บทที่ 17
การพบกันในโรงพยาบาล
เสียงหวีดไซเรนของรถทหารคันใหญ่ดังก้องเข้ามาในบริเวณโรงพยาบาลกลางของเมืองหลวง ท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนที่ต่างหันไปมอง ฉันซึ่งกำลังอยู่ในแผนกฉุกเฉินเพื่อฝึกงาน ถึงกับหยุดมือจากการบันทึกเวชระเบียนทันที
“มีผู้าเ็จากการฝึกภาคสนาม ถูกส่งมาจากเขตทหาร!” พยาบาลวิ่งเข้ามารายงานด้วยเสียงรีบเร่ง
ฉันใจเต้นแรง...นี่ไม่ใช่เคสธรรมดาที่นักศึกษาจะได้มีโอกาสัั แต่ครั้งนี้เพราะอยู่เวรใกล้แผนกพอดี อาจารย์พี่เลี้ยงหันมามองฉันกับนักศึกษาคนอื่นแล้วสั่งเสียงเข้ม “ไปช่วยกัน!”
ฉันรีบตามเข้าไปทันที รถทหารหยุดตรงหน้า มีชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบนายพลก้าวลงมาอย่างรวดเร็ว ความสง่าของเขาแผ่กระจายจนคนรอบข้างเผลอชะงักไปชั่วครู่ เขาคือ เฮ่อจุนเว่ย นายพลหนุ่มผู้ขึ้นชื่อทั้งด้านความกล้าหาญและความเด็ดขาด
ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองรอบ ๆ ก่อนหยุดลงที่หอผู้ป่วยฉุกเฉิน สายตาเฉียบคมนั้นสบเข้ากับฉันเพียงแวบเดียว...แต่กลับทำให้หัวใจฉันสั่นวูบอย่างไม่เคยเป็มาก่อน
ผู้าเ็เป็ทหารหนุ่มที่หมดสติ เืไหลออกจากช่องท้องอย่างหนัก แพทย์เวรเร่งตรวจและเตรียมพาเข้าห้องผ่าตัด แต่ปัญหาคือ...อาการแปลกกว่าปกติ
“ความดันตกเร็วเกินไป...ไม่ใช่แค่าแภายนอก” ฉันพึมพำกับตัวเอง ก่อนก้าวเข้าไปใกล้และขออนุญาตตรวจอย่างละเอียด
มือฉันััท้องด้านข้างของคนไข้ พบว่ามีอาการแข็งเกร็งผิดปกติ “อาจารย์คะ! เขาไม่ได้เสียเืเพราะาแภายนอกอย่างเดียว ตับน่าจะฉีกขาด ต้องเปิดช่องท้องด่วนค่ะ!”
ห้องทั้งห้องชะงักไปชั่วอึดใจ อาจารย์พี่เลี้ยงมองฉันด้วยสายตากึ่งลังเล แต่เวลานั้นเืคนไข้ยังคงไหลไม่หยุด ฉันสูดลมหายใจลึก เสียงชัดเจน “ถ้าไม่รีบเปิดช่องท้อง เขาจะไม่รอดเกินสิบนาที!”
เสียงเข้มของเฮ่อจุนเว่ยดังขึ้น เขายืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าคมสันเต็มไปด้วยแรงกดดัน “ถ้าเธอมั่นใจจริง...ช่วยเขาไว้เถอะ”
คำพูดเพียงประโยคเดียวจากนายพลหนุ่มทำให้บรรยากาศในห้องตึงเครียดเปลี่ยนไปทันที อาจารย์พี่เลี้ยงพยักหน้าแล้วสั่งทีมแพทย์เตรียมห้องผ่าตัดโดยเร็ว
ฉันในฐานะนักศึกษาฝึกงานไม่ได้มีสิทธิ์ลงมือผ่าตัดเอง แต่ได้รับอนุญาตให้ยืนประกบและเสนอความเห็น ทีมแพทย์เปิดช่องท้องอย่างรวดเร็ว...และสิ่งที่พบตรงหน้าก็คือ—ตับฉีกขาดจริงตามที่ฉันคาดไว้!
เืไหลทะลักออกมาอย่างน่าหวาดเสียว ทุกวินาทีคือการแข่งกับความตาย ฉันรีบเสนอวิธีหยุดเืที่เคยเห็นในชาติก่อน “ใช้การหนีบหลอดเืชั่วคราวแล้วเย็บซ่อมเส้นหลักก่อนค่ะ ถ้าปล่อยนานเกินไปเขาจะช็อก”
แพทย์พี่เลี้ยงทำตามอย่างเร่งด่วน หลังเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงเต็ม...ในที่สุดการผ่าตัดก็เสร็จสิ้น ความดันของคนไข้กลับมาคงที่ ทุกคนถอนหายใจเฮือกใหญ่
ฉันยืนนิ่ง เหงื่อชุ่มหลังเสื้อ แต่หัวใจกลับเต็มไปด้วยความโล่งอก—อีกหนึ่งชีวิตได้รับการช่วยเหลือสำเร็จ
เมื่อคนไข้ถูกส่งเข้าห้องพักฟื้น ฉันเงยหน้าขึ้นก็พบสายตาคมดุของเฮ่อจุนเว่ยจับจ้องอยู่ เขายืนกอดอก เงาร่างสง่างามตัดกับไฟสว่างจ้าในห้องฉุกเฉิน
"หว่านอิง ขอบใจมากนะที่ช่วยคนของฉันไว้"เสียงทุ้มต่ำพูดขึ้นเบา ๆ
"ไม่เป็ไรค่ะ”
เขาพยักหน้าเพียงน้อย ๆ แต่ดวงตาคมนั้นกลับมีประกายบางอย่างตัว “วันนี้...เธอทำได้ดีมาก”
คำชมเพียงประโยคเดียวจากปากนายพลใหญ่ กลับดังก้องในหูฉันยิ่งกว่าคำปรบมือใด ๆ
หลังเหตุการณ์นั้น ข่าวลือก็แพร่ไปทั่วโรงพยาบาล นักศึกษาและแพทย์หลายคนต่างพูดถึง “นักศึกษาสาวที่กล้าหาญและเฉียบคม จนช่วยชีวิตทหารต่อหน้านายพลเฮ่อจุนเว่ย”
บางคนแอบซุบซิบว่า นายพลหนุ่มมองฉันด้วยสายตาไม่ธรรมดา ราวกับให้ความสำคัญเกินกว่าผู้พบกันเพียงครั้งแรก แต่ฉันเพียงเก็บรอยยิ้มเย็นไว้ในใจ เพราะรู้ดีว่าความสัมพันธ์เช่นนี้...ต้องพิสูจน์ด้วยเวลา
ทว่าลึก ๆ ในใจฉันก็ยอมรับ—ครั้งแรกที่ได้สบตาเขาที่บ้านเกิด
หัวใจของฉันสั่นสะท้านอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน...
17K
