เสียงฝนฟ้าคะนองดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าเมืองจงซาน ราวกับ์กำลังโกรธแค้นความมืดมิดที่กัดกินใจคน ภายในบ้านหลังเก่าสภาพทรุดโทรมของตระกูลเฉิน แสงไฟสลัวสั่นระริกสะท้อนให้เห็นสภาพห้องที่กระจัดกระจาย
เฉินเฟิง นั่งคุดคู้กุมขมับอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ดวงตาแดงก่ำและเต็มไปด้วยเส้นเื บนโต๊ะตรงหน้าเขาไม่มีอาหาร มีเพียงแผ่นกระดาษจดแต้มและไพ่ที่ถูกฉีกขาด ความลุ่มหลงในการพนันตลอดหลายปีที่ผ่านมา เปลี่ยนผู้ชายที่มีอนาคตให้กลายเป็ผีพนันที่แม้แต่ตัวเองยังรังเกียจ
"เงินล่ะ? เงินที่จะเอาไปจ่ายค่าเทอมของเฉินไห่อยู่ไหน!"
เสียงของ หลินชิง ภรรยาของเขาสั่นเครือเธอกอด เฉินไห่ ลูกชายวัย 7 ขวบไว้ในอ้อมแขน เด็กน้อยตัวสั่นด้วยความกลัว สายตาที่หลินชิงมองสามีในตอนนี้ไม่ใช่ความรักอีกต่อไป แต่มันคือความเวทนาและสิ้นหวัง
"ฉัน... ฉันขอโทษ ฉันนึกว่าตาเมื่อกี้จะถอนทุนคืนได้ ตาเดียวเท่านั้น... อีกแค่ตาเดียวจริงๆ" เฉินเฟิงตอบเสียงแหบพร่า
"ตาเดียวของคุณมันทำเราหมดตัวแล้วเฉินเฟิง! แม้แต่เงินค่ายาของพ่อคุณ... คุณยังเอาไปลงกับโต๊ะพนันจนหมด!" หลินชิงะโใส่เขาพร้อมน้ำตาที่ไหลพราก
ทันใดนั้น เสียงกระแทกประตูดังสนั่น! ชายฉกรรจ์สามคนในชุดสีดำก้าวเข้ามาพร้อมไม้เบสบอลและมีดสั้น กลิ่นอายความเถื่อนแผ่ซ่านไปทั่วห้อง
"ไอ้เฉินเฟิง! ครบสามวันแล้วนะ เงินต้นรวมดอกเบี้ยหนึ่งล้านหยวน ถ้าวันนี้ไม่มีจ่าย... บ้านหลังนี้ต้องเป็ชื่อลูกพี่ฉัน!"
อาเปียว หัวหน้ากลุ่มทวงหนี้แสยะยิ้มเหี้ยม มันเดินเข้ามาตบหน้าเฉินเฟิงจนหน้าหัน "หรือจะให้เมียสวยๆ ของคุณไปทำงานขัดดอกแทนดีล่ะ?"
"อย่าทำอะไรครอบครัวผมเลย ผมขอร้อง... ผมจะหามาให้" เฉินเฟิงคุกเข่าลงแทบเท้าอาเปียว ร่างกายสั่นเทาอย่างน่าสมเพช
ในขณะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียด ปู่เฉิน พ่อของเฉินเฟิงที่นอนป่วยอยู่อีกห้อง พยายามพยุงร่างที่ผอมโซเดินเกาะผนังออกมา เมื่อเห็นคนแปลกหน้าถืออาวุธล้อมรอบลูกสะใภ้และหลานชาย หัวใจที่อ่อนแอของชายชราก็บีบคั้นอย่างรุนแรง
"พวกคุณ... ปล่อยลูกหลานฉันไปเถอะ... เอาชีวิตคนแก่อย่างฉันไปแทน..." เสียงของปู่เฉินขาดห้วง ใบหน้าเริ่มซีดเผือด มือที่หยาบกร้านกุมหน้าอกซ้ายไว้แน่น
"ถอยไปไอ้แก่! อย่ามาเกะกะ!" อาเปียวผลักปู่เฉินอย่างแรงจนร่างของท่านล้มกระแทกพื้น
"พ่อ!!!" เฉินเฟิงร้องลั่น เขาถลาเข้าไปหาพ่อ แต่ทุกอย่างสายเกินไป ดวงตาของปู่เฉินเบิกกว้าง ร่างกายชักกระตุกด้วยภาวะหัวใจวายเฉียบพลัน ท่านสิ้นใจไปทั้งที่มือยังพยายามจะคว้าแขนเสื้อของเฉินไห่เพื่อปกป้องหลานชายเป็ครั้งสุดท้าย
โลกทั้งใบของเฉินเฟิงมืดดับลงในพริบตา ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงคำรามที่ฟังดูไม่เหมือนมนุษย์
"พวกแก... ฆ่าพ่อฉัน..."
เฉินเฟิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เคยขี้ขลาดบัดนี้เปลี่ยนเป็แดงฉานราวกับเปลวไฟจากนรก เขาคว้ามีดทำครัวที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณดิบ
"เฮ้ย! มึงจะทำอะไร..." อาเปียวยังพูดไม่จบ เฉินเฟิงก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เกิดจากความคลั่ง มีดเล่มนั้นปักเข้าที่ขั้วหัวใจของอาเปียวอย่างแม่นยำ เือุ่นๆ กระเด็นเปื้อนหน้าของเฉินเฟิง
เขาไม่ได้หยุดแค่นั้น แรงแค้นทำให้เขาเหมือนปีศาจ เขาแทงซ้ำๆ จนร่างของอาเปียวจมกองเื ขณะที่ลูกน้องคนอื่นใจนทำอะไรไม่ถูก
"เฟิง! หยุด! พอได้แล้ว!" หลินชิงกรีดร้องพลางกอดลูกชายไว้แน่น เธอหวาดกลัวสามีของตัวเองมากกว่าพวกนักเลงเสียอีก
เฉินเฟิงชะงัก มีดหลุดจากมือที่สั่นเทา เขามองดูมือที่ชุ่มเืสลับกับร่างที่ไร้ิญญาของพ่อและเ้าหนี้ เสียงหวีดหวิวในหูดังสนั่น เขาหันไปสบตากับเฉินไห่ ลูกชายมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเกลียดชัง... สายตาที่จะตราหน้าเขาไปตลอดชีวิต
ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้นท่ามกลางสายฝน เฉินเฟิงถูกกดตัวลงกับพื้นเย็นเยียบ เขารู้ดีว่าอิสรภาพของเขาจบสิ้นลงแล้ว แต่สิ่งที่เ็ปกว่าคือความจริงที่ว่า เขาคือคนที่ทำลายทุกอย่างในชีวิตด้วยมือของเขาเอง
4K
