยอกน่ะ! จูบบ้าบออะไร ก็แค่กินน้ำป่ะ”
นที : “เปล่า.. ก็แค่แปลกใจเฉยๆ ที่เธอรับมุกด้วย..”
//ยิ้มหน้าเจื่อนๆ
มายด์ : “พอได้กินน้ำแล้วมันก็สดชื่นขึ้นน่ะ ค่อยรู้สึกโล่งขึ้นมาหน่อย”
นทีมองหน้ามายด์แล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
มายด์ : “ยิ้มอะไรห๊ะ! สภาพฉันตอนนี้มันตลกมากเหรอ”
นที : “ก็เมื่อกี้เธอยังร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่เลย ตามอารมณ์ไม่ทันเลยแหะ”
มายด์ : “จะหาว่าฉันเป็ไบโพล่าเหรอไง?”
นที : “เปล่า.. แค่รู้สึกว่ามันก็น่ารักดี”
นทีพูดพร้อมกับหัวเราะพลอยทำให้มายด์แอบยิ้มไปด้วย
มายด์ : “ไม่ต้องมาทำเป็พูดดี ฉันไม่กลับไปด้วยหรอกนะ”
นที : “เอ้า! ถ้าเธอไม่กลับบ้านแล้วจะไปอยู่ที่ไหนห๊ะ?”
มายด์ : “ก็หาที่นั่งหลับแถวนี้เอาก็ได้”
นที : “จะบ้าเหรอ! มาหลับอะไรแถวนี้มันอันตราย”
มายด์ : “แถวนี้ก็มีคนสัญจรไปมาทั้งคืนนะ ใครจะมากล้าทำอะไร”
นที : “ถ้าโดนทำร้ายขึ้นมาคิดว่าจะมีฮีโร่พลเมืองดีรีบวิ่งเข้ามาช่วยรึไง!..เธอนี่มันซื่อบื้อจริงๆ”
มายด์ : “นี่นายว่าฉันเหรอ!?”
นที : “ใช่.. ก็เธอมันซื่อบื้อจริงๆนี่”
มายด์กำหมัดแล้วชกเข้าไปที่ต้นแขนของนที
>>พั่บ!!
นที : “โอ้ย!!? ถึงกับต้องทำร้ายร่างกายกันเลยเหรอ?”
มายด์ : “ก็นายมาว่าฉันทำไมล่ะ!”
นที : “อะไรกัน.. ตัวแค่นี้แต่หมัดหนักเป็บ้า”
มายด์ : “สมน้ำหน้า!”
นทีเอามือลูบแขนตัวเองข้างที่โดนชก พร้อมกับชักสีหน้าใส่มายด์
>>ตึ่ง ตึง ตึ้ง!!ๆๆๆ
เสียงโทรศัพท์ของนทีดังขึ้น
นที : “พ่อเธอโทรมาละ..เอายังไง?”
มายด์ : “ยังไงฉันก็ไม่กลับ..”
มายด์พูดยืนยันเสียงแข็งแล้วนทีก็กดรับสาย
นที : “ครับอาทิม”
ทิม : “นทีเจอน้องมั้ย? ตอนนี้อากับแม่แยกกันตามหาอยู่ยังไม่เจอเลย”
ทิมพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ
นที : “ไม่ต้องตามหาแล้วครับอาทิม ผมเจอมายด์แล้ว..”
ทิม : “อ้าว!! หรอๆๆ ดีๆๆ ดีแล้วๆอยู่กับน้องใช่มั้ย? น้องเป็ไงบ้าง? อาขอคุยด้วยหน่อย..”
นทียื่นโทรศัพท์ให้มายด์มายด์รีบลุกแล้วเดินหนี
นที : “อ้าว! จะไปไหน?”
นทีะโเรียกพร้อมกับรีบลุกเดินตาม
นที : “อาทิมครับ.. คือมายด์คงจะโกรธมาก ตอนนี้เธอกำลังเดินหนีผมไปแล้ว..คืออาไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวทางนี้ผมดูแลให้เอง อากับแม่กลับไปพักที่บ้านก่อนเดี๋ยวผมรีบติดต่อกลับไปอีกที”
ทิม : “โอเคๆๆ อาเข้าใจ.. ตอนนี้แกคงไม่อยากจะมองหน้าอาด้วยซ้ำเฮ้ออ.. ยังไงก็ช่วยดูน้องให้อาหน่อยนะ ถ้ามีอะไรก็รีบโทรมาเลยนะ”
นที : “ได้ครับ.. งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวจะตามมายด์ไม่ทัน”
นทีรีบวิ่งไปจับแขนมายด์ไว้
มายด์ : “ปล่อยฉัน! ไม่ต้องมาจับ!”
