บทที่ 31 เช่นนั้นข้าจะขอเพิ่มเดิมพัน
ความรู้สึกของการถูกเหยียบย่ำศักดิ์ศรีทำให้หญิงสาวเสียสติ ภายในใจอัดแน่นไปด้วยความโกรธ
"อ๊ากกก! ข้าจะฆ่าเ้า ข้าจะฆ่าสวะอย่างพวกเ้าให้ได้!"
"เหอะ!" เซียวนั่วแค่นหัวเราะ “หากพวกเราคือสวะ เช่นนั้นเ้าคืออะไร?"
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น เซียวนั่วก็ตบออกไปด้วยหลังมือของตน ส่งผลให้ร่างของหลานหงเยี่ยกระเด็นออกไป
เมื่อมองไปยังหลานหงเยี่ยที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ อี้โม่ผู้ซึ่งคุกเข่าอยู่บนพื้นก็เดือดดาลมาก
ชายหนุ่มเอ่ยอย่างดุร้าย "มันยังเหลืออีกหนึ่งกระบวนท่า..."
เดิมพันด้วยสามกระบวนท่า
ตราบใดที่ใครคนหนึ่งสามารถรับได้สามกระบวนท่า พวกเขาก็จะเป็ฝ่ายชนะ
อี้โม่เพิ่งโจมตีไปเพียงสองกระบวนท่า ในขณะที่หลานหงเยี่ยพ่ายแพ้ในกระบวนท่าเดียว
ตอนนี้ อี้โม่ต้องทนให้ได้อีกหนึ่งกระบวนท่าเพื่อจะชนะ
ชายหนุ่มอดทนต่อความเ็ปจากเข่าที่แตกร้าวและฝืนะโขึ้นจากพื้น
พรึ่บ!
กระบี่แหลมคมเล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือ อี้โม่ถือกระบี่ด้วยมือทั้งสองข้างและฟันมันไปที่ฝ่ายตรงข้าม
"เ้าจะต้องตายโดยไร้หลุมฝัง!"
เมื่อเห็นกระบี่ฟันลงมา หัวใจของกวนเซี่ยงก็บีบแน่นขึ้น ทว่าเซียวนั่วกลับยังคงนิ่งเฉย
ดวงตาฉายประกายเย็นะเื ลำคอสั่นเทา ก่อนจะเปิดปากเล็กน้อย
พริบตานั้น เสียงคำรามพยัคฆ์ที่สั่นะเืูเาและแม่น้ำก็ถูกเปล่งออกมา
โฮกกกก!
เสียงคำรามดังกล่าวแพร่กระจายไปทั่วจัตุรัส ศิษย์ของสำนักพยับเร้นลับที่อยู่ภายในศาลาโอสถต่างก็สั่นสะท้าน
กระแสลมรุนแรงพุ่งมาจากทั่วทุกสารทิศ อำนาจพยัคฆ์ที่ดุร้ายทำให้คนทั้งหมดตกตะลึง
กระบี่ในมือของอี้โม่หยุดลงกลางอากาศ ชายหนุ่มมองอีกฝ่ายราวกับกำลังมองาาแห่งอสูรร้าย
ตู้ม! ตู้ม! ตู้ม!
หลังจากเงียบลงครู่หนึ่ง เส้นเืบนร่างของอี้โม่ก็ะเิ และเืจำนวนมากก็ไหลทะลักออกมา...
"อ๊ากกก!" อี้โม่กรีดร้องโหยหวน ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงก่อนจะคุกเข่าลง
ตุบ!
การคุกเข่านี้ราวกับหวาดกลัวสุดขีด
ศักดิ์ศรีทั้งหมดถูกเหยียบย่ำ
เมื่อเทียบกับหลิงชางและหลานหงเยี่ย อี้โม่ในตอนนี้น่าสังเวชกว่ามาก
จัตุรัสโบราณด้านนอกศาลาโอสถตกอยู่ในความเงียบงัน
เหล่าผู้ที่อยู่ไม่ไกลออกไปต่างแสดงสีหน้าหวาดกลัว
เสียงคำรามเมื่อครู่อันแน่นไปด้วยพลังแห่งาา ทุกคนมองไปยังด้านหลังของเซียวนั่ว มันดูราวกับมีร่างมายาของพยัคฆ์ร้ายปรากฏขึ้น
กวนเซี่ยงที่อยู่ด้านข้างเองก็ลอบกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ชายหนุ่มรู้ว่านี่คือเศษเสี้ยว ‘พลังพยัคฆ์’ ที่บรรจุอยู่ในน้ำยาไขกระดูกพยัคฆ์ร้าย
พยัคฆ์ร้ายเป็าาของอสูรระดับสูง พลังของมันเป็สิ่งที่อี้โม่ไม่สามารถต้านทานได้
แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือวิธีการ และความแข็งแกร่งของศิษย์น้องผู้นี้
แข็งแกร่งเกินไป!
