หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 91 ประสิทธิภาพของยาพิษ

ในบรรดาผู้ที่ปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้นั้นมีจำนวนหนึ่ง แต่ในโลกใบนี้ยังมีผู้ที่ปลุกพลังไม่ได้มากกว่า ดังนั้นเหล่าผู้ที่ปลุกพลังได้ ส่วนใหญ่พวกเขาจะได้กลายเป็นหัวหน้าหรือผู้มีอำนาจ ซึ่งหน่วยพลธนูย่อยของกองทัพอิสระนี้ มีผู้ที่ปลุกพลังเป็นหัวหน้าและรองหัวหน้ากลุ่ม รวมเป็น 2 คนเท่านั้น ในขณะที่คนอื่นๆเป็นเพียงทหารนักรบที่ฝึกฝนร่างกายและทักษะด้วยความพยายามของตนเอง

หน่วยพลธนูที่นำโดยผู้ปลุกพลังสองคนพยายามยิงสกัดไม่ให้ศัตรูเข้ามาได้ง่ายดายนัก อย่างไรก็ตาม...การโจมตีของพวกเขาย่อมถูกทำลายโดยศัตรู และมันก็สร้างบาดแผลไม่ได้รุนแรงเท่าไร ตราบที่ศัตรูยังมียารักษาบาดแผล พวกเขาก็ไม่สนใจความเจ็บปวด เพียงต้องการโหมกระหน่ำรวดเดียวแล้วนำชัยชนะกลับไปให้ได้

 ปัญหาในตอนนี้ที่กองทัพอิสระได้เจอก็คือ การที่พวกเขาไม่ได้เตรียมความพร้อมมาก่อน เนื่องจากถูกหักหลังโดยชาวเมืองที่เข้าร่วมกับกองโจร กลุ่มทหารกองทัพอิสระในเวลานี้เพียงแค่ต้องการยื้อเวลา และรอให้ทัพหลักของพวกเขาแบ่งกำลังคนมาช่วย

หลี่ชิงหมินรู้ดีว่าการเฝ้ารอเช่นนั้นมีแต่จะเพิ่มความเสียหายให้ทวีคูณ ตอนนี้สงครามรุนแรงขึ้นทั่วทุกพื้นที่ เขาได้เห็นการส่งยารักษาและผู้รักษาออกไปในสถานที่มากมาย แสดงให้เห็นว่าจุดอื่นๆเองก็มีปัญหาไม่น้อยไปกว่ากัน บางครั้ง...เพื่อเป้าหมายและชัยชนะสูงสุด การเสียสละย่อมต้องเกิด

แต่...ในเมื่อชิงหมินมาที่นี่แล้ว เขาก็ไม่อยากเห็นกองทัพอิสระเล็กๆนี้ถูกสังหารทั้งหมด มันน่าหดหู่เกินไป ไม่ใช่ว่าเขาอุตส่าห์พาตนเองมาเสี่ยงตายถึงที่นี่แล้วหรือ? ในเมื่อช่วยเหลือเอาไว้แล้ว เช่นนั้นก็ควรจะช่วยเหลือจนถึงที่สุดไปเสียเลย

ชิงหมินกำขวดยาพิษที่เขาเพิ่งจะปรุงได้สำเร็จขึ้นมา พิษอัมพาตจากสมุนไพรหางกระรอกระดับต่ำนี้น่าจะช่วยให้ศัตรูที่มีบุกเข้ามาอย่างไม่เกรงกลัวความตายต้องหยุดชะงักลง หากเขาสามารถทำให้พวกกองทัพของฝ่ายตรงข้ามเสียขบวนได้ บางทีอาจจะมีเวลาในการโต้กลับ!

