หลังจากที่ทั้งสองคนเดินยืนอยู่ข้างแม่นํ้าสักพัก ก็มีเสียงท้องร้องของเด็กหนุ่มดังขึ้นมา
"อะ..แหะๆ ลู่เหมยคงหิวแล้วเหมือนกัน ข้าจะจับปลาให้นะ" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาพร้อมใบหน้าเขินอาย
"ดูเหมือนท่านจะหิวกว่าข้านะ ฮิฮิฮิ" ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมกับหัวเราะเล็กน้อย
"แหะๆ" เด็กหัวหนุ่มหัวเราะแห้งออกมา หลังจากกล่าวจบเด็กหนุ่มก็หากิ่งไม้ยาวกับหินมาและใช้หินในการเหลากิ่งไม้ให้แหลมคมเหมือนหอกไม้ เด็กหนุ่มมองกับไปยังลำธารอีกรอบจึงเริ่มเดินลงไปในแม่นํ้าที่มีปลาน้อยใหญ่อยู่ค่อนข้างมากตรงกลางลำธาร
เด็กหนุ่มสีหน้าเปลี่ยนเป็จริงจัง สายตาแหลมคมมองปลาที่กำลังว่ายไปมาอยู่มากมายด้วยความเร็วสูง เมื่อเด็กหนุ่มสังเกตฝูงปลาอยู่สักพักจึงมองไปยังปลาขนาดกลางตัวหนึ่ง หลังจากจ้องมองอยู่สักพักเด็กหนุ่มก็สามารถอ่านการเคลื่อนไหวของปลาล่วงหน้าได้จึงใช้หอกในการแทงปลาในนํ้าได้อย่างแม่นยำ เด็กหนุ่มยกปลาที่กำลังดิ้นอยู่ปลายไม้ขึ้นมาจากลำธารพร้อมโยนกลับไปยังฝั่งทันที
"ว้าว ท่านเก่งจังท่านทำได้ยังไงหรอ? มันเร็วกว่าท่านอีกนะ!" ลู่เหมยกล่าวพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจ
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน...มันเหมือนกับข้าสามารถอ่านการเคลื่อนไหวของมันได้อย่างง่ายได้ราวกับ..มันช้าเกินไป" เด็กหนุ่มตอบกลับพร้อมรอยยิ้มแห้ง
"ท่านโอ้อวดเหลือเกิน ถ้าท่านไม่อยากบอกก็ไม่ต้องบอกหรอก ฮึ" ลู่เหมยกล่าวพร้อมบุ้ยหน้าเล็กน้อย
"ข้าไม่ได้โอ้อวดสักหน่อย..ข้าแค่พูดตามความจริง" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมสีหน้าที่สลดลงเหมือนกับกำลังจะร้องไห้ออกมา
"ไอหยา! ข้าแค่ล้อเล่นท่านอย่าจริงจังมากสิ มาๆยิ้มสิๆ" เด็กสาวเดินเข้ามาจับใบหน้าเด็กหนุ่มบังคับให้ยิ้ม
ใบหน้าเด็กหนุ่มยิ้มขึ้นมาแต่กลับเป็รอยยิ้มแห้งแล้งเหมือนกับฝืนยิ้มออกมา
"ดีมากๆ ท่านยิ้มแล้วก็น่ารักดีนะเื่เมื่อกี้ข้าแค่ล้อเล่นนิดหน่อยเองขอโทษนะ" เด็กสาวกล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างทำให้เด็กหนุ่มกลายมีรอยยิ้มที่แท้จริงได้ในทันที
"อืม..ลู่เหมยข้าจะไปจับปลามาอีกตัวนะ" เด็กหนุ่มผงกหัวแล้วจึงเดินไปยังลำธารอีกครั้ง สักพักเด็กหนุ่มก็จับปลาได้อีกตัวหลังจากเดินขึ้นมาข้างลำธาร เด็กหนุ่มก็ไปหากิ่งไม้พร้อมใบไม้แห้งจำนวนมากมา เด็กหนุ่มใช้ไฟจากตะเกียงในการก่อไฟขึ้นมาแล้วเริ่มย่างปลาทั้งสองตัว
