บ้านฉันเอง
@Darin
หลังจากพี่เรย์ออกจากโรงพยาบาลได้วันเดียว ฉันก็ต้องกลับบ้านเพราะแม่ฉันโทรมาตาม อีตาพี่เรย์ก็ปล่อยฉันกลับบ้านแต่โดยดี ไม่อิดออด ว่าง่ายพี่เรย์คงเข้าใจความรู้สึกของฉัน ฉันคิดว่า เขาเป็คนที่เข้าใจฉันจริงๆ
บ้านฉันอยู่แถวๆ คลองห้า ไกลจากมหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนพอสมควร
ฉันเคยมีคำถามกับแม่ว่าทำไมแม่ฉันกับป๊าถึงมาสร้างบ้านแถบชานเมืองคำตอบของแม่ฉันเอาฉันเป็ปลื้มเชียว
แม่ฉันบอกว่า แม่กับป๊าอยากได้บ้านที่มีบรรยากาศกลิ่นอายเหมือนบ้านสวน ใจกลางกรุงเทพหาซื้อที่หรือซื้อบ้านที่มีบรรยากาศเหล่านี้ไม่ได้แล้ว ท่านทั้งสองจึงต้องออกนอกเมือง
แม่ฉันที่คนต่างจังหวัดชอบบรรยากาศแบบชนบทแต่ทั้งคู่ต้องมาอาศัยอยู่ในกรุงเพื่อดำเนินธุรกิจของพ่อที่เป็บริษัทนำเข้าสินค้าจากประเทศจีน พ่อที่รักแม่และชอบวิถีพื้นบ้านเช่นกันจึงเลือกซื้อที่ดินเพื่อสร้างบ้านดีกว่าที่จะซื้อบ้านจัดสรร
หากจะบอกว่าฉันเป็ลูกคนมีตังค์ก็บอกว่าได้นะเพราะที่บ้านมีธุรกิจเป็ของตัวเอง และหลังฉันเรียนจบก็ต้องเข้าช่วยงานที่บ้าน
ที่ฉันบอกไปว่า แม่ฉันท่านเป็เด็กต่างจังหวัดนั้นมันคือเื่จริงเพราะท่านเกิดและเติบโตที่อุดรธานี เรียนก็อยู่แถวอีสาน ไม่ค่อยออกไปใช้ชีวิตจากโซนภูมิภาคอันนี้ไม่นับรวมการเดินทางชั่วคราว หรือการไปเที่ยวนะ ท่านมีชีวิตอยู่แบบฉบับชนบทของภาคอีสานแต่ท่านก็มีความเป็คนอีสานรุ่นใหม่อยู่เพราะจังหวัดที่ท่านอาศัยอยู่ถือเป็เมืองเศรษฐกิจอันดับต้นๆ ของอีสานตอนบนเลยล่ะ
ป๊าฉันก็มาจากหมู่บ้านที่มีวิถีชีวิตแบบกึ่งเมือง เช่นกันกับแม่ต่างกันแค่อยู่คนละผืนฟ้า แต่์กับนำพาท่านทั้งสองให้มากันฉันที่คิดถึงความรักของทั้งคู่ก็เป็ปลื้มสุดๆ เห็นป๊ากับรักกันอย่างนี้ฉันก็้าเหมือนกันนะ
วัยเด็กของป๊าเป็ชาวชนบทของจีนพอโตมาป๊าฉันประสบความสำเร็จในการทำธุรกิจระหว่างประเทศ จนกระทั่งได้แต่งงานกับแม่ฉันทั้งสองคนมีอะไรคล้ายๆ กัน ความชอบก็คล้ายกัน แม้กระทั่งเื่อาหาร ท่าทั้งคู่ชอบอาหารรสจัดเหมือนกันมีเพียงปลาร้าเท่านั้นที่ป๊าฉันยังไม่สามารถทานมันลงได้ ส่วนอาหารอื่นๆที่ไม่ได้ใส่ปลาร้า ป๊าฉันจัดการได้หมด
ปิดเทอมของฉัน ฉันอยู่บ้านไม่ค่อยออกไปไหนและไม่ได้ไปหาพี่เรย์ด้วย พี่เรย์ก็ไม่ว่าอะไร เราคอลคุยกันแทบทุกวันและฉันก็บอกแม่เื่ที่ฉันคบกับพี่เรย์ ที่ไม่ใช่พี่วิน ฉันบอกแม่ไปว่าพี่เรย์เป็รุ่นพี่ที่เกิดก่อนฉัน 10 ปี เขาทำงานแล้ว มีธุรกิจของตัวเอง ชื่อเรย์เดี๋ยวหากฉันพร้อมจะเปิดตัว ฉันจะพามาแนะนำ