นที : “จะปล่อยได้ไง เดี๋ยวเธอก็วิ่งหนีอีก ฉันี้เีตามแล้ว”
มายด์ : “ปล่อยเถอะฉันไม่หนีหรอก.. ฉันเองก็เหนื่อยเหมือนกัน”
นทีได้ยินอย่างนั้นก็เลยยอมปล่อยมือ
นที : “นี่จะไม่กลับบ้านจริงๆเหรอ?”
มายด์ : “ก็บอกแล้วไงว่าไม่กลับ!!”
นที : “ไม่กลับแล้วจะไปอยู่ไหน..”
มายด์เงียบไม่ได้ตอบอะไร เหมือนว่าตัวเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปที่ไหนต่อ
นที : “ได้เอาโทรศัพท์มาด้วยมั้ย?”
มายด์ : “หึ!”
นที : “งั้นมีเพื่อนที่อยู่แถวนี้มั้ยอ่ะเดี๋ยวพี่ช่วยติดต่อให้”
มายด์ : “ไม่มี”
นที : “งั้นไปนอนบ้านหลังเดิมมั้ย?บ้านปู่กับย่าไง..เดี๋ยวพี่เรียกรถให้ไปส่ง”
มายด์ : “ฉันเก็บของมาไว้ที่นี่หมดแล้ว อีกอย่างถ้าไปนอนที่นั่นพ่อต้องตามมาอีกแน่ๆ”
นที : “แล้วบ้านเพื่อนที่อยู่ใกล้ที่สุดล่ะ
มายด์ : “ขืนไปนอนบ้านพวกนั้นมีหวังได้เอาเื่ครอบครัวฉันไปเม้าใส่ไข่แน่ๆ”
นที : “เอ้า..แล้วเพื่อนที่พอจะไว้ใจได้ไม่มีเลยเหรอ?”
มายด์ : “ฉันไม่ชอบให้ใครมายุ่งเื่ส่วนตัว..จบมั้ย?”
นทีเดินก้มหน้ากำลังคิดอยู่ว่าจะเอายังไงต่อดี
นที : “งั้นเอางี้.. เดี๋ยวพี่มาไปเปิดห้องที่โรงแรมให้”
มายด์หันควับด้วยความใ
มายด์ : “ห๊ะ! นี่นายคิดจะพาฉันไปนอนโรงแรมงั้นเหรอ? ฉันนึกแล้วเชียว ว่านายต้องเป็คนแบบนี้!!..”
นที : “เห้ย! จะบ้าเหรอ? ไม่ได้จะนอนด้วยโว้ย! ก็แค่จะเปิดห้องให้ ส่วนฉันก็จะกลับไปนอนที่บ้าน!”
มายด์มองหน้านทีด้วยสีหน้าที่ไม่ไว้วางใจ
นที : “นี่อย่ามองฉันอย่างงั้นนะ! ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นสเปคฉันน่ะ..ไม่ใช่ผู้หญิงเตี้ยๆแบบเธอหรอก”
มายด์ : “แล้วทำไมต้องหน้าแดงแบบนั้นด้วยล่ะ?”
นที : “อะไรนะ!? ที่ฉันหน้าแดง..ก็เพราะโมโหเธอไงล่ะ เืขึ้นหน้าน่ะ เข้าใจมั้ย? ”
มายด์ : “อ้อเหรอ..”
มายด์รู้สึกสะใจกับท่าทีที่ดูเสียอาการของนที เธอเดินเอาตัวมาแนบกับนที จากนั้นก็เอาแก้มมาแนบเข้าที่อกของเขา
นที : “เฮ้ย! ทำไร?”
มายด์ : “หู้วว.. เสียงหัวใจเต้นรัวอย่างกับกลองชุดแน่ะ”
นทีรีบดันตัวของมายด์ออก
“ไม่ได้สิ! ยัยเด็กบ้านี้! กำลังจะทำให้เราหวั่นไหว..” นทีคิดในใจ
…………………………
10K
![เกิดใหม่เป็นชาวสวนตัวน้อยๆ ข้าจะพาครอบครัวเป็นเศรษฐีนี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471801_21388165.webp)
