เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัวเต้าเทียน เหล่าศิษย์ของนิกายเซียนกระบี่เมฆาต่างสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
โจวยวนและผู้าุโอีกหลายท่านโกรธจนตัวสั่น ทว่าไม่กล้าเอ่ยปาก
ผู้คนจากห้าตระกูลใหญ่เลือกที่จะยืนดูอยู่ห่าง ๆ พวกเขาอยากผูกมิตรกับซูฉางเกอ แต่หมัวเต้าเทียนก็เป็คนที่พวกเขาไม่กล้าล่วงเกินเช่นกัน จึงจำต้องวางตัวเป็กลางไม่เข้าข้างฝ่ายใด
ส่วนคนจากพันธมิตรปราบปีศาจนั้นเฝ้าดูเหตุการณ์อย่างเงียบเชียบ ในเมื่อเป้าหมายของหมัวเต้าเทียนไม่ใช่พวกเขา พวกเขาก็ไม่โง่พอที่จะเอาตัวเข้าไปเสี่ยง
[ติ๊ง! ระบบแจ้งเตือนภารกิจ！]
[ภารกิจ : ขัดขวางรัชทายาทเผ่ามารไม่ให้เข้าสู่นิกายเซียนกระบี่เมฆา เอาชนะรัชทายาทเผ่ามารต่อหน้าทุกคนในนิกายเซียนกระบี่เมฆา เพื่อแย่งชิงโอกาสทำเท่ของพระเอกเย่เฟิง]
[หากทำเท่สำเร็จ รางวัล 500 แต้มคนเลว, 1,000 ค่าโชคชะตา หากทำเท่ล้มเหลว หัก 100 แต้มคนเลว และระดับพลังลดลงสองขั้น]
นี่คือภารกิจที่ระบบมอบให้ตั้งนานแล้ว ในความทรงจำของซูฉางเกอเกี่ยวกับหมัวเต้าเทียนนั้นมีไม่มากนัก รู้เพียงว่าในชาติที่แล้วเขาถูกพระเอกเย่เฟิงทรมานอย่างหนัก จากนั้นจึงถูกจับตัวกลับไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ัฟ้า
"เขาคือรัชทายาทเผ่ามารที่มีชื่ออยู่ในทำเนียบมารร้ายฟ้าดินงั้นหรือ? กลิ่นอายบนตัวช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก"
"ไม่เห็นหรือว่าแม้แต่บรรพชนของห้าตระกูลใหญ่ยังไม่กล้าส่งเสียงต่อหน้าเขา พลังและเื้ัของรัชทายาทเผ่ามารผู้นี้ แม้แต่ห้าตระกูลใหญ่ก็ไม่กล้าล่วงเกินโดยง่าย"
"คนที่สามารถติดอันดับในทำเนียบมารร้ายฟ้าดินได้ จะมีใครที่รับมือได้ง่าย ๆ บ้าง? ไม่รู้ว่านิกายเซียนกระบี่เมฆาไปล่วงเกินตัวประหลาดที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อย่างไร?"
ท่ามกลางฝูงชนมีศิษย์จากตระกูลเล็ก ๆ และนิกายเล็ก ๆ ที่มาร่วมงานพิธี ภายใต้แรงกดดันจากกลิ่นอายอันทรงพลังของหมัวเต้าเทียน พวกเขาไม่กล้าขยับเขยื้อน ทำได้เพียงรวมกลุ่มกันกระซิบกระซาบ
บางคนเริ่มเปรียบเทียบหมัวเต้าเทียนกับซูฉางเกอ
พบว่าแม้ฐานะองค์ชายจากตระกูลโบราณของซูฉางเกอจะสูงกว่ารัชทายาทเผ่ามารเล็กน้อย แต่ระดับพลังของซูฉางเกอนั้นต่ำกว่าหมัวเต้าเทียนอยู่หลายขั้น
"ข้าคิดว่าองค์ชายซูควรจะถอยหนึ่งก้าว เพราะอย่างไรเสียชื่อเสียงของเผ่ามารในห้าดินแดนใหญ่นั้นโด่งดังมาก และหมัวเต้าเทียนก็เป็ตัวตนที่ขาดอีกเพียงก้าวเดียวก็จะเข้าสู่ระดับราชันสูงสุด ไม่ใช่คนที่ควรไปตอแยด้วยเลย"
"หากองค์ชายซูถอย พวกเขาต้องมอบชีพจริญญาร้อยปี รวมถึงวิชายุทธ์ระดับนภาเมื่อครู่ทั้งหมดด้วย รากฐานของนิกายจะลดฮวบลงมากกว่าห้าส่วน ต่อไปนิกายเซียนกระบี่เมฆาก็คงตกต่ำกลายเป็นิกายชั้นสามแล้วกระมัง?"
