Chapter 2
นักวิทยาศาสตร์กับความงมงาย
ทันทีที่กลับมาถึงหอพัก โนบิลก็ติดต่อผู้ดูแลอาคารเพื่อทำเื่คืนห้องเช่าแล้วเริ่มเก็บข้าวของเพื่อย้ายออก
ห้องพักของโนบิลมีขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ ตัวห้องมีโต๊ะทำงานกับเตียงขนาดควีนไซส์มาให้อยู่แล้ว นอกจากนี้ยังมีตู้เสื้อผ้าและเคาเตอร์ทำอาหารพร้อมอ่างล้างจานในตัว หากไม่รวมห้องน้ำก็ยังมีที่เหลือให้วางข้าวของได้อีกพอสมควร ซึ่งโนบิลแปรสภาพมันเป็ห้องทำงานขนาดเล็ก ทำให้มีอุปกรณ์อิเล็คโทรนิกส์และสิ่งประดิษฐ์ต้นแบบวางอยู่มากมาย
โนบิลแตะััที่หน้าปัดบนนาฬิกาข้อมือและขยับนิ้วอยู่สองสามครั้ง ไม่นานสิ่งของที่อยู่ในห้องก็ทยอยกันเรืองแสงอ่อน ๆ ก่อนจะเลือนหายไปจนเหลือเพียงความว่างเปล่า
ของทั้งหมดถูกเก็บลงในช่องมิติของนาฬิกาที่โนบิลสวมอยู่ นี่คือสมาร์ทวอชซึ่งทำงานได้เหมือนคอมพิวเตอร์พกพา และช่องมิติก็เป็หนึ่งในฟังก์ชั่น ความจริงอุปกรณ์อำนวยความสะดวกส่วนใหญ่ในปัจจุบันจะมีฟังก์ชั่นช่องมิติแถมมาให้ด้วยแทบทั้งสิ้น โดยขนาดของช่องมิติก็จะแตกต่างกันไปตามราคา ตอนที่โนบิลซื้อสมาร์ทวอชเรือนนี้มาเขาจึงเลือกรุ่นที่มีช่องมิติขนาดใหญ่สุดเพื่อให้สามารถใช้เป็ห้องเก็บของได้ในทุกวาระ
ความจริงวิทยาการเวทมนตร์ก็มีเวทสำหรับสร้างช่องมิติส่วนตัว มันเป็เวทพื้นฐานที่เหล่านักผจญภัยต้องเรียน หรือแม้แต่คนทั่วไปก็เลือกที่จะเรียนเพราะมันช่วยเพิ่มความสะดวกสบายในการใช้ชีวิตประจำวันได้มาก ต่อให้เป็คนที่ด้อยคุณสมบัติทางเวทมนตร์ก็ยังมีวัตถุเวทมนตร์ที่บรรจุเวทชนิดนี้ไว้ให้สามารถซื้อไปใช้งานได้
โนบิลเองก็สามารถใช้เวทสร้างช่องมิติได้เช่นกัน แต่เขาเลือกที่จะไม่ใช้มันและพึ่งพาอุปกรณ์วิทยาศาสตร์แทนเพราะทัศนคติส่วนตัวของเขา
วิทยาศาสตร์คือสิ่งที่มั่นคงกว่า
หลังเก็บของเสร็จ โนบิลก็เดินลงจากหอพักแล้วนำมอเตอร์ไซค์คู่ใจออกมาจากช่องมิติ มันเป็รถมอเตอร์ไซค์ทรงสปอร์ตรูปร่างโฉบเฉี่ยว มีสีดำคาดด้วยลายสีเหลือง นี่เป็พาหนะที่มีการใช้งานแค่ในบางเมืองของบางอาณาจักรเพราะถนนหนทางส่วนใหญ่ยังปูด้วยกรวดหรือหินทำให้ไม่เหมาะกับการขับขี่ แต่สำหรับเมืองหลวงของเทมเพอเรียที่มีถนนลาดยางเกือบทั้งเมืองแล้ว นี่เป็พาหนะที่เพิ่มความสะดวกสบายในการเดินทางอย่างมาก
