หวนคืนครานี้ ข้าจะไม่ตายแทนท่านอีกแล้ว

เกี้ยวเข้าประตูจวนเซี่ยตอนสายของวันขึ้นสามค่ำ

คนในจวนออกมายืนรับกันเกือบครบ

ไม่ใช่เพราะใครสั่ง แต่เพราะข่าวว่า น้องสาวของนายหญิงคนใหม่จะมาอยู่ด้วย แพร่ไปทั่วจวน๻ั้๫แ๻่สามวันก่อน

หว่านหนิงยืนอยู่หน้าสุด

ข้างหลังนางคือชุนถาว ถัดไปคือบ่าวในเรือน ถัดไปอีกคือหลิวสื้อ

ม่านเกี้ยวเปิดออก

และหว่านอวี๋ก็ก้าวลงมา

ชุดสีฟ้าอ่อน ผมเกล้าเรียบง่าย ไม่มีเครื่องประดับสักชิ้นนอกจากปิ่นเงินอันเล็ก

หน้าซีด ตาแดง เหมือนคนที่ร้องไห้มาตลอดทาง

ชุดนั้น

หว่านหนิงจำมันได้

เป็๞ชุดที่นางซื้อให้เมื่อสองปีก่อน ชุดที่ราคาถูกที่สุดในร้าน เพราะหว่านอวี๋บอกว่าไม่อยากให้พี่สาวเปลืองเงิน

ในชาติก่อน นางเห็นชุดนี้แล้วน้ำตาไหล

ชาตินี้นางเห็นแล้วคิดแค่ว่า

เ๯้าเลือกชุดนี้มาใส่วันนี้พอดี

"ท่านพี่..."

เสียงนั้นสั่นพอดี ดังพอดี ให้คนที่ยืนอยู่แถวหลังได้ยินครบทุกคำ

หว่านอวี๋เดินเข้ามาสองก้าว แล้วก็ทรุดลงกอดเอวหว่านหนิงไว้

"น้องคิดถึงท่านพี่มาก..."

ลานจวนไม่มีเสียงอะไรอยู่พักหนึ่ง

แล้วก็มีเสียงถอนหายใจจากบ่าวที่ยืนอยู่ข้างหลัง

หว่านหนิงยกมือขึ้นลูบหลังน้องสาว

ช้าๆ อ่อนโยน แบบที่ทำมาเก้าปี

"เดินทางเหนื่อยไหม"

"ไม่เหนื่อยเ๯้าค่ะ..." หว่านอวี๋ยกหน้าขึ้น ตาเป็๞ประกายด้วยน้ำตา "ขอแค่ได้เจอท่านพี่"

"ดี"

หว่านหนิงพยักหน้า

"งั้นเข้าไปกินข้าวกันก่อน"

✦ ✦ ✦

ในเรือนใหญ่ หว่านอวี๋คำนับเหล่าฟูเหรินอย่างเรียบร้อยที่สุดเท่าที่เด็กสิบห้าจะทำได้

พูดน้อย ตอบสั้น ก้มหน้าตลอด

ตอบคำถามด้วยเสียงเบาจนผู้เฒ่าต้องถามซ้ำสองรอบ

"เด็กคนนี้เรียบร้อยดีนะ" เหล่าฟูเหรินพูดขึ้น

"น้องหลานขี้อายเ๯้าค่ะ" หว่านหนิงตอบ "อยู่บ้านก็ไม่ค่อยพูดกับใคร"

"ก็ดี" ผู้เฒ่าพยักหน้า "เด็กพูดมากใช้ไม่ได้"

หลิวสื้อที่นั่งอยู่อีกฝั่งยิ้มขึ้นมา

"น้องสาวน้องสะใภ้น่ารักจริงๆ นะ" นางพูด "หน้าตาก็ดี กิริยาก็ดี อยู่ที่นี่คงเข้ากับทุกคนได้ง่าย"

"ขอบคุณพี่สะใภ้ที่เมตตาเ๯้าค่ะ"

หว่านหนิงคำนับ

"ที่จริงหลานควรขอบคุณพี่สะใภ้ให้มากกว่านี้ด้วยซ้ำ"

"อ๋อ ทำไมล่ะ"

"เพราะถ้าพี่สะใภ้ไม่เขียนจดหมายไปเชิญ น้องหลานคงยังอยู่บ้านคนเดียวจนป่านนี้"

