สาวบ้านไร่กับมารร้ายจอมป่วน (锦绣农家女)

        ตั้งแต่การแข่งขันรอบที่ 5 เป็นต้นไปตอนท้ายล้วนมีผู้เข้าแข่งขันตกรอบไป 1 ท่านในทุกรอบการแข่งขันบนเวทีดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนผู้เข้าแข่งขันที่ค่อยๆ ลดลงถือว่าเกือบถึงขั้นที่ดุเดือดที่สุดแล้ว

        เฉียวซีกับพี่ใหญ่ของนางผ่านการแข่งขัน 6รอบมาได้ พวกเขายืนหยัดจนกระทั่งสุดท้ายบนเวทีเหลือคนอยู่เพียง 3 คนเสียงปรบมือดังกึกก้องออกมาจากกลุ่มผู้ชมข้างล่างเวที เด็กผู้หญิงคนนี้เก่งกาจเกินไปแล้วนึกไม่ถึงเลยว่าจะต่อสู้มาได้จนถึงรอบท้ายๆ

        ในการแข่งขันรอบนี้เฉียวซงคิดคำตอบไม่ออกจึงตกรอบไป บนเวทีเหลือเพียงผู้ชาย 1 คนและเฉียวซีที่กำลังเผชิญหน้ากันอยู่

        พิธีกรให้ปริศนามาหลายข้อต่อเนื่องกันคาดไม่ถึงว่าพวกเขาทั้งคู่จะตอบได้เหมือนกันอีกครั้งการแข่งขันทายปริศนาบนเวทีน่าตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่งและผู้ชมด้านล่างก็ตื่นเต้นมากเช่นกันทุกคนต่างพากันคาดเดาว่าใครจะเป็นแชมป์ในที่สุด และได้รับเงิน 10ตำลึงเงินจากผู้จัดงานไป

        เมื่อเห็นว่าเวลาล่วงเลยไปนานมากแล้วพิธีกรจึงขอความเห็นจากผู้จัดงานและผู้ร่วมแข่งขัน สุดท้ายจะถามปริศนาอีก 1 ข้อหากทั้งสองยังคงตอบถูก เช่นนั้นผู้ใดตอบได้ก่อนผู้นั้นจะเป็นผู้ชนะเงินรางวัลจะตกเป็นของผู้ที่ตอบได้ก่อน

        ข้อสุดท้ายถือว่าค่อนข้างยากมากจริงๆแม้แต่เฉียวซียังพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง แม้จะเป็นเช่นนี้นางยังไวกว่าชายหนุ่มผู้นั้น1 ชั่วลมหายใจ สุดท้ายก็ได้รับชัยชนะไป

        มีเสียงปรบมือดังกึกก้องมาจากข้างล่างเวทีแต่ไหนแต่ไรมาสตรีไร้ความสามารถถือว่าดี แท้ที่จริงแล้วผู้หญิงก็สามารถเฉลียวฉลาดได้ถึงเพียงนี้เชียว นี่ทำให้ดวงตาของผู้ชมต่างเปล่งประกาย

        ท้ายที่สุด เฉียวซีได้รับรางวัล 10ตำลึงเงินจากการแข่งขันทายปริศนา ทำให้ผู้ชมข้างล่างเวทีต่างพากันเชิดชูบูชาหลังจากที่พี่น้องตระกูลเฉียวได้รับรางวัล ก็ถูกพวกคนเหล่านั้นรุมล้อมแต่ละคนต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับพวกเขา ทำเอาพวกเขาแทบจะรับมือไม่ทัน สุดท้ายก็ใช้ประโยชน์จากการมีรูปร่างเล็กของตนเองหลุดออกมาจากหมู่ผู้คน

        หลังจากที่หนีออกมาได้เมื่อมองย้อนกลับไปยังสถานที่ทายปริศนา พี่น้องทั้งสามก็หัวเราะเบาๆชาวบ้านนั้นซื่อตรงและจริงใจ ทั้งยังมีไมตรีเสียจนหมดทางรับมือ