เป้าหมายของโนบิลคือฟิวเจอร์รีช เมืองที่อยู่ทางเหนือสุดของอาณาจักรเทมเพอเรีย ห่างจากเมืองหลวงของเทมเพอเรียไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณหกร้อยกิโลเมตร หากถนนที่มุ่งตรงไปฟิวเจอร์รีชเป็ถนนลาดยางทั้งหมด โนบิลก็สามารถขับไปถึงที่นั่นได้ภายในหนึ่งวัน น่าเสียดายที่ไม่ได้เป็เช่นนั้น เพราะเมื่อพ้นจากเขตเมืองหลวงไป ถนนส่วนใหญ่ก็จะเป็ถนนแบบเก่า บางพื้นที่ยังเป็ถนนลูกรังเลยด้วยซ้ำ ทำให้ไม่สามารถใช้ความเร็วเต็มที่ได้ แถมถนนแบบนั้นยังทำให้ยางรถเสื่อมสภาพเร็วด้วย หากเกิดไปยางรั่วอยู่กลางทางบนทุ่งร้างที่ไร้ผู้คนก็จะยิ่งเสียเวลาเข้าไปใหญ่
ทางเลือกของโนบิลคือการขนส่งสาธารณะ และรถสาธารณะของเทมเพอเรียก็นับว่าทันสมัยพอสมควรเพราะมีรถบัสโดยสารที่ขับเคลื่อนด้วยพลังงานไฟฟ้า ในขณะที่อาณาจักรอื่นยังใช้รถม้าเป็พาหนะหลักอยู่ ถึงกระนั้นรถโดยสารก็ยังต้องใช้เวลาเดินทางเกือบสามวันเพราะสภาพภูมิประเทศที่ค่อนข้างสลับซับซ้อนและพื้นถนนที่ใช้ความเร็วได้จำกัด ยังไม่พูดถึงว่ารถโดยสารระยะไกลจะมีรอบการเดินทางเพียงแค่ไม่กี่ครั้งต่อสัปดาห์ จึงไม่สามารถออกเดินทางในทันทีได้
อีกวิธีที่เร็วกว่าคือการเดินทางด้วยเรือเหาะซึ่งใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวัน แม้ค่าโดยสารจะแพงกว่ารถบัสหลายเท่าตัว แต่ก็มีรอบการเดินทางทุกวัน โนบิลให้ความสำคัญกับเวลามากกว่า เขาจึงตัดสินใจที่จะเดินทางด้วยวิธีนี้
ท่าอากาศยานของเทมเพอเรียตั้งอยู่นอกเมืองหลวงห่างไปทางตะวันตกประมาณสิบกิโลเมตร ซึ่งโนบิลเลือกที่จะขับรถไปเอง
หลังจากสวมหมวกกันน็อคที่มีสีสันและสไตล์เดียวกับรถ โนบิลก็บิดคันเร่งออกไปทันที หอพักของเขาเป็ที่พักสวัสดิการสำหรับพนักงานของสถาบันวิจัย ตั้งอยู่ในย่านพักอาศัยบริเวณรอบนอกของเมือง หลังจากลดเลี้ยวผ่านสี่แยกที่มีการจราจรพลุกพล่านไปสองสามครั้ง เขาก็ออกจากเมืองผ่านทางประตูเมืองทางทิศใต้
ความจริงถ้าออกจากเมืองทางประตูเมืองทิศตะวันตกจะใกล้กว่า แต่แบบนั้นก็ต้องขับผ่านใจกลางเมืองซึ่งมีการจราจรค่อนข้างหนาแน่น และถนนสายหลักจากประตูเมืองทิศตะวันตกที่ตรงไปท่าอากาศยานก็มีคนสัญจรค่อนข้างเยอะ โนบิลจึงเลือกใช้ถนนสายรองทางทิศใต้แทนเพราะการจราจรเบาบาง
และเป็ไปตามความคาดหมายของโนบิล เส้นถนนที่ทอดยาวไปไกลเกือบสุดลูกหูลูกตานี้แทบไม่มีใครใช้งานเลย เพราะมันเป็ทางอ้อม แต่จริง ๆ แล้วยังมีเหตุผลอีกประการหนึ่ง
