ตอนที่ 5 ครั้งหน้าข้าจะร้ายยิ่งกว่านี้ (1)
เมื่อเสี่ยวหม่านผู้เป็น้องสาวเห็นไฉ่เวยก็ตะครุบเข้ามากอดนางไว้แน่น จากนั้นค่อยปล่อยมือออก แล้วทำมือเอ่ยชมด้วยท่าทางเลื่อมใส ‘พี่หญิงร้ายกาจนัก!’
เถียนไฉ่เวยยิ้มแล้วเอ่ย “ครั้งหน้าข้าจะร้ายยิ่งกว่านี้ ทำให้คนตระกูลเถียนกลัวจนไม่กล้ารังแกพวกเราอีก!”
หลินซื่อที่กำลังคัดนุ่นเพื่อเตรียมปั่นด้ายในตอนเย็นได้ยินดังนั้นก็เอ่ยกล่อมเสียงเบา “ไฉ่เวย อย่าสร้างเื่เลย พวกเราแม่ลูกไม่กี่คนสู้พวกเขาได้ที่ไหน สุดท้ายพวกเราก็เป็ฝ่ายเสียเปรียบ”
เถียนไฉ่เวยรู้ว่าเพราะหลินซื่อไม่มีบุตรชาย พออยู่ในบ้านตระกูลเถียนมักโงหัวไม่ขึ้น ประกอบกับนางเป็บุตรสาวของขุนนางต้องโทษซึ่งตามบิดามารดาที่ถูกเนรเทศมาที่นี่ ซ้ำบิดามารดายังติดโรคระบาดจนสิ้นใจไล่เลี่ยกัน ส่วนพี่ชายพี่สะใภ้ที่เป็ญาติสายตรงยิ่งอยู่ไกล นางไร้ที่พึ่งจึงถูกตระกูลเถียนเอาเปรียบเช่นนี้ ไม่เช่นนั้นคุณหนูพันตำลึงทองที่งามล่มเมืองผู้หนึ่งจะแต่งกับเถียนจยาอันได้อย่างไร
ก็เพราะว่าไร้ที่พึ่งพิงเช่นนี้ หลินซื่อที่อยู่ในบ้านตระกูลเถียนจึงถูกข่มเหงรังแก ไม่ใช่ว่านางไม่เคยมีบุตรชาย เดิมทีพวกเถียนไฉ่เวยมีพี่ชายอยู่คนหนึ่ง น่าเสียดายตอนโตได้หนึ่งขวบครึ่ง เขาก็วิ่งไปเล่นที่ริมแม่น้ำ ไม่ทันระวังตกแม่น้ำจมน้ำตายเพราะขาดคนดูแล แม้แต่ศพก็ยังหาไม่พบ
เพราะการตายของบุตรชาย เถียนจยาอันจึงทุบตีหลินซื่ออย่างรุนแรง จนนางแทบสิ้นลม บอกว่านางไม่ดูแลบุตรชายให้ดี ถึงทำให้เขาตาย
เื่การตายของบุตรชายคนโตหลินซื่อเป็คำกล่าวที่คนตระกูลเถียนพูดกัน เถียนไฉ่เวยไม่เชื่อเลยสักนิด
ชาติก่อนนางเป็ตำรวจสืบสวนหญิง ตอนออกไปปฏิบัติภารกิจฉุกเฉินครั้งหนึ่งไม่ทันระวังจึงต้องเสียสละในหน้าที่ ชาติก่อนมีคดีความซับซ้อนแปลกประหลาดอะไรที่ไม่เคยผ่านมือนางบ้าง การตายของพี่ชายเ้าของร่างเดิมก็เป็ไปได้ว่าอาจถูกคนตระกูลเถียนฆาตกรรม
ในคืนแต่งงานของเถียนจยาอันและหลินซื่อ เมื่อเถียนจยาอันเสพสุขจนพอใจแล้วก็กลิ้งลงจากตัวนาง ประโยคแรกที่เอ่ยคือจะรับอิ๋นเป่าบุตรคนเล็กบ้านใหญ่มาเป็บุตรของพวกเขาสองสามีภรรยา
หลินซื่อได้ยินก็น้ำตาตกจนฟ้าสาง นี่เท่ากับบอกชัดเจนว่าไม่ให้นางตั้งครรภ์ สตรีนางหนึ่งหากไม่มีบุตรก็เท่ากับผิดกฎเจ็ดข้อของกุลสตรี[1] ตนไม่มีที่ยืนในบ้านสามียังพอทำเนา ซ้ำยังถูกหย่าได้ตลอดเวลา ไม่มีความรู้สึกปลอดภัยเลยสักนิด
ยังดีที่ครรภ์ของหลินซื่อเอาการเอางาน หลังแต่งงานไม่นานก็ตั้งครรภ์ อีกทั้งครรภ์แรกยังเป็เด็กชาย เพียงแต่น่าเสียดายที่ถูกคนปองร้าย
ใช่ว่าหลินซื่อไม่เคยสงสัยตระกูลเถียน บุตรชายอายุหนึ่งขวบกว่าเพิ่งฝึกเดินเป็ ระยะทางจากบ้านไปถึงแม่น้ำนับว่าไกลมากสำหรับเด็กหนึ่งขวบกว่า เขาเดินไปที่ริมแม่น้ำแล้วตกลงไปจมน้ำตายได้อย่างไร ทว่าต่อให้คาดเดาความจริงได้แล้วจะทำอะไรได้ หากไม่มีหลักฐานก็ไม่อาจฟ้องร้องตระกูลเถียน หลินซื่อทำได้เพียงข่มความเ็ปในใจ นับั้แ่นั้นมาก็กลายเป็มีนิสัยอ่อนแอยอมคน คอยระมัดระวังเพื่อให้บุตรสาวทั้งสองใช้ชีวิตอยู่ในบ้านตระกูลเถียน นับว่าน่าสงสารนัก
เถียนไฉ่เวยเอ่ย “สู้ไม่ชนะก็ต้องสู้ อย่างไรก็ต้องตาย ข้ายอมตายอย่างมีเกียรติมีศักดิ์ศรี ไม่มีทางยอมตายอย่างขลาดเขลาไม่รู้อะไร!”
คำว่า ‘ตายอย่างขลาดเขลาไม่รู้อะไร’ จี้ปมในใจหลินซื่อ นางหยุดชะงักแล้วครุ่นคิดครู่หนึ่ง
ทันใดนั้นเสี่ยวเป่าก็วิ่งเข้ามา ตั้งท่ารังเกียจไม่คิดเข้ามาในเรือน จึงยืนร้องะโอวดดีอยู่ข้างนอก “ได้เวลาข้าวเช้าแล้ว หญิงชั้นต่ำอย่างพวกเ้ายังไม่โผล่หน้าไปกินอีก ชอบให้คนมาเรียกมาตามอยู่เรื่อย!” พูดจบก็วิ่งตึงตังออกไป
ล้วนกล่าวว่าเด็กน่ารักน่าเอ็นดู โดยเฉพาะเด็กอวบอ้วน ทว่าเถียนไฉ่เวยอยากจะขย้ำเสี่ยวเป่าให้ตายในคราวเดียว!
เชิงอรรถ
^ เหตุผลที่บุรุษสามารถใช้หย่าร้างกับภรรยา ได้แก่ อกตัญญู ไร้ทายาท มีชู้ ริษยาภรรยาคนอื่นของสามี เป็นโรคร้าย ปากมาก และลักขโมย
1K
