ตอนที่3
แม่หมามองไปทางนัฐพัฒน์ แววตาของเธอชังน่ากลัว แต่ในตอนที่นัฐพัฒนเริ่มกลัว เธอก็ได้พูดเพื่อให้นัฐพัฒน์เลิกกลัวเธอ
"ข้าไม่ได้จะกินเ้าหรือว่าทำร้ายเ้าหรอก"
"เอะ!!! หมาป่าพูดได้หรอ!!!!!"
"อย่าใป่าเลย เ้าเป็คนช่วยลูกของข้าไว้งั้นรึ"
"ผมเห็นว่าาเ็อยู่เลย ทำแผลให้นิดหน่อยน่ะครับ"
"ข้าเริ่มสงสัยแล้วสิ เ้าเป็ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ"
"ต้องผู้ชายอยู่แล้วสิครับ ผู้ชายแน่นอน"
"แต่ว่าเ้าเหมือนผู้หญิงมากกว่าผู้ชายซะอีก แต่ยังไงข้าก็ขอบคุณที่เ้าช่วยลูกของข้าไว้นะ"
"ทำไมคุณถึงพูดได้ล่ะครับ"
"เพราะว่าข้าคือเทพผู้พิทักษ์แห่งป่าแห่งนี้ยังไงล่ะ ข้ามีพระเวทย์ที่มากพอที่จะสามารถสร้างเสียงให้ออกมาเป็คำพูดได้ แล้วเ้าล่ะทำไมถึงได้มีอยู่ในป่าของข้าได้?"
//จะตอบยังไงดีล่ะพูดความจริงไปเลยดีมั้ย หรือเราควรจะแต่งเื่ขึ้นมาล่ะ แต่อีกฝ่ายเป็ถึงผู้พิทักษ์น่าจะจับได้ว่าเราโกหก คงต้องพูดความจริงไปสินะ//
"คือว่าผมตาย แล้วถูกส่งมาเกิดใหม่ครับ"
"งั้นหรอ เหมือนว่าท่านจะส่งคนมาเพิ่มสินะ"
"คนเพิ่ม? หรอครับ"
"ในตอนนี้พระเ้าจากหลายทวีปมาท่ากันโดยส่งผู้กล้ามาเพื่อพัฒนาทวีปและปกป้องคนในทวีปของแต่ละองค์ เมื่อถึงเวลาก็จะให้พวกเขามาประลองกันเพื่อหาผู้ชนะ"
"หาผู้ชนะหรอ แล้วคนที่ชนะจะได้อะไรครับ"
"ผู้ที่ชนะจะสามารถเลือกแผ่นดินที่ยังไม่มีใครครองมาได้1ที่ ให้มาเป็ส่วนหนึ่งของทวีปคนๆนั้น"
"ส่วนคนที่แพ้ละครับ"
"ส่วนคนที่แพ้ก็จะต้องมอบผทรับยากรที่ได้จากการเก็บเกียว30%ให้กับผู้ชนะ"
"อ่อ เป็แบบนี้เองหรอครับ"
ในหว่างที่พวกเขาคุยกันแผลที่ตัวของผู้พิทักษ์ที่ก็ได้ถูกรักษาให้หายไปด้วย พลังของเธอมีมากขนาดใหนกันแน่ นัฐพัฒน์นั้นยังรับรู้ได้ถึงออร่าของพลังจำนวนมากไดแพร่ออกมาจากตัว
"คือว่าแผลของคุณเมื่อกี้ โดนอะไรมางั้นหรอครับ"
"แผลนั้นหรอ ฉันแค่ปกป้องลูกของฉันไว้น่ะ"
//ปกป้องหรอ จากอะไรกันแน่ถึงทำให้ระดับผู้พิทักษ์มีแผลได้ขนาดนี้ ถ้าพูดไปอย่างในเกมสMMORPG มอนสเตอร์ท่สามารถทำให้เกิดดาเมจกับมอนสเตอร์ระดับบอสได้ มันคงมีระดับพลังที่สูงมากพอตัวแน่เลย//
"เ้ามีอะไรอยากจะถามข้าอีกรึเปล่า"
"ครับ เออคือ....จ๊อก≈≈≈ เออ≥ ≤"
"เ้าหิวอยู่นี้เอง งั้นข้าจะพาเ้าไปที่บ้านของพวกเราที่นั้นมีคนทำอาหารให้เ้าทานเพียบเลยล่ะ ขึ้นมาสิ"
"ค..ครับ"
นัฐพัฒน์ได้อุ้นลูกของผู้พิทักษ์และสะพายกระเป่าแล้วะโขึ้นไปบนหลังของผู้พิทักษ์ หลังจากเธอได้ออกตัวด้วยความเร็วสูง เพียงแค่ชั่วพริบตาก็พ้นมาอีกฟากหนึ่งของป่าแล้ว บริเวณข้างหน้าไม่ไกลนักมีหมู่บ้านตั้งอยู่ สักพักไม่นานพวกเขาก็มาถึงหมู่บ้านแล้ว
"ถึงแล้วหล่ะ"
"ถึงแล้วสินะครับนึกว่ามื่อกี้จะลงซะแล้ว"
"ข้าวิ่งเร็วไปงั้นหรอ"
ชาวบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านต่างก็หันมองมาทางพวกเรา ทั้งที่มีหมาป่าตัวขนาดใหญ่แต่กลับไม่มีใครใกลัว หรือวิ่งหนีไปเลยสักคน กลับกันชาวต่างดีใจแล้วมาตอนรับ ทันใดนั้นหมาป่าผู้พิทักษ์ก็แปลงกายให้รูปร่างเป็มนุษย์ หลังจากนั้นก็มีเหมือนจะเป็ผู้าุโมากล่าวต้อนรับ
"ยินดีต้อนรับครับ ท่านเอร่า ท่านไม่เป็อะไรใช่มั้ย"
ทำไมพวกเขาถึงไม่กลัวกันล่ะเนี้ย เธอคงจะเป็คนใหญ่คนโตสินะ
ผมแต่คิดสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทำไมพวกชาวบ้านถึงตางพากันดีใจที่ได้เห็น เอร่า? เอร่าเป็ชื่อของผู้พิทักษ์งั้นสินะ
เอร่าในร่างมนุษย์ได้พูดตอบผู้าุโ
"ข้าไม่เป็ไร พวกเ้าล่ะ่ที่ข้าไม่อยู่ที่นี้เป็ยังไงบ้าง"
ชาวคนนั้นทำสีหน้าไม่ค่อยสู้ดีแล้วพูดตอบกับเอร่าด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง
"ชาวบ้านบ้างส่วนอากาศแย่ลง ตอนนี้เราไม่รู้จำทำยังไงเราได้แค่รู้ให้ท่านเอร่ากลับมา ได้โปรด แค๊กๆ ช่วยรักษาพวกเราด้วย"
เอร่าเธอเป็เพียงผู้พิทักษ์ที่คอยปกป้องพวกเขาเธอไม่ได้มีเวทย์หรือพลังที่สามารถเอาไว้รักษาผู้อื่นได้ บวกกับหน้าที่ที่เธอต้องดูแลลูกของเธอด้วยยิ่งลำบากมากกว่าเดิม
ผมก้มลองมามองลูกของเอร่าที่อุ้มไว้อยู่ด้วยอ้อมแขนเล็กๆนี้
เราคงต้องช่วยแล้วสินะงานนี้น่ะ เื่ที่เราสามารถทำได้
"ให้ผมช่วยรักษาชาวบ้านที่ป่วยอยู่เถอะครับ"
พูดไปทั้งๆแบบนี้แหละ
571