“คุณชายหลี่ ท่านจะขึ้นมาที่กำแพงไม่ได้ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ปลอดภัย ไม่ใช่ว่าท่านมาช่วยท่านหมอเทวดาหรอกหรือ? ท่านไปที่นั่นแล้วรอช่วยเหลือท่านหมอดีกว่า” หัวหน้ากองพลธนูไม่เห็นด้วยที่คุณชายหลี่ผู้อ่อนแอจะมาที่นี่

อย่างไรก็ตาม ชายหนุ่มรูปร่างผอมบางกว่านักสู้เกือบ 2 เท่ายังไม่สนใจ เขายังก้าวเท้าออกมาข้างหน้าแล้วยังจัดแจงทำบางอย่างที่ไม่มีประโยชน์อยู่ด้านล่างอีก

“นั่นท่านทำสิ่งใด” หัวหน้ากองพลธนูขมวดคิ้ว คุณชายหลี่ผู้นี้ดื้อด้านเกินไป เขาเป็นคนของหัวหน้า ดังนั้นจึงปล่อยให้ตายไม่ได้ การที่เขาไม่ฟังคำสั่งจะทำให้เป็นภาระของพวกเขาในระหว่างการต่อสู้ได้

หลี่ชิงหมินไม่สนใจท่าทางไม่พอใจของทุกคน เขายังคงใช้ถังน้ำขนาดใหญ่เพื่อบรรจุยาพิษอัมพาตที่เขาปรุงสำเร็จ ขวดแล้วขวดเล่าถูกเทออกมา ในที่สุดมันก็สูงถึง 1 คืบ หลี่ชิงหมินจึงเรียกให้ทหารที่อยู่ใกล้ที่สุดนำลูกศรของเขามาที่นี่

“ใช้ลูกศรจุ่มไปที่น้ำยาพิเศษนี้ มันจะช่วยให้ศัตรูเคลื่อนไหวไม่ได้ชั่วขณะหนึ่ง”

“ขะ ขอรับ?”

“นี่เป็นน้ำยาพิเศษจากสมุนไพรที่พวกเจ้านำมาให้ เร็วเข้า...จุ่มหัวลูกศรเหล็กลงไป ระวังอย่าสร้างบาดแผลให้ตนเองด้วยหัวเหล็กพวกนี้ด้วยเล่า” ชิงหมินกล่าวรวบรัด อีกฝ่ายไม่ยอมขยับตามคำพูด เขาก็คว้าลูกศรจากด้านหลังของทางนั้นมาด้วยตนเอง

“คุณชายหลี่!” แม้ว่าหลี่ชิงหมินจะเป็นคนสำคัญของค่าย แต่ตอนนี้มันอยู่ในสถานการณ์วิกฤติ ชีวิตของผู้คนมากมายอยู่ด้านหลังของพวกเขา หากพลาดท่าแม้แต่น้อยจะทำให้เกิดปัญหาได้

พลธนูหนึ่งคนถูกแย่งลูกศรไป ทำให้ตำแหน่งที่เขาประจำอยู่เกิดช่องว่าง เพื่อนๆที่ร่วมต่อสู้จำต้องเพิ่มพลังของตนเองเพื่อโจมตีปิดจุดว่างนี้ คุณชายหลี่กำลังสร้างความวุ่นวายให้กับกองทัพของพวกเขาจริงๆ โชคดีที่ไม่ได้ใช้เวลามากนัก แค่ให้ทหารผู้นั้นนำลูกศรไปจุ่มน้ำแปลกๆในถัง

“มันคืออะไร”

“คือ...คุณชายหลี่บอกว่าเป็นน้ำยาอัมพาต” พลธนูผู้นั้นกระซิบบอกสหายของตนเองที่เข้ามาถาม ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ก็ไม่มีเวลามากพอที่จะมาพูดคุยเล่น 

เขาใช้ลูกศรที่อยู่ด้านหลังแล้วเริ่มโจมตีทันที

“หืม...” เริ่มแรกยังไม่เข้าใจประสิทธิภาพของลูกศรที่จุ่มน้ำยาประหลาดนี้ แต่หลังจากที่เขาสามารถโจมตีศัตรูให้เกิดบาดแผลได้ ความแปลกประหลาดบางอย่างก็เกิดขึ้นด้านล่าง

“เฮ้ย! อะไรวะ ทำไมไม่รีบลุกขึ้น”

“ถ้าไม่วิ่งต่อไปจะถูกเหยียบแล้วนะ!” เสียงของศัตรูพากันโวยวาย คนที่ถูกศรของเขายิงล้มลงไปและไม่ยอมขยับอีก ทั้งๆที่ปกติแล้วพวกมันจะฝืนตนเองแล้วพุ่งเข้ามาประชิดประตูให้ได้ก่อนจะใช้น้ำยารักษากับตนเองเมื่อพ้นระยะศรแล้ว

“ลองอีกที...” เขาพึมพำอย่างแปลกประหลาด จุดที่เขารับหน้าที่ดูแลก่อนหน้านี้เป็นความวุ่นวาย เขาเล็งศรอย่างมุ่งมั่นและก็สามารถโจมตีอย่างไม่พลาดเป้าได้อีกครั้ง

ฉึก!!