ด้วยความเรียบของถนนทำให้มอเตอร์ไซค์คู่ใจของโนบิลสามารถใช้ความเร็วได้อย่างเต็มที่ ความเร็วสูงสุดของมอเตอร์ไซค์คันนี้คือสี่ร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง แต่เขาก็ยังใช้ความเร็วเพียงแค่แปดสิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงเพื่อเหตุผลด้านความปลอดภัย และเผื่อกรณีที่เกิดปัจจัยแทรกซ้อนอื่น ๆ
และปัจจัยแทรกซ้อนที่ว่าก็มาเร็วกว่าที่คิด
หลังจากขับไปได้ไม่ถึงครึ่งทาง โนบิลก็เห็นคนกลุ่มหนึ่งยืนอยู่กลางถนนพร้อมกับแผงกั้น สองคนในนั้นสวมเครื่องแบบของทหารรักษาการณ์ประจำเมืองหลวง และอีกสี่คนสวมชุดลำลองที่ดูกระฉับกระเฉงโดยพกพาอาวุธทั้งดาบ, หอก, ไม้เท้า, และธนู มองปราดเดียวก็ดูออกว่าเป็นักผจญภัย
โนบิลชะลอความเร็วลงก่อนจะหยุดจอดที่ด้านหน้าของแผงกั้น เขาถอดหมวกกันน็อคออก ในขณะที่ทหารรักษาการณ์เดินเข้ามาเพื่ออธิบายให้เขาฟัง
“ที่ป่าด้านหน้ามีฝูงสัตว์กำลังแตกตื่น เส้นทางนี้ไม่ปลอดภัย ผมแนะนำให้อ้อมไปทางอื่นนะ”
โนบิลมองไปด้านหน้า ถนนเส้นนี้ตัดเลียบชายป่าโดยเว้นระยะห่างเพียงร้อยกว่าเมตร ทำให้มีเหตุการณ์ที่สัตว์ป่าหลงเข้ามาในเส้นทางอยู่บ่อยครั้ง แต่ที่เป็ปัญหาจริง ๆ คือพวกสัตว์กลายพันธุ์หรือที่คนทั่วไปเรียกว่ามอนสเตอร์ ซึ่งส่วนใหญ่มีความดุร้ายและอาจทำอันตรายต่อผู้สัญจรได้
นี่เป็อีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ทางสายนี้ไม่ค่อยมีคนใช้งานสักเท่าไหร่
การที่มีทหารและนักผจญภัยมาตั้งด่านล่วงหน้าแปลว่านี่เป็เื่ที่วางแผนเอาไว้ก่อน คงเป็การกวาดล้างมอนสเตอร์ตามวงรอบเพื่อลดจำนวนของพวกมัน บางเมืองก็ทำปีละครั้ง บางเมืองก็ทำทุกไตรมาส ขึ้นกับความหนาแน่นของมอนสเตอร์ ซึ่งใน่ที่มีการกวาดล้างอาจมีมอนสเตอร์วิ่งหลงออกมาจากป่าได้ จึงต้องกันพื้นที่เอาไว้เพื่อไม่ให้ประชาชนได้รับอันตราย
แต่นี่เป็สิ่งที่อยู่ในการคาดการณ์ของโนบิลอยู่แล้ว
“ผมไม่มีปัญหาเื่นั้นครับ ขออนุญาตใช้เส้นทางนะครับ”
เขากล่าวกับเ้าหน้าที่อย่างสุภาพ แต่เพราะสิ่งที่พูดทำให้อีกฝ่ายต้องขมวดคิ้ว
“เฮ้ ๆ คุณนักวิทย์ฯ ไม่เข้าใจภาษาของคนธรรมดารึไง คำว่า ‘อันตราย’ น่ะ? หรือต้องบอกว่า ‘ความเสี่ยง’? ‘ภาวะภัย’? ยังมีอะไรอีกนะ?”