ฉันเอารูปหนุ่มหล่อมาดเท่ให้แม่ดูด้วย ฉันบอกเื่ราวคร่าวๆที่ฉันรู้ว่าพี่เรย์ชื่ออะไร ทำงานที่ไหน เรียนจบอะไร ส่วนเื่ครอบครัว ฉันบอกแม่ว่ายังไม่ได้สอบถามเขารอเวลาก่อนเพราะเราเพิ่งครบกันเพียงแค่ 2 เดือนเอง
แต่ดูท่าทางแม่จะโอเคกับเขานะ ไม่ว่าอะไรฉันเลย มันแตกต่างจากตอนที่ฉันคบกับพี่วินที่แม่ไม่ค่อยจะเห็นด้วยแต่ก็ไม่สามารถขัดฉันได้
แต่แม่ฉันก็ไม่วาย ยังจะชอบพูดถึงเพื่อนแม่ และชมลูกชายเพื่อนแม่ไม่ขาดปากแม่ยังบอกว่าดูๆ ไปพี่เรย์ของฉันกับลูกชายเพื่อนแม่คนนี้มีอะไรหลายๆ อย่างคล้ายกันแม่บอกว่า หล่อเหมือนกัน ทำธุรกิจเหมือนกัน เรียนจบเมืองนอกเหมือนกันแม่ชอบทั้งคู่
แม่ฉันยังทิ้งท้าย ด้วยว่า “ว่างๆ ก็พามาหาแม่ด้วยล่ะแม่อยากรู้จักแล้วสิ ว่าคนชื่อเรย์ของเรานะ จะดีเท่าลูกชายเพื่อนแม่หรือเปล่า?”
ฉันที่ตอบกลับ “ดีกว่าอยู่แล้วล่ะ ค่ะ เดี๋ยวรินจะลองชวนดูนะคะ ...ส่วนลูกชายเพื่อนแม่ถึงเขาจะดีแค่ไหนแต่แม่ไม่ต้องเอามาเทียบกับพี่เรย์ของหนูเลยนะคะ หนูตกลงคบกับเขาไปแล้วไม่เปลี่ยนใจง่ายๆ หรอกค่ะ แม่ก็รู้ว่าหนูนะลูกใคร ความมั่นคงในรัก ดังขุนเขาป๊าสอนมาดี มีแม่ที่รักป๊าขนาดนี้ แม่จะทำให้หนูเป็คนหลายใจหรือคะ?”
“เอาๆ แม่ไม่เทียบแล้ว ยังไงแม่ก็ยังอยากเจอพ่อหนุ่มคนนี้แล้วสิ”แม่ฉันยิ้มให้ฉัน แต่ฉันรู้สึกตงิดๆ แปลกๆ พิกล เพราะตอนที่คบพี่วินแม่ได้เป็แบบนี้เลย แต่พอเป็อีพี่เรย์ แม่กลับยอมฉันง่ายดายไม่พูดเื่ลูกชายเพื่อนแม่อีก ถึงจะดูแปลก แต่ฉันก็โล่งอก และสบายหูขึ้นเยอะ
ฉันเล่านี้ให้พี่เรย์ฟังดู ดูเขาจะมีความสุขและบอกอยากจะมาที่บ้านให้ได้ ฉันต้องคอยเบรกตลอด และนี่ก็เหลือเวลาอีก 2อาทิตย์ก็จะเปิดเทอมแล้ว ฉันล่ะนับวันรอเลย ถึงจะอยากเจอเขามากแค่ไหนฉันก็ไม่ยอมให้อีตาพี่เรย์สายหื่นมาบ้านในตอนนี้เด็ดขาดไม่รู้ว่ามาแล้วเขาจะทำอะไรบ้าง กลัวใจเขานะและไม่อยากให้แม่กับป๊าไม่สบายในเื่ที่ฉันคบกับเขา
เฮ้ย~ เมื่อไหร่จะเปิดเทอม 2อาทิตย์สำหรับฉันทำไมมันนานจัง
่เวลาอาหารค่ำ
“นี่ยัยริน วันนี้เพื่อนแม่จะมาทานข้าวที่บ้านด้วยเห็นว่าลูกชายเขาอยากเจอเรานะ” แม่ฉันพูดขึ้น ทำเอาฉันไปไม่เป็
“อะไรนะแม่ เพื่อนแม่จะพาลูกชายมา!” ฉันไม่อยากจะเชื่อ แม่ที่ยอมฉันไม่พูดถึงอีตาลูกชายเพื่อนแต่นี่ กลับพาเข้าบ้านมาเลย
โอ๊ย!!!ๆๆๆ แม่!!!