"สรุปคือ พวกเราแค่เฝ้าดูเงียบ ๆ ก็พอ หมัวเต้าเทียนนั้นล่วงเกินไม่ได้ ส่วนองค์ชายซูก็ยังไม่เหมาะที่จะดึงมาเป็พวกในตอนนี้"
"องค์ชายจากตระกูลโบราณ กับรัชทายาทเผ่ามาร ทั้งคู่ต่างเป็อัจฉริยะ ไม่รู้ว่าใครจะเหนือกว่ากัน"
"ดูจากกลิ่นอายแล้ว ข้าว่ารัชทายาทเผ่ามารน่าจะแข็งแกร่งกว่า..."
ทันทีที่หมัวเต้าเทียนปรากฏตัว
คนที่เคยอยากผูกมิตรกับซูฉางเกอต่างพากันเงียบกริบ แม้การผูกมิตรกับซูฉางเกอจะมีประโยชน์ต่อพวกเขามาก แต่หากต้องแลกด้วยการล่วงเกินรัชทายาทเผ่ามาร พวกเขาก็ไม่กล้า
ล้อเล่นหรืออย่างไร ซูฉางเกอคือองค์ชายจากตระกูลโบราณ แต่ฐานะของหมัวเต้าเทียนก็ไม่ใช่คนที่ใครจะกล้าแตะต้องเช่นกัน!
คนส่วนใหญ่ที่นี่มาด้วยทัศนคติที่้าฉวยโอกาสในสถานการณ์วุ่นวาย มีเพียงไม่กี่คนที่อยากผูกมิตรกับนิกายเซียนกระบี่เมฆาจากใจจริง
ดังนั้นสถานการณ์ในตอนนี้จึงชัดเจน หมัวเต้าเทียน้าชิงชีพจริญญาและวิชายุทธ์ระดับนภาของนิกายเซียนกระบี่เมฆา ในขณะที่ผู้าุโหลายท่านของนิกายไม่กล้าส่งเสียง มีเพียงซูฉางเกอคนเดียวที่ก้าวออกมาปกป้องนิกาย
พูดตามตรง ด้วยพลังของเหล่าศิษย์และผู้าุโของนิกายเซียนกระบี่เมฆา หากต้องเผชิญหน้ากับรัชทายาทเผ่ามาร แทบไม่มีโอกาสชนะเลย แต่ตอนนี้เมื่อมีซูฉางเกอเพิ่มเข้ามา ทำให้พวกเขารู้สึกว่านิกายเซียนกระบี่เมฆาอาจจะยังพอมีทางรอด
ทว่าหากเปรียบเทียบระดับพลัง
ซูฉางเกอด้อยกว่าหมัวเต้าเทียนอย่างเห็นได้ชัด
องค์ชายซูผู้นี้ จะปกป้องนิกายเซียนกระบี่เมฆาอย่างไรในครั้งนี้?