หนึ่งในนักผจญภัยซึ่งเป็ชายหนุ่มผมสีทองเดินมาทางโนบิลพร้อมกับกล่าวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ดูยียวน นักผจญภัยคนอื่น ๆ ที่หันมามองก็พากันอมยิ้มด้วยความรู้สึกขบขัน พวกเขารู้ฐานะของโนบิลเพราะการแต่งกายที่ค่อนข้างโดดเด่น ทั้งเสื้อโค้ทยาวที่ใช้เป็เสื้อแลป, นาฬิกาข้อมือ, และแว่นตาที่สวมอยู่ ล้วนบ่งชี้ว่าเป็นักวิทยาศาสตร์หรือคนของสายวิทย์
เพราะการแพร่หลายของเวทมนตร์ทำให้วิทยาศาสตร์ถูกลดความสำคัญลง เด็กรุ่นใหม่บางกลุ่มถึงกับมองวิทยาศาสตร์เป็เื่ล้าหลัง เพราะเวทมนตร์สามารถสร้างความเป็ไปได้แทบจะไร้ขีดจำกัด และเกือบทุกคนก็มีความสามารถในการใช้งานเวทมนตร์ั้แ่เกิด ทำให้มันเป็สิ่งที่เข้าถึงง่าย ผิดกับวิทยาศาสตร์ที่ยังถูกจำกัดโดยขอบเขตของความรู้ที่ตกทอดมา การเรียนรู้ก็ต้องมีการศึกษาข้อมูลอันซับซ้อน และส่วนใหญ่ไม่สามารถนำไปใช้งานโดยตรงได้
ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกิดค่านิยมที่มองวิทยาศาสตร์เป็สิ่งล้าหลัง เพราะเมื่อเทียบกับเวทมนตร์แล้วมันเป็สิ่งที่ด้อยกว่าแทบจะในทุกด้าน คนที่ยังมุ่งมั่นกับการศึกษาค้นคว้าทางวิทยาศาสตร์อย่างเหล่านักวิจัยเลยถูกมองว่าเป็พวกงมงายไปด้วย
แต่สำหรับโนบิล คำว่างมงายในวิทยาศาสตร์ถือเป็คำชมเชยอันน่าภาคภูมิ
หลักการของวิทยาศาสตร์นั้นแฝงอยู่ในทุก ๆ อย่าง แม้แต่เวทมนตร์ก็มีโครงสร้างและทฤษฎีที่อ้างอิงกับวิทยาศาสตร์เช่นกัน มนุษย์ทุกคนล้วนใช้วิทยาศาสตร์ในชีวิตประจำวันโดยไม่รู้ตัว คนที่ไม่เข้าใจเื่นี้ก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์มีกระดูกสันหลังที่สมองยังพัฒนาไม่เต็มที่ หรือก็คือไม่ต่างอะไรจากลิง เพราะฉะนั้นโนบิลจึงไม่รู้สึกขุ่นเคืองหรือถือสากับการเย้ยหยันของอีกฝ่าย
คนสติดี ๆ ที่ไหนจะลดตัวลงไปทะเลาะกับลิงกัน
โนบิลสวมหมวกกันน็อคเพื่อเตรียมเดินทางต่อ ทำให้ทั้งทหารรักษาการณ์และนักผจญภัยหนุ่มต่างแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา โดยเฉพาะชายหนุ่มที่ถูกเมินไปโดยสิ้นเชิงถึงกับกระชับหอกในมือและเหลือบมองเ้าหน้าที่เป็เชิงขอคำอนุญาต แต่อีกฝ่ายก็ส่ายหน้าเพราะไม่ได้มีคำสั่งให้ใช้กำลังบังคับกรณีที่มีคนพยายามผ่านทาง