        “น้องรอง เจ้าทำเพื่อ 10ตำลึงเงินนี่สินะ” ในตอนแรกเฉียวซงถูกน้องสาวของเขาเร่งเร้าให้ขึ้นไปเมื่อเขาอยู่บนเวทีแล้วจึงทำได้แค่กัดฟันฝืนไม่คาดคิดว่าน้องสาวจะเก่งกาจถึงเพียงนั้น สุดท้ายยังชิงที่ 1 มาได้อีก เงิน 10ตำลึงเชียว นางชนะมาได้อย่างง่ายดายจริงๆ

        “ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ขึ้นไปหรอก”แม้เดิมทีจะดึงดูดนางมากก็ตาม แต่มีเพียงเงินรางวัลเท่านั้นที่เขย่าจิตใจนางได้

        ในตอนแรกนางเพียงคิดจะขึ้นไปลองดูเฉยๆจนกระทั่งในกลุ่มคนดูมีคนดูถูกนาง นางจึงจริงจังขึ้นมาสำหรับนางแล้วการทายปริศนาเหล่านี้เป็นเพียงกิจกรรมสำหรับเด็กในข้อสุดท้ายนั้นแท้จริงแล้วนางจงใจให้เป็นเช่นนั้น

        “เจ้าหน้าเงินเข้าแล้ว”

        “ก็ไม่มีอะไรที่ไม่ดีนี่มีเงินจึงจะทำอะไรได้มากยิ่งขึ้น หากไม่มีเงิน… แม้ก้าวเดินสักก้าวก็แสนยากลำบาก”เฉียวซีกล่าวโดยใช้น้ำเสียงอย่างผู้ใหญ่ทั้งยังเลียนแบบท่าทางผายมือออกสองข้างพร้อมยกไหล่ของพวกผู้ใหญ่ด้วย จนใจแล้วจริงๆ

        “เจ้านี่ฉลาดอย่างกับไม่ใช่คน”เฉียวซงแซวหัวสมองของน้องสาว

        “พี่ใหญ่”เฉียวซีรู้สึกได้ว่ามีใครบางคนตามพวกเขาอยู่ดังนั้นจึงเรียกพี่ชายของนางด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        เฉียวซงฟังความผิดปกติในน้ำเสียงของน้องสาวออกจึงกระพริบตาถาม “น้องรอง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”

        เฉียวซีส่ายหน้าแล้วคืนสู่ท่าทางเมื่อครู่“พี่ใหญ่ เวลานี้แล้ว พวกเรากลับบ้านกันเถอะ”

        “อืม ตอนนี้เราควรจะกลับกันได้แล้ว”

        เฉียวซีจูงมือพี่ชายใหญ่เอาไว้ และค่อยๆเดินออกไป จนกระทั่งเดินออกจากถนนฟู่หมินมา แล้วยังจูงพวกเขาเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวามั่วซั่วไม่รู้จะเดินเลี้ยวไปที่ใดนางกดน้ำเสียงทุ้มต่ำแล้วพูดขึ้นเบาๆ “พี่ใหญ่ท่านกับน้องสามซ่อนตัวอยู่ที่นี่สักครู่นะ ข้าจะไปหลอกล่อพวกเขาให้ไปทางอื่น”

        “น้องรอง เจ้าไปไม่ได้ ข้าไปดีกว่า”เขาจะให้น้องรองไปเสี่ยงอันตรายได้อย่างไร นี่เป็นความรับผิดชอบในฐานะพี่ชายคนโตภารกิจของเขาคือปกป้องน้องชายและน้องสาวให้ดี นี่คือสิ่งที่เขารับปากพ่อกับแม่ไว้เขาจะต้องทำให้ได้

        “พี่ใหญ่ ข้าตัวเล็กสามารถทะลุผ่านไปได้ทุกที่ อีกอย่าง อีกไม่นานท่านต้องไปเรียนหนังสือในเมืองใหญ่แล้วจะบาดเจ็บไปไม่ได้” เฉียวซีจะยอมให้พี่ชายของนางไปได้อย่างไรนางมีวิทยายุทธและพลังวิเศษอยู่กับตัว พี่ชายของนางมีเพียงพละกำลังอันน้อยนิดทั้งยังเกิดมาเป็นปราชญ์ เรื่องเช่นนี้ไม่เหมาะกับเขา

