(จบ) บอดี้การ์ดสาวสุดที่รัก (สายใยรัก2)

" ดีแอนครับ อ้าปากลูก ทานข้าวนะครับ...อ้าาา " เคเดนพยายามหลอกล่อให้ลูกทานข้าว แต่ไม่ว่าจะทำยังไงดีแอนก็ไม่ยอมอ้าปากเสียที แถมปัดช้อนข้าวทิ้งจนหกเละเทะเต็มพื้น

" ดีแอนไม่ชอบกินบดตับใส่บร็อกโคลีเหรอครับ เดี๋ยวพ่อให้ป้าแม่บ้านทำให้ใหม่นะครับ " เคเดนที่กำลังจะร้องสั่งแม่บ้านให้ทำกับข้าวให้ใหม่ก็ถึงกับรีบกลืนเสียงลงคอเมื่ออลิซสาพูดขึ้น

" หยุดเลย! ทำแบบนี้จะทำให้ลูกติดนิสัยเลือกกินรู้ไหม "

" โถ่ที่รัก ก็ลูกไม่ยอมกินข้าว ผมหลอกล่อจนไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ผมก็เลยกลัวลูกหิว " อลิซสาจับช้อนออกจากมือเขาก่อนจะนั่งลงข้างเขาแล้วมองลูกนิ่ง ส่วนดีแอนก็มองแม่นิ่งเช่นกัน

" ดีแอนเด็กดี จะทานข้าวดีๆ ไหมคะ " เธอพูดเสียงเรียบนิ่งกับลูก จนเขาต้องรีบดึงช้อนออกจากมือเธอ แต่เธอก็ตีมือเขา

" คุณอย่ายุ่งได้ไหม ฉันจะป้อนข้าวลูก " จะป้อนหรือจะกินลูกผมกันแน่!

" อ้าปาก " พอสิ้นเสียงสั่งดีแอนก็อ้าปากงับข้าวทันที พอช้อนไปจ่อที่ปากทีเธอก็อ้าทันที และเพียงไม่นานเธอก็ทานข้าวหมดภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที ส่วนเขาที่นั่งล่อให้ลูกทานข้าวเป็นชั่วโมงได้แต่นั่งมองลูกตาปริบๆ นี่เขาทำอะไรผิดไป

" น้ำอยู่นี่ " ทานข้าวเสร็จอลิซสาก็จับขวดน้ำวางตรงหน้าลูก ส่วนดีแอนเองก็เหมือนจะรู้ความหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มเองพร้อมกับดูดจุ๊บๆ

" เก่งจังเลย เดี๋ยวคุณแม่พาไปเดินเล่นย่อยอาหารนะคะ " ดีแอนดีใจตบมือหัวเราะอ้อแอ้ ยื่นแขนให้แม่อุ้ม... อื้อฮือ ทั้งแม่ทั้งลูกเอาใจยากจริงแม่คุ๊ณ!

" ผมไปด้วย " เคเดนรีบวิ่งตามลูกเมียก่อนจะพากันออกมาเดินเล่นที่สวนหลังบ้าน ที่เขาทำเป็นสนามเด็กเล่นให้ลูก

" ดีแอนเก่งจังเลยอีกไม่นานก็เดินแล้ว " เขาจับมือลูกหัดเดินไปตามพื้นหญ้า ตอนนี้ดีแอนเก้าเดือนแล้ว ถึงจะยังเดินไม่ได้ แต่คลานและปีนได้ทุกซอกทุกมุม จนเขาต้องให้ช่างมาติดเซฟตี้ล็อกที่หน้าต่าง และหลายๆ จุดตามบ้าน อะไรที่ว่าดีปลอดภัยเขาหามาหมด

" คุณลองปล่อยมือลูกให้ยืนเองดูสิ " อลิซสาบอกเขา แต่เขาไม่กล้าเพราะกลัวลูกหัวทิ่ม ถึงพื้นหญ้าจะนุ่มก็เถอะ

" ไม่เอาหรอก เดี๋ยวลูกเจ็บ ลูกยิ่งเดินไม่ได้อยู่ " อลิซสาถอนหายใจกับคนห่วงลูกเกินเหตุ

" เชื่อฉันเถอะค่ะ ลูกไม่เป็นไรหรอก ถึงจะล้มมันก็เป็นธรรมชาติของเด็ก ใครบ้างที่ไม่เคยล้มก่อนเดิน " เคเดนมองเธออย่างชั่งใจ

" ดีแอนคนเก่งเดินมาหาแม่สิลูก " อลิซสานั่งลงพร้อมกับตบมือเรียกลูก ดีแอนหัวเราะร่าก่อนจะดึงมือออกจากมือเขา พอเขาไม่ปล่อยเธอก็ร้องงอแงจนเขาต้องยอม และพอเขาปล่อยเธอก็วิ่งหน้าทิ่มลงพื้นไปหาแม่ก่อนจะล้มลงจนเขาร้องเสียงหลง รีบวิ่งไปดูเธอ แต่แทนที่เธอจะร้องไห้เธอกลับหัวเราะเสียงดังอย่างชอบใจแล้วคลานไปหาแม่ก่อนจะจับที่เข่าแม่แล้วดึงตัวลุกขึ้นยืน

" เก่งจังเลย " อลิซสาอุ้มลูกขึ้นหอมแก้มก่อนจะพาลูกเต้นหมุนไปมา จนเขาเริ่มเวียนหัวแทน แต่เสียงหัวเราะของเธอกับลูกทำให้เขาได้แต่ยิ้มตาม