ในเมื่อเ้าหน้าที่ของทางการไม่คิดจะห้าม ผู้ที่แค่มาช่วยงานอย่างเหล่านักผจญภัยก็ไม่สามารถทำอะไรได้ ชายหนุ่มผมทองจึงได้แต่เค่นเสียงในลำคอด้วยความหงุดหงิด พลางสาปแช่งในใจให้เ้านักวิทย์ฯ คนนี้ไปเจอดีเข้าสักวัน
แต่ทันใดนั้นก็เกิดเสียงต้นไม้หักโค่นดังสนั่นมาจากในป่า ทำให้ทุกคนต้องหันไปมอง
ส่วนลึกของป่ามีฝูงนกที่แตกรังบินกระจัดกระจายกันไปบนฟ้า ยอดไม้บริเวณนั้นเกิดการสั่นไหวเป็ระลอกคลื่น การสั่นไหวพร้อมกับเสียงอึกทึกเคลื่อนมาทางชายป่าอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วอึดใจทุกคนก็ได้รู้สาเหตุของปรากฎการณ์
แนวไม้ที่อยู่ริมสุดของชายป่าถูกหักโค่นลงอย่างง่ายดายราวกับเป็ต้นหญ้า เผยให้เห็นร่างกายดำทะมึนของสัตว์ขนาดใหญ่ที่พุ่งออกมา มันมีลักษณะเหมือนกระทิงที่มีเปลือกแข็งสีดำขลับปกคลุมทั่วทั้งตัวจนดูคล้ายกับแมลง แม้จะวิ่งด้วยสี่เท้าแต่ส่วนหัวของมันก็ยังสูงจากพื้นเกือบห้าเมตร นั่นคือมอนสเตอร์ระดับสูงที่มักจะพบได้ในป่าลึกเท่านั้น
“ฟอเรสต์เบฮีมอธ!? ทำไมถึงมาโผล่ทางนี้ได้ล่ะ!?”
“ทีมในป่าต้องทำอะไรผิดพลาดสักอย่างแน่ หาวิธีเปลี่ยนเส้นทางของมันเร็วเข้า!”
เหล่านักผจญภัยแสดงอาการแตกตื่นแต่ก็ยังมีสติพอที่จะวางแผนรับมือ
การมีมอนสเตอร์แตกตื่นหลุดออกมาจากพื้นที่ป่าเป็เื่ที่อยู่ในการคาดการณ์ แต่โดยปกติการกวาดล้างจะทำแค่พื้นที่รอบนอกของป่าซึ่งมีแต่มอนสเตอร์ระดับต่ำ หากมอนสเตอร์จากป่าลึกอย่างฟอเรสต์เบฮีมอธหลุดออกมาแปลว่าต้องมีอะไรสักอย่างผิดพลาด
“เธอน่ะ รีบหลบไปซะ!”
เ้าหน้าที่ทหารกล่าวกับโนบิลอย่างเร่งรีบก่อนจะตามไปสมทบกับเหล่านักผจญภัย แต่โนบิลก็ยังไม่เคลื่อนไหว เพียงแค่จับจ้องสถานการณ์อยู่เงียบ ๆ
“ผิดแล้ว.. พวกสัตว์ที่กำลังหงุดหงิดจะตอบสนองกับเป้าหมายที่พยายามหลบหนีหรือแตกฝูงก่อน ขืนขับมอเตอร์ไซด์แยกออกไปตอนนี้ก็มีแต่จะถูกไล่ตาม จะให้ลากมันกลับไปที่เมืองก็คงไม่ดีกระมัง?”