“อ๊า!!” 

ศัตรูที่กำลังวิ่งด้วยความเร็วล้มลง มันพยายามจะใช้แขนอีกข้างดันกายให้ลุกขึ้นเหมือนปกติ แต่จู่ๆ...ร่างกายที่กำลังต้องการขยับวิ่งอีกครั้งก็ล้มลงไป ดวงตาของมันเบิกโพล่งและไม่เข้าใจ แขนข้างหนึ่งที่ว่างพยายามทุบขาข้างที่ถูกยิง ก่อนที่ทั้งร่างจะเปลี่ยนเป็นขยับไม่ได้อีก

“อะไร? จะมาล้มนอนตรงนี้ได้ยังไง ถูกโจมตีแค่ที่ขาไม่ใช่หรือ? เร็วเข้า รีบลุกไปข้างหน้า พวกเราจะต้องดื่มยารักษาเมื่อประชิดกำแพงได้!”

เสียงของศัตรูโวยวายกันอีกครั้งแล้ว ตอนนี้กลายเป็นจุดปัญหาสองจุด ตำแหน่งที่เขาประจำการสัมผัสได้เลยว่ากองกำลังศัตรูที่พยายามมุ่งเข้ามาปิดล้อมนั้นเกิดเป็นช่องโหว่ มันเพียงพอที่จะทำให้เขาพักหายใจหายคอได้สักพักเลย

“ยาอัมพาต!!” เขาอุทานขึ้นมาก่อนจะร้องบอกเพื่อนๆที่อยู่ข้างกัน

“เร็วเข้า รีบลงไปหาคุณชายหลี่!! ยาอัมพาตนี้ได้ผล!” เขาร้องด้วยความดีใจ สิ่งนี้อาจจะเป็นโอกาสชนะของพวกเขาก็ได้

นอกจากคนแรกที่ชิงหมินบังคับให้จุ่มศรกับยาพิษแล้ว คนอื่นๆที่สลับกับมาเติมลูกศรเป็นปกติก็รีบทำตามที่คุณชายหลี่ร้องขออย่างเอาแต่ใจเพื่อให้มันจบๆไปอย่างนั้น พวกเขาเพียงแค่วิ่งไปรับกองลูกศรใหม่ แล้วก็วิ่งไปจุ่มน้ำยา แล้วก็รีบขึ้นมาประจำการ นับเป็นการเสียเวลาเพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้น 

ทว่า...ในที่สุด พวกเขาก็ได้เห็นความผิดปกติเหมือนกับผู้ที่ใช้ศรคนแรกแล้ว 

“น้ำในถังของคุณชายหลี่มันแปลกๆ”

“ศัตรูที่ถูกโจมตีจะลุกขึ้นมาไม่ได้อีก”

“หัวหน้า! รองหัวหน้า!! พวกเรามีความหวังแล้วขอรับ คุณชายหลี่กำลังช่วยพวกเรา!!” พวกทหารรีบส่งเสียงบอกหัวหน้าให้เห็นประสิทธิภาพในการโจมตีนี้

แน่นอนว่าทั้งสองคนย่อมได้เห็นเช่นกัน เมื่อมีการแจ้งจากเหล่าพลธนูที่อยู่ใต้การดูแล เขาก็สังเกตจุดที่มีคนร้องบอก ปรากฏว่าบริเวณนั้นเกิดช่องโหว่ของศัตรูที่พยายามตะลุยเข้ามาจริงๆ

“พลธนูทุกคนทำตามคำสั่ง สลับกันไปหาคุณชายหลี่ด้านล่าง! น้ำยาของคุณชายหลี่ทำให้ศัตรูเคลื่อนไหวไม่ได้ เร็วเข้า!!” หัวหน้ารีบออกคำสั่ง ทหารจำนวนหนึ่งตื่นเต้นมาก