" ไปเล่นทรายกับแม่นะคะ " พูดจบเธอก็พาลูกกระโดดโลดเต้นไปที่บ่อทราย เวลาอยู่กับลูกเธอก็จะทำตัวเหมือนเด็กไปด้วย จนบางทีเขานึกว่ามีเมียเด็กเสียอีก แล้วยิ่งหน้าตาจิ้มลิ้มเหมือนเด็กนั่นอีก ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนทักว่าเขาแต่งงานกับเด็กอายุสิบเจ็ดสิบแปด แล้วยิ่งมองดูลูกด้วยหลายคนก็ถึงกับมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ จนทุกวันนี้เขาต้องห้ามเธอใส่เสื้อยืดกางเกงยีนเวลาออกจากบ้าน รับไม่ได้จริงๆ ที่ถูกมองว่าเป็นเฒ่าหัวงู

" แอ่ะ! ไม่กินนะครับดีแอน " เขารีบร้องห้ามดีแอนเมื่อเห็นเธอจับทรายเข้าปาก ส่วนคุณแม่ที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับไม่ห้ามอะไร

" อร่อยดีออกเนอะ " อลิซสาพูดกับลูกจนเขาต้องถอนหายใจอย่างหนักหน่วง

" ที่รัก...เดี๋ยวลูกก็ปวดท้องหรอก แล้วก็ดูสิ ให้กินอะไรไม่ให้กิน แต่ดันให้กินดินกินทรายนี่นะ " อลิซสายักไหล่ให้เขา

" ก็ลูกอยากลอง กินแล้วไม่ตายก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร " คำตอบของเธอทำให้เขาถึงกับอ้าปากค้างอย่างไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอดี อลิซสายื่นมือเปื้อนดินทรายมาจับปากเขาลงจนเขาต้องรีบปัดทรายออกจากปาก

" คุณรู้ไหมว่ากระดาษมันรสชาติยังไง "

" รู้สิ " เขาตอบเธออย่างมั่นใจ

" คุณเคยกิน? " เธอถามเขา

" ไม่เคย รู้แต่ว่ามันรสชาติยังไง " อลิซสายิ้มขำเขา

" แล้วคุณรู้ไหมว่าดินมันรสชาติยังไง " นี่เธอกำลังเล่นเกมส์อะไรกับเขาอยู่หรือยังไงถึงได้ถามแปลกๆ

" รู้...แต่ไม่เคยกิน...รู้แต่ว่ามันรสชาติยังไง " เขาตอบให้เธอทีเดียวจบ

" ไม่เคยกินแล้วจะรู้ได้ยังไงว่ารสชาติเป็นยังไง " เออนั่นสิ เขาก็ไม่เคยกินแต่ทำไมถึงรู้ล่ะ? อลิซสาเห็นเขาขมวดคิ้วอย่างครุ่นคิดก็หัวเราะออกมาเสียงดัง

" ทุกอย่างที่คนเราจับเข้าปากในช่วงวัยเด็ก กลิ่น รส สัมผัสมันจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิตค่ะ แม้แต่กระจกหากคุณเคยเลียตอนเป็นเด็กคุณก็จะรู้ว่ารสชาติของมันเป็นยังไง " เคเดนนั่งนิ่งคิดตาม และมันก็เป็นจริงอย่างที่เธอว่า ขนาดเปลือกไม้หรือแม้แต่ก้อนหินเขายังรู้เลยว่ามันรสชาติยังไง ทั้งๆ ที่เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยจับมันเข้าปาก

" เพราะฉะนั้นช่วงนี้ลูกอยากลองอะไร หากมันไม่อันตรายก็ให้เขาลองไปเถอะค่ะ มีหลายอย่างที่น่ากลัวกว่านี้อีก " เคเดนเลิกคิ้วถามเธออย่างสงสัย

" อะไร? "

" ปืนผาหน้าไม้ของมีคมทุกอย่าง ที่พวกคุณพากันถือเดินไปมา แถมมาถึงบ้านก็จับยัดไว้ในช่องเก็บของที่หัวเตียงเท่านั้น อันนี้น่ะอันตราย ขนาดฉันที่เคยฝึกมาอย่างหนักยังไม่เคยได้จับปืนจับมีดจนถึงแปดขวบเลย " พออลิซสาพูดจบเขาก็วิ่งหน้าตั้งกลับเข้าไปในบ้านพร้อมกับตะโกนเรียกลูกน้องให้มายืนรวมกัน หลังจากนั้นเขาก็ทำการกวาดอาวุธออกจากบ้านไปเก็บไว้ที่โกดังหลังบ้านอย่างมิดชิด พอทำทุกอย่างเสร็จเขาก็วิ่งกลับมาหาเธอ

" ผมเก็บหมดแล้ว " เขาบอกเธอเสียงเหนื่อยหอบ

" เก่งมากค่ะที่รัก " เธอยิ้มหวานให้เขา

" ขอเปลี่ยนจากคำชมเป็นลูกอีกสักคนได้ไหมอ่ะ " เขานั่งลงกอดเธอ อลิซสายิ้มกว้างก่อนจะล้วงกระเป๋ายื่นซองสี่เหลี่ยมให้เขา

" อ่ะ "

" อะไร? " อลิซสาจูบแก้มเขาทีหนึ่ง

" ลูกที่คุณอยากได้ไงค่ะ " เคเดนตาโตรีบเปิดซองนั้นด้วยมือที่สั่นเทา ภาพอัลตร้าซาวด์ใบเล็กทำให้เขาถึงกับน้ำตาตก ดีใจจนพูดไม่ออก แต่ก็รู้สึกแย่ในคราวเดียวกันเพราะเขาดูยังไงก็ดูไม่ออกจริงๆ ว่าลูกของเขาอยู่ส่วนไหนของรูปขาวดำใบนี้!