อัจฉริยะสายในทั้งสามที่อยู่ระดับครึ่งก้าวสู่ขั้นสร้างรากฐานระดับหกต่างล้มลงตรงหน้า
“ศะ… ศิษย์น้อง เ้า?" กวนเซี่ยงมองไปที่เซียวนั่วด้วยสีหน้าซับซ้อน เขาต้องมองศิษย์น้องอีกครั้งเสียแล้ว
ร่างผอมเอ่ย "เอาของที่ถูกแย่งไปคืนมา!"
หลังจากเอ่ยเช่นนั้น เซียวนั่วก็ก้าวถอยไป
กวนเซี่ยงตกตะลึง จากนั้นจึงเดินไปหาหลานหงเยี่ย
"เอายาปรับรากฐานทั้งหกเม็ดมา"
เวลานี้ ใบหน้าของหลานหงเยี่ยบวมเป่ง ปากก็บิดเบี้ยว ไม่เหลือร่องรอยของความงดงามก่อนหน้าอีกต่อไป
การตบสองครั้งของกวนเซี่ยงและการตบหนึ่งครั้งของเซียวนั่วทำให้ใบหน้าของนางได้รับความเสียหาย
ไม่เพียงแค่ถูกทุบตีเท่านั้น แต่นางยังเสียยาปรับรากฐานไปอีกสี่เม็ดด้วย หลานหงเยี่ยไม่เพียงรู้สึกเสียใจ แต่ยังรู้สึกแค้นคนทั้งสองอย่างมาก
ด้วยยาปรับรากฐานทั้งหกเม็ดในมือ ความแค้นใจของกวนเซี่ยงก็หายไปในฉับพลัน
"พวกเ้าทั้งสามยังจะสร้างปัญหาให้ข้าในอนาคตอีกหรือไม่?"
เห็นได้ชัดว่ากวนเซี่ยงรู้สึกสบายใจขึ้นมาก สามคนนี้คือผู้ที่เขาพาเข้ามาในตำหนักนิพพานในตอนแรก ยามนั้น ตนดูแลอีกฝ่ายอย่างดี ทำแม้กระทั่งแบ่งทรัพยากรบ่มเพาะที่ได้รับมาให้กับศิษย์น้องทั้งสาม
แต่ต่อมา เมื่อพวกเขาออกจากตำหนักนิพพานและเข้าร่วมกับตำหนักั ก็คอยมาหาเื่เป็ระยะ ๆ
กวนเซี่ยงเก็บงำความโกรธมาเป็เวลานาน
และอดทนกับมัน
มองดูยาปรับรากฐานที่ได้กลับคืนมา ชายหนุ่มก็โล่งใจมาก เขาเดินไปหาเซียวนั่ว
แต่ในเวลานั้นเอง กระแสพลังเย็นะเืและมืดมนก็พุ่งมาปะทะใบหน้า ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเป็จังหวะ แล้วร่างหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางทางเอาไว้
"เ้า้าจะจากไปหลังจากทำร้ายคนของตำหนักัของข้าเช่นนี้น่ะหรือ?"
เคร้ง!
เสียงโลหะดังขึ้นภายในหูของเซียวนั่ว ผู้มาใหม่ตรงหน้ามีรูปร่างสูง และรัศมีพลังแข็งแกร่งกว่าหลิงชาง อี้โม่ และหลานหงเยี่ยนัก ส่วนสิ่งที่ส่งเสียงแปลกประหลาดก็คือถุงมือเหล็กที่แขนซ้ายของอีกฝ่าย...
ถุงมือดังกล่าวแผ่รัศมีเย็นะเืออกมา ที่ปลายนิ้วด้านหน้ามีรอยสีเงินกระจายอยู่ และที่ด้านหลังก็มีลวดลายคล้ายเกล็ดหิมะ
บ่งบอกชัดเจนว่าสิ่งนี้คืออาวุธิญญา
และยังเป็อาวุธิญญาระดับสูงอีกด้วย!
ทันทีที่ชายผู้นี้ปรากฏตัวขึ้น ฝูงชนภายในจัตุรัสก็ส่งเสียงฮือฮา
“นั่นมันหยวนเฉิงเชียนนี่ กลายเป็เื่ใหญ่เสียแล้ว!"