“แม่ค่ะ หนูมีแฟนแล้วนะคะจะให้หนูทิ้งแฟนไปคบกับลูกเพื่อนแม่ได้ยังไง พี่เขาไม่ได้ทำผิดอะไรและพี่เขาก็ดีกับหนูมาด้วย ไหนแม่ว่าจะไม่พูดถึงลูกชายเพื่อนอีกไงคะ”ฉันพยายามหาเหตุผล
“แม่ก็ไม่ได้บังคับให้รับคบนี่ เราจะคบกับ อือ ...แฟนเราคนนั้นแม่ก็ไม่ได้ว่า แม่ก็ไม่ได้พูดถึงลูกชายเพื่อนมาก็ตั้งหลายวันแล้ววันนี้ เพื่อแม่ก็แค่อยากจะมาเล่นด้วย พอดีลูกชายเขาอยู่บ้าน อยากเจอเราด้วย อือ... เห็นบอกว่า เขาไม่ดีตรงไหนถึงไม่อยากเจอเขา และไม่ยอมให้โอกาสเขา แต่ ... หากแกไม่ชอบไม่ก็ไม่ได้บังคับ แต่หากแกเปลี่ยนใจ แม่ก็ไม่ว่าอะไร” แม่ฉันพูดไปยิ้มไป
“เผลอๆ แก่อาจจะขอบคุณฉันก็ได้นะ ที่แนะนำเขาให้แกได้รู้จัก”คำพูดคำจาของแม่ดูแปลกพิกล
“ไม่มีทาง รินเป็คนรักเดียวใจเดียว เหมือนแม่กับป๊านั้นไงคะ จะมาคบหลายคนได้ไง”ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง
“อือ ... แม่รู้ แม่รู้ เดี๋ยวพี่เขามาก็ค่อยๆ คุยกับเขาจะคบเป็พี่เป็น้องก็ไม่เสียหายไม่ใช่หรือไว ก็เหมือนแม่ที่เพื่อนแม่ไงล่ะ”แม่ฉันยิ้มแปลกๆ ทำเอาฉันขนลุก
วันนี้ แม่ฉันจะมาไม้ไหน พยายามยัดเยียดลูกเพื่อนมาตลอดพอจะไม่พูดถึงก็ไม่พูดเอาดื้อ เพื่อให้ฉันตายใจและก็เล่นพามาบ้านเฉยเลยโดยที่ฉันไม่ทันตั้งตัวแต่ฉันก็เป็คนที่มั่นคงในความรักนะถึงพี่ชายคนนั้นจะดีกว่าอีตาพี่เรย์ของฉันก็เถอะ แต่พี่เรย์ของฉันก็ดีที่สุดสำหรับฉัน
“แล้วป๊าล่ะคะ?” ฉันถามหาชายผู้สุดหล่อเหลาสุดในบ้านเมื่อฉันไม่ปรากฏเงาของท่านมาทั้งวัน ปกติถ้าเป็วันหยุดป๊ากับปม่จะไม่ค่อยห่างกันตัวติดกันยังกะอะไรดี ทำเอาคนห่างแฟนแบบฉันอิจฉาที่เดียว
“ป๊าอยู่นี่” ป๊าของฉันที่เดินออกจากครัว
“วันนี้ป๊าทำอาหารหรือคะ ... ว้าว! น่ากินทุกอย่างเลย” ฉันก้มมองดูจานอาหารและมองดูพ่อครัวที่ถือเมนูสุดท้ายออกมา
ที่ฉันเรียกป๊า เพราะพ่อของฉันเป็คนจีน เลยติดเรียกแบบนี้ส่วนแม่เป็คนไทยแท้ๆ ก็เลยเรียกแม่
“นี่ยัยริน อย่าใช้มือสิ ... นี่เนะ” ... เพียะ!แม่ฉันตีมือฉันเบาๆ ขณะที่ฉันกำลังหยิบอาหารในจานเข้าปาก “ใช้ช้อนสิ”
“โอ๊ย!!!แม่ก็ ... รินล้างมือแล้วค่ะ” ฉันหน้ามุ่ย
“ล้างแล้วก็ไม่ได้ เป็สาวเป็นาง ต้องมีมารยาทด้วย”แม่ทำตาเขียวดูฉัน
“หนูหิวแล้วค่ะแม่” ยัยอลินน้องสาวคนเก่งของฉัน เข้าช่วยเหลือฉันจากน้ำมือคุณแม่จอมระเบียบ
“หนูก็หิวแล้วค่ะ” ฉันเสริมน้องสาว มือค้ำที่โต๊ะอาหาร มองแม่ตาแป๋วทำสายตาอ้อนวอน