พวกเขาได้เห็นก่อนหน้านี้แล้ว และพยายามจะใช้ศรของตนเองให้หมดโดยเร็ว อย่างไรก็ตาม...ด้วยคำสั่งนี้ พวกเขาจะสามารถรีบลงไปพบคุณชายหลี่ด้านล่างได้ แม้จะต้องสลับกันเฝ้าระวัง แต่เมื่อกลับมาอีกครั้ง...ประสิทธิภาพในการหยุดยั้งศัตรูของพวกเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยยะสำคัญ

หลี่ชิงหมินผ่อนคลายลงหลังจากที่เห็นว่าการต่อสู้ด้านนี้ดีขึ้นมาก แน่นอนว่าพลธนูเหล่านั้นก็มีความสุขเช่นกัน แรงจู่โจมด้านหน้ายังรู้สึกได้ว่าศัตรูเหล่านั้นเข้ามาน้อยลง มีเวลาให้พวกเขาสามารถสูดลมหายใจเข้าปอดและส่งผู้บาดเจ็บไปด้านหลังได้ด้วย สถานการณ์เช่นนี้ทำให้การต่อสู้ของพวกเขามีประสิทธิภาพ และค่อยๆเริ่มตั้งตัวได้จริงๆ

หลี่ชิงหมินทิ้งถังขนาดใหญ่นี้ไว้ เขารีบวิ่งไปอีกฝั่งและทำเหมือนกันกับผู้ใช้ดาบและหอก แต่เนื่องจากมีพลธนูที่สามารถแสดงประสิทธิภาพให้เห็นก่อนหน้านี้ สมาชิกหน่วยอื่นๆจึงไม่ลังเลที่จะใช้อาวุธของเขาจุ่มน้ำยาอัมพาตที่คุณชายหลี่นำมาให้

ความเร็วในการทำงานของพวกเขามากขึ้น ในขณะที่ศัตรูเชื่องช้าลงและสับสนวุ่นวาย อย่างที่พูดไปก่อนหน้านี้....ผู้ใช้ยาพิษไม่เป็นที่นิยมในอาณาจักร ไม่มีใครคิดว่านี่เป็นน้ำยาที่ปรุงขึ้นมาจากสมุนไพรพิษ ถึงอย่างนั้น...ความผิดปกติที่พวกเขาได้รับก็ทำให้ทุกคนหวาดกลัว

ศัตรูเริ่มที่จะระมัดระวังในการจู่โจมมากขึ้น ความได้เปรียบที่ตะลุยเข้ามาเหมือนกองโจรได้หายไป หากเป็นการต่อสู้เช่นนี้ พวกเขาที่เตรียมความพร้อมมามากกว่าย่อมได้เปรียบแทน

สถานการณ์ในการต่อสู้ที่ดีขึ้นทำให้หลี่ชิงหมินเบาใจ เขาไม่ได้รั้งอยู่ที่นี่นานมากนัก ในเมื่อยาพิษอัมพาตใช้ได้ผล อย่างนั้นเขาก็ต้องการปรุงมันให้ได้มากที่สุดเพื่อกระจายออกไปในทุกๆฐานการต่อสู้ เขาเชื่อว่าหัวหน้ากองทัพอิสระอย่างซีเฉิงจะได้เห็นประสิทธิภาพของมันแล้ว อีกไม่นานเขาจะต้องส่งคนมาเพื่อขอรับยาพิษอัมพาตจำนวนมากไปแน่

ถึงหลี่ชิงหมินจะบอกว่าไม่ต้องการกลายเป็นแรงงานในโรงงานนรก ทว่าครั้งนี้...ดูเหมือนความขยันในจิตใต้สำนึกของเขาจะถูกปลุกขึ้นมาจริงๆ