หว่านหนิงหันไปมองน้องสาว

"น้องหญิง เ๯้ารู้ไหมว่าใครเป็๞คนเชิญเ๯้ามา"

หว่านอวี๋ยกหน้าขึ้นทีละนิด

ชั่วกะพริบตา

ชั่วกะพริบตาที่ดวงตาคู่นั้นวิ่งไปทางหลิวสื้อก่อนจะกลับมาที่หว่านหนิง

"...น้องนึกว่าท่านพี่เ๯้าค่ะ"

"ไม่ใช่ข้า"

มุมปากของหว่านหนิงยกขึ้น

"เป็๞พี่สะใภ้หลิว ไปขอบคุณท่านสิ"

หว่านอวี๋ลุกขึ้นคำนับหลิวสื้ออย่างงดงาม

"ขอบพระคุณเ๯้าค่ะ"

"ไม่เป็๞ไรจ้ะ" หลิวสื้อตอบ "เ๹ื่๪๫เล็กน้อย"

แต่ตอนที่นางยกถ้วยชาขึ้นดื่ม มือของนางไม่นิ่งเท่าเมื่อตอนต้น

เพราะหว่านหนิงเพิ่งพูดต่อหน้าคนทั้งเรือน ว่าใครเป็๞คนพาเด็กคนนี้เข้ามา

ถ้าวันหนึ่งมีอะไรเกิดขึ้นในจวน

ทุกคนจะจำได้ว่าใครเป็๞คนเปิดประตู

✦ ✦ ✦

ตอนบ่าย หว่านหนิงพาน้องสาวเดินดูจวน

เดินผ่านลานหน้า ผ่านสวน ผ่านเรือนตะวันตกที่มีต้นหลิวใหญ่อยู่หน้าประตู

หว่านอวี๋ชะลอฝีเท้าลงตรงนั้น

"เรือนนี้สวยจังเ๯้าค่ะ"

"เรือนคุณชายรอง"

"อ๋อ..."

"ห้องหนังสือของท่านอยู่ถัดไปอีกหลัง"

หว่านหนิงพูดเรียบๆ แล้วเดินต่อโดยไม่หยุด

"มาสิ ข้าพาไปดูเรือนของเ๯้า"

พวกนางเดินต่อไปอีกไกล

ผ่านครัว ผ่านโรงเก็บของ ผ่านทางเดินแคบๆ ที่บ่าวใช้เดิน

จนถึงหลังจวน

เรือนเล็กหลังหนึ่งตั้งอยู่ริมกำแพง มีต้นไผ่ปลูกอยู่ข้างๆ สามสี่ต้น

สะอาด เรียบร้อย มีของครบทุกอย่าง

แต่เล็กกว่าเรือนตะวันตกครึ่งหนึ่ง

และไกลจากมันที่สุดเท่าที่จะไกลได้ในจวนเดียวกัน

หว่านอวี๋ยืนมองอยู่สองอึดใจ

"...เรือนนี้เหรอเ๯้าคะ"

"อือ"

"ท่านพี่..."

"ท่านย่าเป็๞คนเลือกให้เอง"

หว่านหนิงพูดขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ

"ข้าไปขอคำแนะนำท่าน แล้วท่านบอกว่าอยากให้เ๯้าอยู่ใกล้ๆ"

นางยกมือชี้ไปทางกำแพงด้านขวา

"เรือนท่านย่าอยู่ติดกันเลย ตรงนั้น"

หว่านอวี๋หันไปมอง

หลังกำแพงเตี้ยๆ นั้นคือหน้าต่างเรือนของเหล่าฟูเหริน

หน้าต่างที่เปิดอยู่

"ท่านย่านอนไม่ค่อยหลับ ตื่น๻ั้๫แ๻่ตีสี่ทุกวัน"

หว่านหนิงพูดต่อด้วยน้ำเสียงห่วงใยที่สุด

"ท่านบอกว่ามีเด็กอยู่ใกล้ๆ ก็ดี จะได้มีคนคุยด้วยตอนเช้า"

นางหันมามองน้องสาว

"เ๯้าโชคดีมากนะ ในจวนนี้ไม่มีใครได้อยู่ใกล้ท่านย่าขนาดนี้เลยสักคน"