"ผู้าุโซู เปิดค่ายกลใหญ่ของนิกายเถิด พวกข้าคนแก่ไม่กี่คนรวมพลังกันน่าจะพอสู้กับเขาได้บ้าง" โจวยวนและผู้าุโท่านอื่น ๆ มีความเห็นตรงกัน นั่นคือการเปิดค่ายกลใหญ่ของนิกายเพื่อสู้ตายกับหมัวเต้าเทียน
ซูฉางเกอไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่เดินเลี่ยงหลี่มู่ไปยังกระบี่เงินที่เขาปักไว้บนพื้นเมื่อครู่ ยื่นมือไปดึงตัวกระบี่ออกมา เช็ดคราบเืบนนั้นเบา ๆ จากนั้นจึงหันกลับมามองพวกโจวยวนแล้วส่ายหน้าอย่างเรียบเฉย
"พวกท่านทำไม่ได้หรอก"
เมื่อได้ยินซูฉางเกอพูดความจริงออกมาอย่างไม่ใส่ใจ โจวยวนและคนอื่น ๆ ถึงกับหน้าแดงก่ำ พวกเขารู้ดีว่าต่อให้เปิดค่ายกลใหญ่ก็อาจไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหมัวเต้าเทียน แต่จะให้นั่งรอความตายเฉย ๆ ได้อย่างไร
ซูฉางเกอเหลือบมองเฟิ่งหว่านชิงที่อยู่ด้านหลัง พบว่าลูกศิษย์ตัวน้อยกำลังจ้องมองเขาด้วยดวงตากลมโตเป็ประกายโดยไม่กะพริบตา จากนั้นเขาก็นึกอะไรบางอย่างได้ จึงยิ้มบาง ๆ ให้เฟิ่งหว่านชิงแล้วกล่าวว่า "อาจารย์ยังมีวิชายุทธ์ระดับนภาอีกหนึ่งท่า อยากเรียนหรือไม่?"
โจวยวนและคนอื่น ๆ ถึงกับตะลึง
โถ่ ผู้าุโซูของข้า ตอนนี้ศัตรูอยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เวลามาสอนวิชายุทธ์ให้ลูกศิษย์นะ จะทำตัวตามใจชอบเช่นนี้ไม่ได้...
เฟิ่งหว่านชิงรีบพยักหน้าทันที
ขอเพียงเป็สิ่งที่อาจารย์สอน นางล้วนอยากเรียนทั้งสิ้น
ท่าทางว่าง่ายเช่นนี้
ช่างยากที่จะเชื่อมโยงกับจักรพรรดินีผู้โเี้ในความทรงจำได้จริง ๆ ซูฉางเกอเช็ดคราบเืบนตัวกระบี่จนสะอาด แล้วส่งยิ้มอันอบอุ่นให้เฟิ่งหว่านชิง
ท่าทางเช่นนี้ของเขามีพลังทำลายล้างสูงยิ่ง เฟิ่งหว่านชิงเผลอมองจนเคลิ้มโดยไม่รู้ตัว
[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของเฟิ่งหว่านชิง +2]
ในเมื่อต้องหลอกลวงเฟิ่งหว่านชิง ก็หลอกให้ถึงที่สุดแล้วกัน อย่างไรเสียในอนาคตเมื่อนางรู้ว่าเขาหลอกลวง นางก็ต้องเข้าสู่ด้านมืดอยู่ดี เก็บเกี่ยวค่าความประทับใจจากลูกศิษย์ตัวน้อยไว้ก่อนดีกว่า
หมัวเต้าเทียนที่ยืนอยู่ด้านข้างเห็นการกระทำของซูฉางเกอทั้งหมด เขาแสยะยิ้ม จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติของซูฉางเกอ ในดวงตามีความอิจฉาในรูปลักษณ์ของซูฉางเกอปนอยู่ลึก ๆ
ไม่ใช่สตรีเสียหน่อย จะดูดีอะไรขนาดนี้!
"เอาอย่างนี้ ข้าจะให้โอกาสเ้า เ้าพาน้องสาวคนนั้นมาเข้าร่วมเผ่ามารของข้า เป็คนรับใช้ของเปิ่นไท่จื่อเป็เวลาสามปี แล้ววันนี้ข้าจะปล่อยพวกเ้าไป"
ใบหน้าของซูฉางเกอเปลี่ยนเป็มืดมน
เป็คนรับใช้แม่เ้าสิ ให้แม่เ้ามาเป็คนรับใช้ข้านี่ยังจะง่ายกว่า
ภายนอกเขายังคงสีหน้าเ็า พลางชั่งน้ำหนักกระบี่เงินในมือ แล้วปรายตามองหมัวเต้าเทียน
"งั้นข้าก็จะให้โอกาสเ้าเช่นกัน ภายในสามวินาที คุกเข่าลงตรงหน้าข้าแล้วเรียกพ่อหนึ่งคำ และให้ัดำบนหัวเ้านั่นม้วนตัวกลางอากาศให้ข้าดู แล้ววันนี้ข้าจะปล่อยพวกเ้าไป"
เื่ขี้เก๊กใครบ้างทำไม่เป็ ลองัักับาาแห่งการปากดีที่สุดในปฐีดูหน่อยเป็อย่างไร
ใบหน้าของหมัวเต้าเทียนมืดลงทันที
เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองโอหังพอแล้ว ไม่นึกว่าจะมีคนที่โอหังยิ่งกว่าเขา แถมยังสั่งให้ัมารสัตว์เลี้ยงของเขาม้วนตัว? เห็นเป็การแสดงกายกรรมหรืออย่างไร?!