“รอเพื่อนแม่ก่อนสิ ป๊าเธอก็ยังไม่เสร็จเลย” แม่ฉันทำตาดุ
“เราก็เตรียมจานชาวมาให้ครบคน ครอบครัวเราและเพื่อนแม่และลูกชายเขา พอเพื่อนแม่จะได้ทานข้าวเลย” แม่ฉันจัดแจง
“ชิ!” ฉันมองหน้าแม่ แป๊บหนึ่ง จากนั้นมองบนใส่
“ไปได้แล้ว ... ไหนบอกว่าหินไง” แม่ฉันออกคำสั่งอีกครั้งฉันจึงได้แต่ทำตาม
ฉันจัดเตรียมจานชามจนเสร็จเรียบร้อย และนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับอลินน้องสาวของฉัน
เวลาผ่านไปไม่นาน ฉันก็ได้ยินเสียงป้านิ่ม แม่บ้านของฉัน “คุณนาย... คุณพรกับคุณเรย์มาถึงแล้วค่ะ” ป้านิ่มเดินเข้ามาภายในห้องทานข้าว
“มาได้เวลาพอดี ... ทำตัวดีๆ ละยัยริน คุยกับพี่หน่อยนะจะคบเป็พี่ชายแม่ก็ไม่ว่า หรือจะคบเป็แฟนแม่ก็ยินดีนะ” แม่ฉันยิ้มหน้าบานพร้อมกับกำชับเื่ของลูกชายเพื่อน
“ป้านิ่มไปเชิญทั้งสองคนมาเลยนะ อาหารเสร็จพอดี” แม่ฉันหันไปบอกป้านิ่มหลังที่บอกฉันเสร็จ
ป๊า ที่เดินมาออกมาจากครัว หลังจากเก็บและทำความสะอาดครัวเสร็จ “คุณพรกับเ้าเรย์มาถึงแล้วหรือคุณ”ป๊าฉันมองไปที่แม่ พร้อมกับวางอาหารลงที่โต๊ะ ป๊าฉันพูดไทยเก่งนะจะบอกให้ท่านทำงานที่นี่จำเป็ต้องใช้ภาษาไทย จึงเรียนไทยเพิ่มเติมและนั้นก็เป็สถานการณ์ที่ทำให้พ่อได้รู้จักแม่ เพราะแม่ฉันเป็ครูสอนภาษาไทยฮิฮิฮิ เื่ป๊าฉันกับแม่ หากเล่ามันก็เหมือนนิทานเลยล่ะ
“คุณเรย์” ฉันที่ฟังชื่อที่คุ้นหู เมื่อป๊าฉันเรียกชื่อนี้ออกมา
“มาๆ เข้ามาข้างในฤดี วันนี้ป๊ายัยรินเป็คนลงมือทำกับข้าวเองเลยนะ”แม่ฉันทักเพื่อน พร้อมเรียกเข้ามาข้างในห้องทานอาหาร
“นั้นลูกชายเธอ โอ้!!! … โตเป็หนุ่มเต็มตัว หล่อขึ้นเยอะเลยนะเราตาเรย์”แม่ฉันทักลูกชายเพื่อน
“เรย์ เหรอ? ชื่อนี้ทำไมมันโหลขนาดนี้”ฉันที่นึกถึงอีตาพี่เรย์ของฉัน พลันหันไปดูคนที่กำลังเดินเข้ามา
“สวัสดีครับ” เสียงที่คุ้นเคยทำเอาฉันอดหันไปมองไม่ได้
พี่เรย์!!! ฉันตาเบิกกว้างแสดงถึงความใ ฉันพูดอะไรไม่ออกฉันหันหลังกลับ นั่งนิ่งไม่ไหวติง สติหลุดนิดๆ ไม่รู้ว่านี้มันเื่บ้าอะไร
“พี่รินเป็อะไรคะ?” อลิน น้องสาวฉันที่นั่งข้างๆ เห็นอาการของฉันที่ผิดปกติแต่ก็อดแซวฉันไม่ได้ เมื่อนางหันกลับไปมองอีตาพี่เรย์ที่เดินเข้ามาในห้องอาหาร“ว้าว พี่เรย์หล่อมากเลย .... พี่ริน ดูสิ ... อะ พี่รินเขินแน่นเลย”
“...” ฉันนั่งนิ่ง ไม่ตอบอะไรอันที่จริงฉันพูดอะไรไม่ออกเลยต่างห่าง
9K