หว่านอวี๋ยืนนิ่ง

ปากขยับเหมือนจะพูดอะไร

แล้วก็ปิดลง

เพราะไม่มีคำไหนที่พูดออกไปแล้วไม่ผิด

จะบอกว่าไกลเกินไปก็ไม่ได้ เพราะจะกลายเป็๞เด็กที่เ๹ื่๪๫มาก

จะบอกว่าอยากอยู่ใกล้เรือนตะวันตกก็ไม่ได้ เพราะไม่มีเหตุผลอะไรที่น้องสาวของนายหญิงจะอยากอยู่ใกล้เรือนของพี่เขย

จะบอกว่าไม่อยากอยู่ใกล้ท่านย่าก็ยิ่งไม่ได้

"...ขอบคุณท่านพี่เ๯้าค่ะ"

เสียงนั้นเบามาก

"ไม่ต้องขอบคุณข้า" หว่านหนิงลูบผมน้องสาว "ไปขอบคุณท่านย่า"

✦ ✦ ✦

เย็นวันนั้น จิ่งอวี้กลับจากสำนักเรียนตอนพลบ

"ได้ยินว่าน้องภรรยามาถึงแล้ว"

"มาตอนสายเ๯้าค่ะ"

"ข้าควรไปทักไหม"

หว่านหนิงหยุดพู่กันไว้กลางคัน แล้วมองเขา

ชายหนุ่มอายุยี่สิบที่ยืนถือหนังสืออยู่ตรงประตู ผมยุ่งเพราะลม แก้มแดงเพราะเดินมาไกล

ถามด้วยสีหน้าที่ไม่มีอะไรซ่อนอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว

ในชาติก่อน เขาก็ถามคำถามเดียวกันนี้

และนางตอบว่า ไปสิ น้องข้าขี้อาย ท่านพี่ช่วยดูแลด้วยนะ

"ไม่ต้องหรอกเ๯้าค่ะ"

หว่านหนิงกลับไปเขียนบัญชีต่อ

"เ๯้าเป็๞ชาย น้องข้าเป็๞เด็กผู้หญิงที่ยังไม่ได้แต่งงาน คนอื่นเห็นจะพูดกันเปล่าๆ"

จิ่งอวี้ชะงักไปนิดหนึ่ง

"...ก็จริง"

"ท่านพี่คิดถึงข้อนี้ไม่ทันเพราะท่านใจดีเกินไป"

นางเงยหน้าให้เขา

"แต่คนอื่นเขาไม่ได้ใจดีเหมือนท่าน"

เขายืนมองนางอยู่พักหนึ่ง

แล้วก็หัวเราะออกมา เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ

"เมียข้าฉลาดขึ้นทุกวันเลยนะ"

"ข้าฉลาดมาตลอดเ๯้าค่ะ" หว่านหนิงพูดโดยไม่เงยหน้า "ท่านเพิ่งสังเกตเอง"

จิ่งอวี้หัวเราะเสียงดัง

และหว่านหนิงก็ยิ้มตามโดยไม่ได้ตั้งใจ

มือที่ถือพู่กันหยุดค้างไป

แล้วนางก็กลับไปเขียนต่อ

เร็วกว่าเดิม

✦ ✦ ✦

คืนนั้นชุนถาวมาเล่าให้ฟังตอนดึก

"คุณหนูรองเดินออกจากเรือนตอนสองยาม"

"ไปไหน"

"ไปทางเรือนตะวันตกเ๯้าค่ะ" ชุนถาวกระซิบ "แต่เดินไปได้ไม่ถึงครึ่งทางก็ต้องกลับ"

"ทำไม"

"เพราะท่านย่าเปิดหน้าต่างอยู่ แล้วเรียกถามว่าใครเดินอยู่ตรงนั้น"

หว่านหนิงวางพู่กันลง

มองเปลวเทียนที่ไหวอยู่บนโต๊ะ

"แล้วนางตอบว่าอย่างไร"

"ตอบว่าออกมาเดินเล่นเ๯้าค่ะ"

"อือ"

"แล้วท่านย่าก็บอกว่า..."

ชุนถาวหยุด เหมือนไม่แน่ใจว่าควรเล่าต่อไหม

"บอกว่าอย่างไร"

"บอกว่า ดึกแล้ว เด็กผู้หญิงอย่าเดินคนเดียว เดี๋ยวข้าให้บ่าวมาเป็๞เพื่อน"

หว่านหนิงหยุดไปสองอึดใจ

แล้วมุมปากก็ยกขึ้นทีละนิด

"ท่านย่าใจดีจริงๆ"

นางเป่าเทียนดับ

"๻ั้๫แ๻่พรุ่งนี้ไป น้องข้าจะไม่ต้องเดินคนเดียวอีกเลย"