“หยวนเฉิงเชียนผู้นี้มีหน้าที่รักษาหน้าตาของตำหนักั ข้าเกรงว่าเื่นี้คงจบไม่สวยเสียแล้ว"
ทุกคนที่ยืนอยู่ด้านนอกต่างกระซิบกระซาบ
หลานหงเยี่ย หลิงชาง และอี้โม่ที่นอนอยู่บนพื้นรู้สึกราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต
“ศิษย์พี่หยวน เขา… เขาปล้นยาปรับรากฐานของเรา"
“ศิษย์พี่หยวน ท่านจะต้องแก้แค้นให้เรา!"
“ศิษย์พี่หยวน ท่านเห็นหรือไม่ เขาทำร้ายพวกเราเช่นนี้ เขาไม่สนใจตำหนักัของเราเลย"
ทั้งสามตรงเข้าฟ้องผู้มาใหม่ทันที
กวนเซี่ยงรีบก้าวออกไปข้างหน้าและะโอย่างไม่พอใจ “อย่ามาใส่ร้ายผู้อื่น พวกเ้ารู้ข้อเท็จจริงของเื่นี้ดีกว่าใครทั้งหมด"
หยวนเฉิงเชียนยกแขนขึ้นช้า ๆ เครื่องหมายสีเงินบนกำปั้นเหล็กให้ความรู้สึกราวกับงานศิลปะอันงดงาม
"ข้าเห็นทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้แล้ว"
ทันทีที่ประโยคนี้ถูกเอ่ยออกมา หลิงชาง หลานหงเยี่ย และคนอื่น ๆ ก็มีสีหน้าย่ำแย่ทันที
เซียวนั่วเอ่ยเสียงเรียบ "แล้วอย่างไร?"
หยวนเฉิงเชียนยิ้ม ชายหนุ่มชี้ไปยังหลิงชางและพรรคพวก มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย “พวกเขาทำให้ตำหนักัต้องเสียหน้า และข้า... ก็อยากจะกอบกู้ความอับอายนั้น!"
เมื่อเอ่ยเช่นนั้น นิ้วมือก็เปลี่ยนทิศมายังเซียวนั่ว
"ข้าขอเดิมพันกับเ้าอีกครั้ง!"
พรึ่บ!
กระแสอากาศภายในพื้นที่ปั่นป่วน คำพูดของหยวนเฉิงเชียนเรียบเฉย แต่เต็มไปด้วยความยั่วยุ
กวนเซี่ยงรีบเอ่ยห้าม “ศิษย์น้องเซียวนั่ว อย่านะ อย่าตอบตกลง... หยวนเฉิงเชียนคือห้าอันดับแรกของศิษย์สายในระดับสาม เขาอยู่จุดสูงสุดของขั้นสร้างรากฐานระดับเจ็ด นอกจากนี้ยังมีอาวุธิญญาระดับกลางอย่าง ‘ถุงมือน้ำแข็งหานหยวน' ต่อให้เขาเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานระดับแปด ก็สามารถต่อสู้ได้แบบตัวต่อตัว เ้าจะต้องไม่หุนหันพลันแล่น..."
ชายหนุ่มยังพูดถึงกำลังรบแบบตัวต่อตัวของคนผู้นี้ว่า ‘ห้าอันดับแรก’ ในบรรดาศิษย์สายในระดับสามเพียงอย่างเดียวนั้นเพียงพอแล้วที่จะทำให้ผู้คนถอยหนี
ร่างผอมไม่แยแส เขามองท่าทีใจเย็นและใบหน้าหยิ่งผยองของหยวนเฉิงเชียนนิ่งงัน
"ท่านอยากจะแก้แค้นให้กับทั้งสามคนนี้หรือ?"
"อืม..." หยวนเฉิงเชียนยิ้มบาง "หากเ้าคิดเช่นนั้น... จะได้หรือไม่?"
เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มผิดปกติ กวนเซี่ยงก็ดึงเซียวนั่วออกมา
ทว่าเซียวนั่วกลับเอ่ยขึ้น “เช่นนั้น ข้าจะขอ... เพิ่มเดิมพัน!"
เพิ่มเดิมพัน!
ทันทีที่ประโยคดังกล่าวถูกเอ่ยออกมา เหล่าผู้มุงดูภายในจัตุรัสด้านหน้าศาลาโอสถต่างก็ตกตะลึง
กวนเซี่ยงยืนอยู่ด้านข้างของเซี่ยวนั่วเบิกตากว้าง มองศิษย์น้องด้วยสีหน้าหวาดผวา ลิ้นเริ่มพันกัน
“ศะ… ศิษย์น้องเซียวนั่ว เ้าบ้าไปแล้วหรือ?"
กวนเซี่ยงรู้สึกเหมือนสิ่งที่ตนพูดไปก่อนหน้านี้เปล่าประโยชน์
เพิ่มเดิมพัน?
เ้าจะทำอะไร!?
209