"เ้าหนู ใจกล้าไม่เบา!"
พลังิญญารอบกายของหมัวเต้าเทียนเดือดพล่านขึ้นมาทันที กลิ่นอายที่ทรงพลังยิ่งกว่าเมื่อครู่กดทับเข้าหาซูฉางเกอ
กลิ่นอายนี้บรรลุถึงระดับครึ่งก้าวราชันย์สูงสุด
และเกือบจะเข้าใกล้ระดับราชันย์สูงสุดอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
โจวยวนและคนอื่น ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง
หมัวเต้าเทียนสมกับเป็ตัวตนระดับปีศาจในทำเนียบมารร้ายฟ้าดินจริง ๆ อายุยังน้อยแต่กลับแตะถึงขอบเขตของราชันย์สูงสุดแล้ว ไม่เห็นหรือว่าพวกสัตว์ประหลาดอายุหลายร้อยปีของห้าตระกูลใหญ่ยังอยู่แค่ระดับครึ่งก้าวราชันย์สูงสุด ช่างไม่เห็นหัวมนุษย์เอาเสียเลย!
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวประหลาดเช่นนี้ มีเพียงผู้าุโซูเท่านั้นที่กล้าพูดกับเขาแบบนั้น แต่ผู้าุโซู ท่านพูดเช่นนั้นจริง ๆ หรือ? ให้รัชทายาทเผ่ามารคุกเข่าเรียกท่านว่าพ่อ? แบบนี้มันล่วงเกินกันเกินไปหน่อยหรือไม่...
ทว่าเมื่อเผชิญกับแรงกดดันจากกลิ่นอายของหมัวเต้าเทียน ซูฉางเกอกลับมีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม เขากระชับด้ามกระบี่ ตวัดกระบี่พาดผ่านอากาศ พลังิญญาในร่างกายพลันะเิออกมาดุจดั่งน้ำหลาก!
ปราณกระบี่พุ่งทะยานไปทั่วสารทิศ!
ศิษย์นิกายเซียนกระบี่เมฆาทุกคนสีหน้าเปลี่ยนไป เพราะพวกเขาพบว่ากระบี่ิญญาในมือเริ่มสั่นะเืโดยไม่ฟังคำสั่ง จากนั้นก็หลุดจากการควบคุม พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า...
กระบี่ิญญานับร้อยนับพันเล่มพุ่งเข้ามารวมตัวกันกลางอากาศ!
ปราณกระบี่อันแหลมคมและยิ่งใหญ่เกรียงไกรนั้นทำให้พวกเขารู้สึกสั่นะเืถึงส่วนลึกของจิติญญา
นี่คือวิชายุทธ์อะไรกัน?
ภาพที่เห็นมันช่างอลังการเกินไปแล้ว!
เฟิ่งหว่านชิงมองซูฉางเกอด้วยความตะลึง ท่าทางของอาจารย์ในตอนนี้ทำให้หัวใจดวงน้อยของนางเต้นระรัว นี่คือพลังที่แท้จริงของอาจารย์หรือ? แม้แต่รัชทายาทเผ่ามารก็ไม่เกรงกลัวเลยสักนิด...
หมัวเต้าเทียนยิ้มอย่างดูแคลน "กองขยะชัด ๆ "
ซูฉางเกอมีสีหน้าเรียบเฉย
เหนือศีรษะ กระบี่ิญญาทั้งหมดรวมตัวกัน ปลายกระบี่ชี้ตรงไปยังหมัวเต้าเทียน
ปราณกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวพาดผ่านกลางอากาศ ฉีกกระชากมวลอากาศจนขาดสะบั้น!
"ลองดู"
3K