โนบิลคิดในใจ ความจริงเขาไม่รังเกียจที่จะช่วยเป็เหยื่อล่อให้เ้าหน้าที่กับเหล่านักผจญภัยทำงานง่ายขึ้น ถ้าอีกฝ่ายมีศักยภาพพอที่จะจัดการกับฟอเรสต์เบฮีมอธตัวนี้จริง ๆ
แต่จากการประเมินของโนบิล สถานการณ์น่าจะกลับกันมากกว่า
นักผจญภัยชายสองคนที่ใช้ดาบและหอกต่างพุ่งตรงเข้าไปหาวัวั์สีดำทมิฬอย่างห้าวหาญ ด้านหลังยังมีเ้าหน้าที่ทหารทั้งสองคนติดตามไป ส่วนนักธนูหญิงกับนักเวทหญิงก็เตรียมการสนับสนุนจากระยะไกล
แนวหน้าทั้งสี่ทำการโจมตีพร้อมกัน นักดาบชายและทหารรักษาการณ์ต่างตวัดดาบในมือ ทำให้เกิดคลื่นพลังทรงจันทร์เสี้ยวแผ่พุ่งออกไป ส่วนชายหนุ่มผมทองที่ใช้หอกก็ผนึกพลังลงในอาวุธคู่ใจก่อนจะเหวี่ยงแขนพุ่งมันออกไปอย่างสุดแรง โดยมีเป้าหมายคือสัตว์ร้ายที่อยู่ตรงหน้า
การโจมตีทั้งหมดล้วนเข้าเป้า ทำให้เกิดเสียงะเิปะทะของคลื่นพลังดังกึกก้อง ตามมาด้วยสายลมกรรโชกที่เกิดจากแรงอัดอากาศแผ่สะท้อนกลับมา
ทว่าวัวทมิฬตัวนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดชะงัก กลับกันมันยังเพิ่มความเร็วมากยิ่งขึ้น
เหล่านักผจญภัยต่างมีสีหน้าตกตะลึง เพราะดูเหมือนการโจมตีประสานอย่างเต็มกำลังของทุกคนจะไม่ระคายเคืองต่อเป้าหมายเลย ทั้งที่มันควรสร้างการาเ็หรือชะลอความเร็วของอีกฝ่ายลงได้บ้าง
“บ้ารึเปล่าเนี่ย? ส่วนหัวเป็ส่วนที่แข็งที่สุดของฟอเรสต์เบฮีมอธเลยนะ แถมยังใช้ท่าโจมตีแบบคมซึ่งลดประสิทธิภาพลงเมื่อใช้กับเป้าหมายที่มีเกราะหนา กรณีแบบนี้ควรใช้ท่าโจมตีแบบทื่อต่างหาก ต่อให้ใช้อาวุธมีคม แต่ถ้าปรับรูปแบบของพลังที่ห่อหุ้มการโจมตีให้เหมาะสมละก็...”
โนบิลยังคงเฝ้าดูและวิเคราะห์สถานการณ์อย่างใจเย็น ดูเหมือนนักผจญภัยกลุ่มนี้จะรู้จักฟอเรสต์เบธีมอธแค่ในฐานะข้อมูลที่รู้มา แต่ไม่เคยมีประสบการณ์ในการต่อสู้จริง หรือไม่ได้รู้ข้อมูลเชิงลึกขนาดนั้น
“อย่างน้อยเื่พื้นฐานอย่างประเภทการโจมตีที่เหมาะสมกับเป้าหมายก็เป็สิ่งที่ควรรู้นะ...”
