"แพรว รู้ไหมคนที่แพรวช่วยมาคือใคร"แดเนียลถามขึ้นหลังจากทั้งสองเข้ามาห้องทำงานของแดเนียล
"แพรวแค่ช่วยคนที่ใกล้ตาย แพรวจะรู้ได้ไงคะว่าเขาเป็ใคร"
"..."
"หรือว่าพี่รู้"
"แพรวพี่ขอร้องได้ไหม อย่าเข้าไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีก"
"พี่หมายความว่าไง"
"รับปากพี่มา"แววตาที่ดุดันและจริงจังนั้นทำให้แพรววารู้สึกได้ ซึ่งมันแตกต่างจากทุกครั้งจนเธอเองก็ใไม่ใช่น้อยๆ เช่นกัน
"แพรวรับปากพี่ก็ได้"แพรววาแอบสงสัยนิดหน่อยที่ครั้งนี้พี่เป็ห่วงผิดปกติกว่าทุกครั้งราวกับว่ามีบางอย่างที่ปกปิดเธอเอาไว้อย่างไงอย่างงั้นเลย
"อาทิตย์หน้าที่จะไปต่างประเทศระยะหนึ่งเพราะงั้น่ที่พี่ไม่อยู่ห้ามเถลไถลรู้ไหม"
"ค่ะ รู้แล้ว พี่ชอบทำอย่างกับแพรวเป็เด็กเลยนะ"
"ตอนนี้เราเหลือกันแค่สองพี่น้อง จะไม่ให้พี่เป็ห่วงได้ไง"
"แพรวขอโทษเพราะงั้นหายโกรธแพรวนะ"
"เด็กขี้อ้อน"แดเนียลลูบหัวของแพรววาไปมา แม้แพรววาจะโตเป็ผู้ใหญ่ที่ตัดสินทุกอย่างได้แล้ว แต่เขาก็ยังกลัวอยู่ดีเพราะความไร้เดียงสาของเธอจะเป็จุดอ่อนให้คนอื่นมาทำร้ายเธอเข้าสักวัน