“ข้าจะให้คนคุ้มกันคุณชายกลับไป” ผู้ดูแลค่ายนี้มาส่งหลี่ชิงหมินด้วยตนเอง

ที่ค่ายนี้ไม่ถูกทำลาย เป็นเพราะคุณชายหลี่ผู้นี้เป็นหลักเลย ไม่ว่าการที่เขาจะนำยามาส่ง หรือการที่เขาทำกระทั่งมอบยาพิษอัมพาตติดไว้ที่ค่ายและพลิกสถานการณ์อย่างรวดเร็ว แม้ผลลัพธ์ของยาพิษนั้นจะคงอยู่ไม่กี่วินาทีก่อนหายไป แต่นั่นก็เปิดโอกาสให้พวกเขาโจมตีกลับได้แล้ว

ทหารศัตรูเริ่มปรับตัวกับยาพิษพวกนี้ได้ พวกเขาระมัดระวังไม่ให้ถูกอาวุธมากขึ้น แต่แล้วอย่างไร? สุดท้ายการกระทำเช่นนี้เป็นการเปิดโอกาสให้พวกเขาผลักดันให้ถอยร่นออกไปจากบริเวณค่ายเสียมากกว่า

“เรื่องผู้คุ้มกันไม่จำเป็นหรอก แค่สิงโตน้อยก็พอแล้ว” หลี่ชิงหมินรู้เส้นทางกลับ และเขาก็มีสัตว์อสูรระดับสูงคอยดูแล ยังต้องการทหารสองสามนายอีกหรือ?

“คุณชายหลี่ จบศึกครั้งนี้แล้วข้าจะแจ้งต่อหัวหน้าแน่นอนขอรับ คุณชายช่วยเหลือพวกเราไว้มากจริงๆ”

“อืม ไม่จำเป็นต้องวุ่นวาย จบศึกสงครามที่น่าปวดหัวพวกนี้ก่อนเถอะ” หลี่ชิงหมินโบกมือ เขากระโดดขึ้นหลังของสิงโตน้อยแล้วหายออกไปจากค่ายในพริบตาเดียว

 ระหว่างทางยังใช้ความสามารถโจมตีศัตรูไปด้วย เมื่อสัตว์อสูรระดับ 8 เข้าระดับ 9 มาวิ่งเล่นที่นี่ มันก็นับเป็นตัวหายนะผู้หนึ่งเท่านั้น 

เส้นทางทั้งสองถูกแหวกออก คนที่ไม่ทันตั้งตัวตกตายอย่างรวดเร็ว แต่หลี่ชิงหมินไม่กล้าอยู่นานเกินไป ฝ่ายศัตรูมีผู้ใช้พลังอยู่ด้วย หากพวกเขาร่วมมือกันโจมตี สิงโตน้อยอาจจะไม่สะทกสะท้าน แต่สะเก็ดเพลิงเพียงเล็กน้อยก็ส่งเขาไปเกิดใหม่ได้แล้ว ชิงหมินไม่ต้องการจะพาตนเองไปตายแบบนั้น

เขากลับมายังภูเขาสูงอันเป็นตำแหน่งของค่ายอย่างรวดเร็ว ฝูเซ่ายังได้รับความช่วยเหลือโดยสิงโตน้อยและพาคนขี้กังวลกลับมาด้วย หลี่ชิงหมินไม่ต้องการปล่อยฝูเซ่าไว้ อยู่ค่ายรบไปก็คงจะทำอะไรไม่ได้มาก ให้มาเป็นลูกมือของเขาในการเตรียมยาพิษดีกว่า 

ที่นี่ทหารเหลือน้อยมาก ไม่มีทางที่จะมีทหารว่างพอมาดูแลเขาเหมือนก่อน หลี่ชิงหมินรีบตั้งน้ำและเริ่มคัดแยกสมุนไพรใส่หม้อทีละหม้อทันที

ตอนนี้ที่ต้องการมากที่สุดก็คือยาพิษอัมพาต เขามียาแก้พิษอัมพาตในมือจำนวนหนึ่งแล้ว เช่นนั้นจึงไม่ตั้งหม้อสำหรับยาแก้พิษอีก สมุนไพรเกือบครึ่งถูกทำไปใช้ และในที่สุด...ทักษะการปรุงยาพิษอัมพาตจากสมุนไพรหางกระรอกก็มีค่าประสบการณ์อยู่ในระดับ 100 ส่วน

……………………………………………