เป็ไปตามที่เขาคาดการณ์ไว้ในทีแรก นักผจญภัยกลุ่มนี้แม้จะดูมั่นใจ แต่ยังมีความสามารถต่ำเกินไป
ฟอเรสต์เบฮีมอธไม่ส่งเสียงใด ๆ แม้จะถูกโจมตีอย่างหนัก เสียงย่ำกีบเท้าของมันดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้อง กระทิงั์ดำทะมึนพุ่งตรงมายังกลุ่มนักผจญภัยอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง ทำให้ทุกคนเริ่มเสียขบวน แต่ขณะนั้นเองก็มีลูกไฟลูกใหญ่พุ่งตรงเข้าหาเ้าสัตว์ั์ ทันทีที่มันปะทะเข้ากับส่วนหัวของฟอเรสต์เบฮีมอธก็เกิดการะเิอย่างรุนแรง
นั่นเป็การโจมตีจากหญิงสาวที่ใช้ไม้เท้า เธอเป็นักเวทประจำกลุ่ม การโจมตีของเธอทำให้กระทิงั์ยั้งเท้าลงในที่สุด แต่ก็ต้องแลกมาด้วยค่าตอบแทน
ฟอเรสต์เบฮีมอธเหลือบมองไปยังที่มาของการโจมตีก่อนจะเริ่มออกวิ่งอีกครั้ง มันไม่สนใจกลุ่มบุรุษที่อยู่ใกล้กว่า แต่ตรงเข้าหานักเวทสาวที่อยู่ห่างออกไป
“รีบหนีไป!”
นักผจญภัยหนุ่มผู้ใช้ดาบะโบอกพลางตวัดดาบในมือเพื่อปลดปล่อยการโจมตี คนอื่น ๆ ก็ช่วยกันประสานเพื่อขัดขวางการมุ่งหน้าของกระทิงั์ แต่เช่นเดียวกับก่อนหน้านี้ การโจมตีของพวกเขาแทบจะไม่ระคายเปลือกแข็งสีดำสนิทที่ห่อหุ้มตัวมันอยู่เลยแม้แต่น้อย
นักเวทสาวพยายามหลบออกจากเส้นทางวิ่งของเ้าสัตว์ร้าย ทว่าแม้จะใช้เวทเสริมพลังเข้าช่วย ฝีเท้าของเธอก็ยังเชื่องช้ากว่ากระทิงั์ที่ควบเข้ามาด้วยความเร็วสูง เพียงแค่อึดใจมันก็อยู่ห่างจากเธอเพียงไม่ถึงสิบเมตร มันก้มหัวลงโดยที่ดวงตาสีแดงก่ำยังคงจับจ้อง เพื่อเตรียมจะขวิดอีกฝ่ายด้วยเขาคู่ใหญ่ที่มีขนาดราวกับงาช้าง
หญิงสาวรู้ตัวว่าคงไม่อาจรอดพ้นจากการโจมตีนี้ไปได้ เธอจึงตัดสินใจหันตัวกลับมาพร้อมเตรียมจะปลดปล่อยการโจมตีครั้งสุดท้ายในชีวิต เธอเงื้อไม้เท้าในมือขึ้น ส่วนหัวของไม้เท้าทอแสงสีส้มเจิดจ้า ทว่าร่างของเธอก็ถูกกระชากจนลอยไปด้านข้างราวกับเป็ตุ๊กตา
ฟอเรสต์เบฮีมอธสะบัดหัวขึ้น แต่เขาของมันกลับเกี่ยวโดนเพียงความว่างเปล่า
มันย่ำเท้าหน้าลงด้วยความงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะหันมองตามไปยังทิศทางที่หญิงสาวลอยไป
ทั้งเหล่านักผจญภัยหนุ่มและทหารรักษาการณ์ต่างก็ตกตะลึงกับความเปลี่ยนแปลงนี้
ร่างของหญิงสาวไม่ได้ลอยไปเพราะแรงกระแทกจากเขาของฟอเรสต์เบฮีมอธ แต่เธอถูกหอบหิ้วไป
ผู้ที่่ชิงนักเวทสาวจากคมเขี้ยวแห่งความตายก็คือโนบิลที่บิดพาหนะคู่ใจเข้าไปช่วยเธอออกมาในวินาทีสุดท้าย
---------------------------------------------------------------------------
194
![เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610023_54837847.webp)