        “ไม่ได้ เช่นนั้นเราก็ซ่อนตัวอยู่ที่นี่พวกนั้นหาเราไม่เจอหรอก”อย่างไรเสียเขาก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ให้น้องรองไปเป็นอันขาด

        ทั้งคู่ต่างไม่เห็นด้วยในความคิดของกันและกันสุดท้ายเนื่องจากไม่มีหนทางแล้ว นางจึงใช้สันมือสับเข้าไปที่หลังคอของพี่ใหญ่แล้วเขาก็ถูกทำให้หมดสติไปในทันที

        “จ๊าก…” เฉียวไป่ร้องด้วยความตกใจดีที่เฉียวซีตอบสนองได้รวดเร็วมาก นางยื่นมือไปอุดปากของเขาไว้ “ชู่ววววร้องเสียงดังเช่นนั้นทำไม อยากเรียกให้คนพวกนั้นมาหรือ”

        “พะ… พี่รอง พะ...พี่ใหญ่เขา…”เฉียวไป่กลัวถึงขีดสุดแล้ว จะอย่างไรก็คิดไม่ถึงเลยว่าพี่รองจะกล้าลงมือกับพี่ใหญ่

        “พี่ใหญ่ไม่เป็นไรหรอกเจ้าอยู่ที่นี่ดูแลพี่ใหญ่ให้ดี ข้าจะไปล่อคนเหล่านั้นให้ห่างออกไปประเดี๋ยวจะรีบกลับมา เจ้าอย่าส่งเสียงเป็นอันขาด” ก่อนจะจากไปเฉียวซีได้กำชับไว้อีกครั้ง

        เฉียวไป่ปิดปากของเขาและพยักหน้าสุดชีวิตน้ำตาคลออยู่ในตาไม่หยุด แต่เขาพยายามไม่ให้มันไหลลงมา

        เฉียวซีรู้ว่าเขากำลังกังวลอะไรอยู่แต่ว่าเรื่องนี้ไม่มีวิธีอธิบายนางทำได้เพียงรับประกันว่าจะไม่ทำให้ตัวเองต้องบาดเจ็บก็พอ

        เฉียวซีจากซอยมืดๆ ไปและหาเหล่าอันธพาลเจ้าถิ่นที่สะกดรอยตามพวกนางจนเจอตั้งใจปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาแล้วพาพวกเขาไปอีกทางหนึ่ง ตลอดเส้นทางนางแอบเฝ้าจับตาดูความเคลื่อนไหวของพวกเขาอยู่ตลอดแท้จริงแล้วพวกเขาอยู่ห่างจากพวกนางไม่ไกลเท่าไรนัก ห่างกันเพียงฟากถนนเท่านั้นพวกเขามีเยอะกว่ามาก หากแยกกันหาแม้จะใช้เวลาสักเล็กน้อยแต่ก็สามารถหาพวกนางเจอได้แน่นอน เช่นนั้นให้นางล้มพวกเขาให้หมดก่อนเสียแล้วจึงจะโปรยยาลบความทรงจำและพวกเขาก็จะจำไม่ได้โดยสิ้นเชิงว่าคืนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น

        หลังจากที่สามารถหลอกล่อทุกคนมาถึงซอยตันได้เฉียวซีก็ยืนมองพวกเขาอยู่ในซอยตันเหล่าอันธพาลเจ้าถิ่นก็กำลังจ้องมองนางอยู่เช่นกัน บนใบหน้ามีเพียงรอยยิ้มชั่วร้าย

        “แม่หนู ทำไมไม่วิ่งหนีเสียแล้วเล่าวิ่งหนีเก่งนักไม่ใช่หรือ ที่จริงแล้วเจ้าเพียงส่งเงินมาแต่โดยดีก็สิ้นเรื่องแล้วพวกเราต้องการแค่เงิน ไม่ได้คิดจะทำอย่างอื่น” หากเป็นหญิงสาวแรกแย้มพวกเขายังอาจมีกามตัณหาอยู่บ้าง แต่เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมพวกเขาก็ไม่ได้หลงใหลอะไรเช่นนี้ แม้ว่าพวกเขาจะระยำต่ำช้าแต่เรื่องบางเรื่องพวกเขาก็จะไม่ทำ

