ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

เมื่อได้ยินสิ่งที่ลั่วเทียนกล่าวเรื่องข้อตกลงกับนาง เย่หลันคิดว่า "นี่ข้าต้องยอมลดตัวมาเจรจากับผู้มีระดับบ่มเพาะขอบเขตฝึกตน เขาไม่กลัวว่าข้าจะทำร้ายเขาเลยรึไง "
"หากข้าใช้ระดับบ่มเพาะขั้นเซียนสวรรค์ขมขู่ คนที่ติดตามมาด้วยก็อยู่แค่ขั้นเซียนปฐพี เขาจะเอาอะไรมาสู้ด้วยระดับการบ่มเพาะห่างชั้นกันขนาดนี้"
เย่หลันลองคิดทบทวนกับสิ่งต่าง ๆ ในเหตุการณ์ที่นางพบเจอเกี่ยวกับผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล มันแปลกเกินไป ?
นางลองนึกย้อนไปจากคำบอกเล่าของผู้อาวุโส ว่ามีสมบัติที่สามารถปกปิดพลังงานการบ่มเพาะได้ แล้วถ้าบุคคลตรงหน้านางมีสมบัติแบบนั้นติดตัวหล่ะ ดูจากท่าทางของเขาตั้งแต่ที่เจอข้า ความงดงามของข้าก็ไม่ส่งผลอะไรต่อเขา การฝึกตนห่างชั้นก็ไม่สามารถใช้ได้
หากลองคิดดูแล้วการที่ข้าให้ข้อมูลกับเขาเปรียบเทียบกับผลประโยชน์ที่ข้าได้รับนับว่าคุ้มค่ามากกว่ากัน
เมื่อตัดสินใจได้แล้วเย่หลันจังกล่าวกับลั่วเทียน "เรียนนายน้อยข้าตกลงตามข้อเสนอของท่าน ข้ายินดีที่จะให้ข้อมูลกับสิ่งที่ท่านต้องการทราบ"
ลั่วเทียนเมื่อเห็นว่าเย่หลันยอมตกลงที่จะให้ข้อมูลกับเขาแล้ว เขาจึงกล่าวกับเย่หลันว่า "เรื่องนั้นเอาไว้หลังจากเรากินอาหารตรงนี้เสร็จก่อน เพื่อให้เจ้าตัดสินใจตอบข้อมูลให้กับข้าอย่างละเอียด ข้าจะให้เม็ดโอสถแก่นดูดซับพลังงานกับเจ้าหนึ่งเม็ด ความสามารถของมันคือไม่ว่าจะเป็นอะไรที่กินเข้าไปแล้วมีระดับเกินขอบเขตการฝึกตนของผู้ที่กิน มันจะดูดซับเก็บไว้แล้วรอให้ผู้ฝึกตนค่อยกลั่นพลังงานออกมาใช้ ป้องกันไม่ให้ร่างกายระเบิดออกมาซะก่อน"
"เพราะอาหารที่เจ้าจะได้กินคือ ซุปเนื้อสวรรค์เพลิงดาราเจ็ดสี เจ้าจะได้ผลประโยชน์เป็นอย่างมาก"
"เอาหล่ะมีอาหารดี ย่อมต้องมีสุราเลิศรส" เย่หลันได้ยินคำว่าสุราเลิศรส นางก็ยิ้มขึ้นมาทันที นางกล่าวกับลั่วเทียน "นายน้อยโรงเตี๊ยมของเราขึ้นชื่อเรื่องสุรา เดี๋ยวข้าจะให้พ่อครัวนำสุราที่ดีที่สุดมาให้"
"ไม่เป็นไร"
ลั่วเทียนหันไปกล่าวกับพ่อครัวว่า "เจ้าจงไปทำความเข้าใจคัมภีร์ลับปรุงรสสวรรค์ให้มากขึ้น โอกาศของเจ้ามันมากกว่าใคร"
"ขอบคุณนายน้อยลั่วเทียน" พ่อครัวกล่าว
ลั่วเทียนส่งเจตจำนงค้นหาสุราในมหาสมบัติเทพโดยการแสร้งนำมือแอบไว้ชายเสื้อ
นี่คือสุราที่ดีที่สุดของข้า "สุราดาราสวรรค์ "
เย่หลันเห็นลั่วเทียนหยิบของออกมาก็กล่าวกับลั่วเทียน "เหมาะสมแล้วที่เป็นนายน้อยลั่วเทียนมีสมบัติมิติไว้ในครอบครอง"
"เว่ยหยวนเจ้ามากินอาหารด้วย เพราะหลังจากนี้เจ้าจะต้องฝึกหนัก ส่วนพ่อบ้านข้าไม่ได้ให้โอสถกับเจ้าเพราะมันยังไม่เหมาะกับเจ้าตอนนี้" ลั่วเทียนกล่าว
เทียนหลงกล่าวกับลั่วเทียน "ข้าเข้าใจเหตุผลนายน้อยของข้าครับ"
เย่หลันมองไปยังพ่อบ้านเทียนหลงเกี่ยวกับเรื่องเม็ดโอสถ "นี่ข้าบ่มเพาะถึงขั้นเซียนสวรรค์แล้วยังต้องใช้โอสถช่วย แต่เขาอยู่เซียนปฐพีไม่จำเป็นต้องใช้"
หรือว่าพวกเขาจะมีสมบัติปกปิดพลังฝึกตนจริง ๆ ?
"ได้เวลาสำราญใจข้าซักที" ลั่วเทียนกล่าว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 สุราดาราสวรรค์

นิยายแนะนำ

ราชันย์ราชบัลลังก์เลือด

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 12 สุราดาราสวรรค์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้