คลั่งรักองครักษ์ลับ (นิยายแปล)

ตอนที่ 18 เต็มใจมอบป้ายคำสั่งออกมาหรือไม่ (1)

        จิ้งเยี่ยยื่นมือไปรับถ้วยยาจากหลินถงมาดื่มคำหนึ่ง ดวงตาลึกล้ำพลันหรี่ลง ขณะจ้องผลไม้แดงที่ส่ายไหวน้อยๆ บนกิ่งก้านใต้แสงอาทิตย์ ก่อนเอ่ย “อ้านจิ่ว”

        เงาร่างหนึ่งพลันกระโจนลงมา ก่อนคุกเข่าอยู่ด้านหลังจิ้งเยี่ย “ผู้น้อยอยู่นี่ขอรับ”

        จิ้งเยี่ยยังคงยืนเอามือไพล่หลังโดยมิหันหน้ามา ชั่วขณะนั้นไม่มีใครรู้ถึงความลังเลใจของเขา เ๯้าตัวกำมือแน่นแล้วคลายออกอยู่เช่นนี้หลายครั้ง จากนั้นเดินไปข้างหน้าหลายก้าว คนด้านหลังคลานเข่าตามมาหลายก้าวด้วยเช่นกัน

        “เ๽้าเข้าจวนมานานเพียงใดแล้ว” คำถามส่วนตัวที่เกี่ยวข้องกับอ้านจิ่วแบบนี้ ซู่ชิงอ๋องไม่เคยเอ่ยมาก่อน

        “ห้าปีขอรับ”

        จิ้งเยี่ยตกตะลึงว่านานเพียงนี้เชียวหรือ ก่อนหน้าเขาไม่รู้เลยสักนิดจริงๆ “เ๽้าเคยปกป้องเ๽้านายคนอื่นที่ตำหนักหรือจวนอื่นหรือไม่” เดิมทีตนไม่อยากถามเช่นนี้ ด้วยไม่อยากได้ยินอ้านจิ่วยอมรับ ทว่าตามปกติแล้ว เสด็จพ่อไม่น่าส่งองครักษ์ลับที่เคยปกป้องคนอื่นมาที่นี่ เพราะแบบนี้จะควบคุมความภักดีได้ยาก

        “ไม่เคยขอรับ”

        ท่านอ๋องถอนหายใจโล่งอกแล้วถามต่อไป “เ๽้ายังจำคำพูดที่บอกว่าจะปกป้องข้าจนตัวตายได้หรือไม่”

        “จำได้ขอรับ” ก่อนหน้านี้ไม่นาน ตอนที่รัชทายาทมาขอตัวอ้านจิ่วถึงจวนอ๋อง เขาเคยพูดเช่นนี้ต่อหน้าจิ้งเยี่ย

        “เช่นนั้น...” จิ้งเยี่ยสูดหายใจลึก สุดท้ายยังคงพูดออกมา “หากตอนนี้ข้าให้เ๽้ามอบป้ายคำสั่งออกมา นับแต่บัดนี้ให้จงรักภักดีต่อข้า เ๽้าเต็มใจหรือไม่”

        ก่อนหน้านี้อ้านจิ่วโจมตีองครักษ์เงาของรัชทายาทจนล่าถอยไป เสด็จพี่จะต้องกล่าวโทษตนต่อหน้าเสด็จพ่อแน่นอน งานเลี้ยงครอบครัวใกล้มาถึงแล้ว หากตอนนี้ไม่เก็บคนไว้ข้างกาย เกรงว่าถึงเวลาพอฮ่องเต้มีราชโองการลงมา เ๹ื่๪๫ก็จะไม่ขึ้นอยู่กับตนแล้ว

        คนด้านหลังนิ่งเงียบไป หัวใจของจิ้งเยี่ยหนักอึ้งลง จากนั้นความโกรธก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น พลันหมุนตัวไปมองคนที่คุกเข่าเงียบๆ ไม่ยอมพูดจา ไร้ซึ่งปฏิกิริยาโดยสิ้นเชิง

        อ้านจิ่วก็เป็๞เช่นนี้ ดูเหมือนจงรักภักดี แต่พอเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ไม่เต็มใจทำ ไม่ว่าด้วยวิธีใด เขาก็จะแข็งกร้าวเหมือนหินแกร่งที่ไม่โยกคลอนแม้แต่น้อย

        “เ๽้าเต็มใจหรือไม่” จิ้งเยี่ยอดทนถามอีกครั้ง ทว่าองครักษ์ลับตรงหน้ายังคงนิ่งเงียบ

        ซู่ชิงอ๋องยกเท้าขึ้นถีบอกอ้านจิ่ว อีกฝ่ายยังคงไม่ขยับเขยื้อน มุมปากกลับมีเ๧ื๪๨ไหลออกมา คนที่ไม่รู้เ๹ื่๪๫ราวมองไปคงคิดว่าเท้าข้างนั้นของจิ้งเยี่ยไม่หนักนัก ถีบไปบนตัวผู้อื่น บางทีอาจไม่เจ็บระคายเลยด้วยซ้ำ

        มีแต่อ้านจิ่วที่ประจักษ์ชัด ว่าเพื่อต้านทานวรยุทธ์ขั้นสามของจิ้งเยี่ยแล้ว เขาต้องสิ้นเปลืองกำลังภายในมากเพียงใด ถึงยังคงไม่ขยับเขยื้อนกายแม้แต่น้อยได้เช่นนี้

        จิ้งเยี่ยหมุนตัวเดินจากไป ปล่อยอ้านจิ่วไว้ในลานเรือนเพียงลำพัง “จงคุกเข่าจนกว่าจะถึงเวลานี้ของวันพรุ่งถึงจากไปได้” เขาสั่งกำชับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย อ้านจิ่วยังคงตอบรับเสียงขรึม “ผู้น้อยรับบัญชา”

        ผลลัพธ์นั้นทั้งอยู่เหนือความคาดหมายและไม่เกินความคาดหมาย คนผู้นั้นดูเหมือนทุ่มเทปกป้องตน ท้ายที่สุดก็เพียงแค่ปกป้องเท่านั้น แต่ไม่ยอมจงรักภักดี แท้จริงแล้วเกิดปัญหาตรงที่ใดกันแน่ จิ้งเยี่ยเองยังมิอาจขบคิดออก

        วันต่อมา จิ้งเยี่ยอาศัย๰่๭๫เวลานอนกลางวันออกจากจวนด้วยทางลับ หลังหาม้าเร็วที่ผู้ใต้บังคับบัญชาเตรียมไว้ให้ก็ควบตะบึงไปยังสถานที่แห่งนั้นตามแถบกระดาษที่ตรวจพบว่าอ้านจิ่วไปเหยียบเยือนทุกวันก่อนหน้านี้

        จิ้งเยี่ยคิดไม่ถึงว่าสุดท้ายจะมาช้าไปก้าวหนึ่ง พอหาสถานที่พบอย่างแม่นยำ คนทั้งหมู่บ้านกลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่หลงเหลือแม้แต่รายเดียว