        “อยากได้เงินเหรอเงินเหล่านี้ข้าได้มาอย่างยากลำบาก จะให้พวกเจ้าได้อย่างไร” เฉียวซีมองพวกเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

        “แม่หนู พูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ใช้กำลังหรือส่งเงินมาแต่โดยดีก็ไม่ต้องเจอกับหายนะแล้วนะ หากไม่อย่างนั้นก็อย่าหาว่าพวกพี่ไม่เกรงใจล่ะ” ชายผู้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลพูดขู่

        “แค่จะปล้นชาวบ้าน เหตุใดจึงพูดจาไร้สาระมากมายเช่นนี้ข้าไม่ให้หรอก” เฉียวซีดูไม่เกรงกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

        “ลูกพี่อย่าไปพูดกับแม่หนูนี่ให้มากความเลย ลงมือไปเลยก็พอแล้ว” แค่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆพวกเขามีมากถึงเพียงนี้ ยังคิดว่าจะจัดการไม่ได้อีกหรือ

        “ใช่แล้วพี่ใหญ่ แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ เองเดี๋ยวลงมือนิดๆ หน่อยๆ ก็ตกใจร้องไห้ขี้มูกโป่งแล้ว รีบส่งเงินมาเสียดีกว่า”

        “แม่หนูนั่นเป็นเพราะเจ้าไม่รู้จักให้เกียรติตัวเอง ”

        “หึ…” เฉียวซีพ่นลมออกมาทางจมูกเบาๆลงแรงแค่พริบตาเดียว เวลานี้ บรรดาผู้ที่เคยยโสโอหังก็ต้องลงไปนอนบนพื้นทีละคนๆพร้อมมองไปที่เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ผู้ซึ่งเคยถูกพวกเขาดูถูกด้วยสีหน้าหวาดผวาคิดไม่ถึงเลยว่าเด็กตัวเล็กๆ แค่นี้จะมีฝีมือมากมายเช่นนี้ เวลานี้พวกเขารู้สึกอยากจะตายแล้วจริงๆ นี่มันเตะโดนแผ่นเหล็กแผ่นใหญ่ชัดๆเจ็บปวดทรมานไปทั้งตัว

        “แม่นางไว้ชีวิต… ไว้ชีวิตด้วยเถิดพวกข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ ได้โปรดให้อภัยพวกข้าด้วยเถิด”หัวหน้ากลุ่มอันธพาลผู้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยแผลพยายามกล้ำกลืนความเจ็บปวดลุกขึ้นมาหมอบตรงหน้าเฉียวซีราวกับสุนัขหมอบกราบแสดงความศิโรราบอย่างสุดชีวิต

        “อยากให้ข้าไว้ชีวิตที่จริงก็ไม่ได้ยากอะไร พวกเจ้าอยากปล้นข้าไม่ใช่หรือ ตอนนี้กลับกันข้าจะปล้นพวกเจ้า ส่งของมีค่ามาเสียแต่โดยดีไม่อย่างนั้นก็จงระวังชีวิตต่ำช้าของพวกเจ้าไว้ได้เลย” เฉียวซีหยิบท่อนไม้เรียวบางออกมาจากที่ไหนไม่รู้ ยกขึ้นยกลงฟาดใส่พื้นเป็นจังหวะเสียงท่อนไม้กระทบพื้นดังขึ้น รุกโจมตีเข้าไปในจิตใจของพวกเขาหัวใจเต้นอย่างรวดเร็ว การหายใจก็เร็วขึ้นตามไปด้วยรู้สึกว่าวินาทีถัดไปต้องโดนหามออกไปเป็นแน่

        หนุ่มผู้นั้นคิดไม่ถึงเลยว่าในประสบการณ์หลายปีของเขาครั้งนี้จะต้องล้มลงเป็นครั้งแรกภายใต้เงื้อมมือของเด็กผู้หญิง ดูท่าทางของนางนางเลียนแบบท่าทางของพวกเขาได้เหมือนมากแต่ถ้าเทียบกันแล้วกลับดูเหี้ยมโหดยิ่งกว่าเล่นกับอินทรีมาตลอดปีกลับถูกอินทรีจิกตาเข้าให้ น่าสรดเสียจริง

