3.2 เธอต้องได้รับบทเรียน
ครอบครัวดูเว่อเป็คนมีตังค์ และแน่นอนว่าตู้เย็นของพวกเขาก็จะเต็มไปด้วยของอร่อยราคาแพง แม้ว่าจะมีของสดบางอย่างที่หมดอายุไปแล้วอย่างพวกเนื้อปลาแซลมอน และเนื้อวากิว แต่สำหรับมาริ สาวน้อยผู้ที่เคยทำงานพาร์ทไทม์เป็ผู้ช่วยเชฟระหว่างเรียนก่อนเกิดโรคระบาด เธอมีความใฝ่ฝันอยากเปิดร้านอาหารเป็ของตัวเอง พื้นที่ห้องครัวของบ้านหลังใหม่ที่หรูหราจัดเต็มตามแบบฉบับคนรวยที่ซื้อไว้ไม่ค่อยได้ใช้ ดีกว่ายามจะใช้แล้วไม่มี จึงเป็เสมือน์สำหรับเธอ เตาแก๊สเซรามิคแบบสี่หัว และอุปกรณ์ทำครัวระดับมืออาชีพคือสิ่งที่เธออยากได้เป็ของขวัญวันเกิดมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา และมาริเองก็ไม่เคยคิดว่าความฝันที่จะได้ทำกับข้าวแสนอร่อยด้วยอุปกรณ์พวกนั้นจะเป็จริงได้ในวันที่ดาวของเธอเต็มไปด้วยซอมบี้
"โอ้ว กันสึเกะโว้ย นี่บ้านนายมีเชฟระดับภัตตาคารมาประจำบ้านั้แ่เมื่อไหร่กันวะ" ลีโมทำตาโต มาริเห็นหนวดของเขากระตุกเล็กน้อยตอนที่เคี้ยวความหวานกรอบของเนื้อกุ้งในปาก
คำพูดและท่าทางของเขาทำให้มาริในชุดกางเกงขาสั้นเสื้อยืดคาดผ้ากันเปื้อนลายลูกไม้สีชมพูหน้าแดง และมีความสุข เธอยกมือขึ้นมาประสานกันและบิดตัวหมุนไปมา
“ถ้าเธอกลุ้มใจเื่พ่อแม่ พรุ่งนี้ให้กันสึเกะไปส่งเธอที่บ้านก็ได้” ลีโมหันไปพูดพร้อมกับสะกิดแขนของมีนดาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาคือชายวัยกลางคน่ปลายที่มองทุกอย่างด้วยความเข้าใจ
คำพูดของเขาทำให้ปลาหมึกแดดเดียวทอดกระเทียม ที่กันสึเกะกำลังกลืนอยู่ติดคอ
“น้ำๆ ขอน้ำหน่อย” เขายกมือขึ้นพลางกล่าวด้วยเสียงแหบพร่า และมอลลี่ที่นั่งตรงข้ามกันสึเกะก็ไวพอที่จะยื่นแก้วน้ำให้เขาก่อนที่จะมีอะไรพุ่งออกมา
…ไปส่งเธอที่บ้าน หรือพาเธอไปตายกันแน่.. กันสึเกะคิดแต่ไม่พูด
น้ำเสียงและสีหน้าของลีโมดูจริงจังเกินกว่าที่จะเป็เื่ล้อเล่น
ทุกคนที่นั่งล้อมวงข้างโต๊ะกินข้าวทรงสี่เหลี่ยมเงียบเสียงลงชั่วขณะ และทุกสายตาต่างจับจ้องไปที่มีนดา
“ตกลง” ในที่สุดมีนดาก็ยิ้มออก เป็รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความโล่งใจคล้ายโลกอันหนักอึ้งที่เธอแบกไว้ได้ถูกวางลงแล้ว
“ขอบคุณมากนะ ที่คุณช่วยฉันไว้” เธอหันไปยิ้มให้กันสึเกะที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะกวาดสายตามอง มาริ มอลลี่ อิสซี่ และลีโมที่นั่งอยู่รอบๆ
สายตาที่พวกเขามองมาทำให้มีนดารู้สึกเหมือนราวกับว่ามีอะไรติดอยู่บนหน้าของเธอ
“หน้าฉันมีอะไรผิดปกติอย่างนั้นเหรอ” เธอยกมือขึ้นมาแตะแก้มของตัวเอง
“โลกที่เป็อยู่ อาจไม่ใช่อย่างที่เธอคิด” ลีโมยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน
“ทานข้าวเถอะ ดูเหมือนเธอจะไม่ได้กินอะไรมาหลายวันแล้ว”
มีนดาพยักหน้า
...พวกเขาเป็คนใจดี...เธอคิด ...แต่ฉันต้องกลับบ้านไปหาแม่... เธอรู้สึกขอบคุณทุกคนที่อยู่ในบ้านหลังนี้ และเริ่มลงมือกินกุ้งที่อยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกหิว
…หืมมม..อร่อยจริง… แววตาของเธอเบิกกว้าง รสชาติเนื้อกุ้งที่นุ่มหอมอร่อยทำให้สาวน้อยเสียงใส รู้สึกเสียดาย ที่อาหารมื้อนี้จะเป็มื้อสุดท้ายที่เธอจะได้กินกับพวกเขา
____
“คุณคิดยังไงถึงได้บอกให้ผมไปส่งเธอกลับบ้าน” เมื่ออยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องนั่งเล่นของลีโมพร้อมกับเบียร์เย็นเฉียบสองกระป๋อง กันสึเกะจึงเริ่มเอ่ยปากพูด
“ข้อมูลจากโดรนก็บอกชัดแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าแถวนั้นเต็มไปด้วยซอมบี้”
“บางครั้ง คนบางคน ก็ไม่ยอมเรียนรู้ความผิดพลาดจากคนอื่น นายต้องพาเธอไปเห็นของจริงหวะ” ลีโมในชุดเสื้อเชิ้ตแขนสั้นเที่ยวทะเลลายมะพร้าวสีแสดสดใสนั่งไขว่ห้างบนโซฟาพูดพลางยกเบียร์ขึ้นมาจิบ
“อีกอย่าง มีของที่ฉันอยากให้นายเอากลับมาด้วย” เขาหยิบไอแพดที่วางอยู่บนโต๊ะไม้ข้างหน้ายื่นให้กันสึเกะ
“รถกระบะเทสล่ารุ่นแรก เ้าของผู้ก่อตั้งบริษัทมันน่าจะถูกฝังอยู่ที่ไหนสักแห่งบนดาวอังคาร” ลีโมเริ่มอธิบายเมื่อเห็นกันสึเกะจ้องมองภาพที่อยู่ใน
ไอแพด
กันสึเกะขมวดคิ้ว เขารู้ว่ามันคือรถกระบะหน้าตาพิลึกที่ขับเคลื่อนด้วยระบบไฟฟ้า แต่เื่ที่ว่าเ้าของบริษัทถูกฝังไว้ที่ดาวอังคารนั้นเขาไม่เคยรู้มาก่อน
“วันนี้ผมยังเสี่ยงตายไม่พออีกเหรอ”
กันสึเกะเงยหน้าไปมองลีโมที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม สีหน้าและน้ำเสียงของเขาเหมือนพนักงานบริษัทที่เพิ่งได้ยินคำขอแกมบังคับจากเ้านายให้เข้ามาทำงานในวันอาทิตย์
เขาเพิ่งผ่านภารกิจเสี่ยงตายมาหมาดๆ แทบเอาชีวิตไม่รอดจากซอมบี้และพวกอามูนที่หมู่บ้านชาวประมง และรู้สึกโชคดีสุดๆ ที่อีซอมบี้เวรนั่นงับเข้าไปที่ขาเหล็ก แทนที่จะงับไข่ข้างขวาของเขา ซึ่งมันก็อาจงับไข่เขาได้จริงๆ
“ฉันรู้..แต่แม่สาวดาวติ๊กตอก้าบทเรียน เธอจะได้อยู่บนโลกนี้เหมือนคนปกติ หรือไม่..ก็ตายไปซะ” น้ำเสียงของลีโมฟังดูเฉียบขาด มันทำให้กันสึเกะนึกถึงความเ็าและเด็ดขาดของพ่อสมัยที่เขายังเป็เด็ก
“เข้าใจแล้ว แต่ผมคงทำงานนี้คนเดียวไม่ได้” กันสึเกะมองหน้าลีโมโดยไม่หลบสายตา
“ฉันไปกับนายแน่ บนนั้น” ลีโมชี้นิ้วขึ้นฟ้าก่อนจะพูดต่อ “และก็คุยกับอิสซี่ไว้แล้วด้วย สาวรัสเซียอกโตคนนั้นเคยทำงานที่อู่ดัดแปลงรถมาก่อน เชื่อว่าฝีมือขับรถของเธอน่าจะไม่ธรรมดา”
คิ้วของกันสึเกะขมวดเข้าหากัน ....นี่ลุงไปแอบคุยกับเธอตอนไหนฟระเนี่ย... เขารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยที่อิสซี่ยอมเปิดปากคุยเื่ส่วนตัวกับลีโมเป็คนแรก แทนที่จะเป็เขา
“อย่าคิดมาก ฉันไม่ได้อยากจะกินเนื้อของนายหรอกไอ้เสือ ”ลีโมกระตุกยิ้มอย่างรู้ทันเมื่อเห็นสีหน้าของกันสึเกะ
กันสึเกะยักไหล่ .....หึ ถ้าลุงคิดจะมาแข่งบริหารสะโพกกับผมละก็ ไม่มีวันซะหรอก... ความคิดนั้นทำให้เขาเบ้ปากให้กับคำพูดของลีโม
มันทำให้ลีโมหัวเราะ และทำให้กันสึเกะพลอยหัวเราะไปด้วย แม้เขาจะรู้สึกอายนิดๆ ที่ตาลุงหนวดงามอ่านความคิดของเขาได้อย่างทะลุปรุโปร่งก็ตาม
____
1K
