ห้องพักพนักงานขับรถด้านหลังโซนจัดงานเลี้ยงกว้างขวางกว่าที่คิด ผนังสีเทาเข้มเรียบหรู เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบ
มีทั้งเครื่องดื่ม กาแฟ และจอมอนิเตอร์สำหรับรอรับคำสั่งจากภายในงาน เก้าอี้นั่งพักหลายสิบตัวถูกจัดเรียงไว้ตามมุมต่างๆ
คนในห้องแบ่งระดับกันชัดเจนโดยไม่ต้องมีใครบอก พนักงานขับรถทั่วไปนั่งรวมกันอยู่ด้านนอก
บอดี้การ์ดระดับสองที่รอสนับสนุนของบางบริษัทอีกส่วนแยกไปอยู่ห้องกระจกด้านใน ทุกคนแต่งตัวดี
สูทเข้ารูป
รองเท้าหนังขัดเงา
นาฬิกาหรู
แม้จะเป็ “บอดี้การด์ระดับสอง” แต่ก็เป็บอดี้การด์สนับสนุนในการออกปฏิบัติงานจริงๆแล้ว ในบรรยากาศแบบนี้…วิทย์ที่สวมชุด รปภ.ระดับล่าง กลับดูแตกต่างจนเหมือนกับเขาหลงมาเข้าห้องผิด
ทันทีที่เขาเดินเข้ามา สายตาหลายคู่ก็หันมามองเขาทันที บางคนขมวดคิ้ว บางคนอมยิ้ม บางคนถึงกับหลุดหัวเราะ
“เฮ้ย…” “รปภ.ระดับล่าง?” “เดินเข้าห้องผิดหรือเปล่าวะ” เสียงซุบซิบดังขึ้นเบาๆ แต่เมื่อเห็นป้ายห้อยคอสีฟ้าที่คอของวิทย์ หลายคนก็เริ่มเงียบลง
เพราะป้ายสีฟ้า…หมายถึงตัวแทนจากบริษัทระดับต้นๆ ของประเทศ โดยเฉพาะ AT Group ที่ติดอันดับหนึ่งในห้าสิบบริษัทใหญ่ระดับประเทศ
พนักงานขับรถระดับทั่วไปที่ใช้ป้ายสีขาวจึงเลือกก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ หรือพูดคุยกันต่อเบาๆพวกเขาไม่อยากมีปัญหากับบริษัทใหญ่กว่าบริษัทที่เขาทำงาน
แต่ฝั่งห้องกระจกด้านใน…กลับต่างออกไป ตรงนั้นคือพื้นที่ของบอดี้การ์ดสนับสนุนระดับสอง ป้ายสีบรอนซ์ สูทดำ หูฟังสื่อสาร
พวกนั้นมองเห็นรปภ.วิทย์ชัดเจนผ่านกระจกใส และไม่นานเสียงหัวเราะก็ดังขึ้น “ไอ้ชุด รปภ.ระดับล่างนั่นคืออะไรวะ..555”
“โคตรตลก” ชายคนหนึ่งหัวเราะจนเอนหลัง“ดูป้ายมันสิ บริษัทระดับสามเชียวนะ..”“แต่ไม่มีแม้แต่คนขับรถดีๆ ต้องเอา รปภ.ระดับล่างมาขับรถให้เนี่ยะนะ..”
อีกคนส่ายหน้า“ขายหน้า...บริษัทระดับสามชิบหาย”เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกระลอก พวกเขามองวิทย์เหมือนตัวตลกในห้อง แต่เ้าตัวกลับไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
วิทย์เดินไปหยิบเก้าอี้ตัวหนึ่งมาปัดฝุ่นเบาๆ ก่อนนั่งลง ท่าทางสงบเรียบง่าย เขาเปิดกาแฟกระป๋องขึ้นดื่มช้าๆ สายตามองออกไปยังห้องกระจกฝั่งบอดี้การ์ดสนับสนุนระดับสอง ด้วยสายตาที่
นิ่ง…และใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆ จนบางคนเริ่มหมดสนุก“แม่งดูมันไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยว่ะ” “ช่างมันเหอะ รปภ.ระดับล่างกระจอกๆคนเดียวคงตื่นเต้นที่ได้มางานใหญ่ระดับนี้เป็ครั้งแรกละสิ..เลยทำตัวไม่ถูกนั่งนิ่งเป็หุ่นเลย..” ไม่นาน กลุ่มบอดี้การ์ดก็เปลี่ยนเื่คุยกันเอง ชายร่างใหญ่คนหนึ่งเอนหลังพิงโซฟา ก่อนพูดขึ้นว่า“ได้ข่าวเื่กลุ่มของเสือหรือยัง” อีกคนพยักหน้าทันที “ทั้งทีมของมันพิการทั้งหมดนั่นนะ?” “เออ” บรรยากาศเริ่มจริงจังขึ้นเล็กน้อย“โคตรแปลก” ชายคนเดิมลดเสียงลง“ทีมของเสือไม่ใช่หมูๆ นะเว้ย” “ถึงจะรับแต่งานกระจอก แต่ฝีมือของทีมมันจริงๆใช้ได้นะ”
อีกคนเสริมทันที“ได้ข่าวว่าคู่ต่อสู้มีแค่คนเดียว” “บ้าแล้ว” “ใครมันจะไปทำได้” บอดี้การ์ดหลายคนเริ่มวิเคราะห์กันไปต่างๆ นานา
“น่าจะเป็พวกมีฝีมือจากต่างประเทศนะ” “หรือไม่ก็ทีมรับจ้างนอกระบบ” “ฝีมือขนาดนี้ค่าตัวต้องระดับล้านขึ้น” ชายผิวเข้มคนหนึ่งส่ายหน้า
“แต่ทีมงานของเสือรับงานหลักแสนเองนะ” “ศัตรูระดับนั้นจะมีเงินจ้างทีมต่างประเทศมาเหรอ” ทุกคนเริ่มเงียบไปครู่หนึ่ง
เพราะยิ่งคิด… มันยิ่งแปลก กลุ่มของเสือถึงกับโดนทำให้พิการทั้งทีม แถมไม่มีใครตาย ผิดวิสัย ของมืออาชีพในการรับงาน
นี่ไม่ใช่ฝีมือพวกอันธพาลทั่วๆไป แต่มันคือฝีมือของคนที่ “ควบคุม” การต่อสู้ได้สมบูรณ์แบบ ห้องกระจกเงียบลงชั่วครู่
ก่อนมีคนหัวเราะเบาๆ “ช่างมันเถอะ" “เื่ของโลกมืด” “ไม่เกี่ยวกับพวกเรา” ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วย แล้วกลับไปคุยเื่งานคุ้มกันต่อไป ไม่มีใครรู้เลยว่า…
ชายในชุด รปภ.ระดับล่าง ที่นั่งเงียบอยู่ด้านนอก คือคนที่พวกเขากำลังพูดถึง
วิทย์ยังคงนั่งดื่มกาแฟเงียบๆ ใบหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดๆเหมือนเดิม ราวกับเื่ทั้งหมดไม่มีส่วนใดเกี่ยวข้องกับเขาเลยแม้แต่น้อย
แต่ในความจริง… เขาจำบอดี้การ์ดทุกคนในห้องได้หมดแล้ว รวมถึงประเมินระดับฝีมือ อาวุธที่ซ่อนไว้ และจุดอ่อนของแต่ละคนเรียบร้อยั้แ่วินาทีแรกที่เดินเข้ามา…ในห้องพักนี้แล้ว
20K