        “ให้ ข้าให้ไปเลย” เขาจะกล้าไม่ให้หรือเมื่อเทียบกับชีวิตเล็กๆ แล้วการสูญเสียเงินเพียงเล็กน้อยนั้นไม่หนักหนาอะไรเลยจริงๆ อย่างมากก็แค่หาใหม่ครั้งหน้าปล้นอีกไม่กี่ครั้งก็หาเงินกลับมาได้ แต่ถ้าไม่เหลือชีวิตรอดนั่นคือไม่เหลืออะไรแล้วจริงๆ

        แววตาของแม่หนูคนนี้หลอกลวงใครไม่ได้แม้ว่านางจะไม่กล้าฆ่าคน แต่กลับกล้ากำจัดพวกเขาทิ้ง

        เมื่อคิดถึงจุดนี้ดีแล้วอันธพาลผู้นี้ก็ควักหาเงินอย่างรวดเร็ว ทุกจุดที่มีเงินบนร่างกายต่างถูกเขาควักหามาจนหมดแล้วโยนมันทั้งหมดไปตรงหน้าเฉียวซี

        พวกพ้องที่ตามเขามาเมื่อเห็นลูกพี่ของตนควักเงินทั้งหมดที่มีในตัวออกมา พวกเขาจะกล้าไม่ควักออกมาหรือเห็นเช่นนั้นจึงรีบควักเงินออกมาจนเกลี้ยง

        “แม่นาง นี่คือเงินทั้งหมด พวกข้าไป…ไปได้แล้วใช่ไหม” หัวหน้ากลุ่มอันธพาลถามอย่างระมัดระวัง

        เฉียวซีเห็นพวกเขาเอ่ยเช่นนี้จึงไม่คิดจะรังแกพวกเขาแล้ว เงินที่ถูกพวกเขาโยนลงมาบนพื้นนางเพิ่งจะคำนวณไปเรียบร้อย ทั้งหมดมีประมาณ 50 ตำลึงคนพวกนี้มีชีวิตที่ฟู่ฟ่าไม่เลวนี่ หามาได้ไม่น้อยทีเดียว

        “อยากไปหรือข้าก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรสักนิด”

        เมื่อเหล่าอันธพาลได้ยินว่าพวกเขาไปได้แล้วกลับไม่ได้รีบขยับตัวในทันที พวกเขามองไปที่เฉียวซีอีกครั้งหลังจากมั่นใจแล้วพวกเขาจึงรีบลุกขึ้นมาจากพื้นแล้ววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วราวกับควัน

        แต่ยังไม่ทันวิ่งออกจากซอยก็ถูกหยุดให้นิ่งอยู่กับที่จะขยับก็ขยับไม่ได้

        เฉียวซีค่อยๆหยิบเงินบนพื้นขึ้นมาทีละนิดๆ อย่างช้าๆ แล้วเก็บทั้งหมดเข้าไปในกระเป๋าเงินของนาง

        แล้วจึงหยิบยาลบความทรงจำออกมาจากแหวนเก็บของแล้วค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ๆ เหล่าอันธพาล ท่ามกลางสายตาสับสนงุนงงของพวกเขานางได้โปรยผงในมือไปทางพวกเขา แล้วพวกเขาก็ค่อยๆล้มลงกับพื้นในเสี้ยววินาทีและหลับใหลไปในที่สุดรอจนถึงตอนเช้าพวกเขาก็จะลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้

        เมื่อเฉียวซีจัดการพวกเขาเรียบร้อยแล้วนางก็กลับไปที่ที่พี่ชายและน้องชายของนางซ่อนตัวอยู่

        เมื่อเฉียวไป่เห็นพี่สาวกลับมาอย่างปลอดภัยวินาทีนั้นเขาก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว มันหลั่งไหลลงมาเป็นทางเขาพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเฉียวซีพร้อมร้องไห้คร่ำครวญ “พี่รอง ฮือ...ฮือ…ท่านทำให้ข้าตกใจกลัวจะตายอยู่แล้ว ฮือ… ข้ากลัวมากเลย”