"ท่านดูทำได้ง่ายดายจัง ท่านทำมาหลายครั้งแล้วหรือ?" ลู่เหมยกล่าวถามเด็กหนุ่ม
"อืม..ไม่รู้สิ..ข้าแค่รู้มันมาจากความทรงจำที่เหลืออยู่น่ะพอลองทำดูก็รู้สึกคุ้นเคยเล็กน้อย" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมสีหน้าสงสัย
"อืม..ตอนนี้น่าจะยังตอนเช้าไม่ก็ตอนสายอยู่นะ ท่านจะสำรวจรอบๆต่่อไหม" ลู่เหมยเงยหน้าไปมองพระอาทิตย์แล้วกล่าวถามเด็กหนุ่มที่กำลังย่างปลาอยู่
"ดูเหมือนจะต้องเป็อย่างนั้นน่ะนะ เราไปทางทุ่งหญ้านั่นกันเถอะเข้าป่าน่าจะอันตรายเกินไป" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมยื่นส่งไม้เสียบปลาย่างให้ลู่เหมย
"อย่าพึ่งรีบกินนะลู่เหมย มันยังร้อนอยู่แล้วก็ต้องกินอย่างระวังนะปลามันมีก้างอยู่ด้วย" เด็กหนุ่มกล่าวเหมือนบิดากล่าวกับบุตรของตนเอง
"บู่..ได้ค่าท่านพ่อ" ลู่เหมยบุ้ยปากแล้วกล่าวเชิงล้อเลียนเด็กหนุ่ม
เด็กหนุ่มหัวเราะออกมาเล็กน้อย หลังจากนั้นสักพักเมื่อเด็กหนุ่มเห็นว่าปลาเย็นลงจนเริ่มกินได้แล้วจึงบอกให้ลู่เหมยกินดู
"อื้ม!! อร่อยจังท่านทำอาหารเก่งจังเหมาะที่เป็สามีของข้าจริงๆ" เด็กสาวกินอย่างมูมมามพร้อมกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้มเชิงล้อเลียน
"ฮะฮะ..เื่นี้มันเป็หน้าที่ของภรรยาไม่ใช่หรือ?" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นด้วยร้อยยิ้มอันซับซ้อน
"ฮึ! ข้าอยู่ใต้ดินนั่นั้แ่เกิดข้าจะทำหารเป็ได้ยังไงเื่ต่างๆก็เป็ท่านแม่เล่าให้ข้าฟัง" เด็กสาวบุ้ยปากกล่าวออกมาอย่างไม่พอใจ
"ข้า..ข้าขอโทษ..ข้าลืมเื่นี้ไปเลย" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นสีหน้าสลดลงเล็กน้อย
"ฮิฮิ ตอนนี้ท่านยังต้องดูแลข้าก่อนรู้ไหมในอนาคตข้าจะดูแลท่านเอง!!" ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมรอยยิ้มแห่งความมุ่งมั่น
"ฮะฮ่าฮ่า เข้าใจแล้วๆ" เด้กหนุ่มหัวเราะก่อนที่จะกล่าวออกมา
หลังจากทั้งสองกินปลาทั้งสองตัวหมดจึ่งเตรียมตัวจะเดินทางต่อไปยังทุ่งหญ้า ลู่เหมยก็เดินมาจับมือของเด็กหนุ่มพร้อมหลบหน้าเด็กหนุ่มด้วยความเขินอาย เด็กหนุ่มเห็นสีหน้าของลู่เหมยก็หัวเราะออกมาเล็กน้อยแล้วจึงจับมือลู่เหมยไปทางทุ่งหญ้า หลังจากเดินมาถึงทุ่งหญ้ามองไปทางรอบๆก็เห็นต้นไม้ใหญ่อยู่ต้นหนึ่งด้านล่างมีกระท่อมไม้เล็กๆอยู่หลังหนึ่ง
'หืม? ทำไมตอนที่ข้าอยู่บนเนินเขาถึงมองไม่เห็นต้นไม้ใหญ่ขนาดนี้?' เด็กหนุ่มคิดอยู่ในใจด้วยความสงสัย
"ว้าว มาดูใกล้ๆต้นไม้นั่นสวยจังแถมยังใหญ่มากด้วย" ลู่เหมยกล่าวขึ้นหลังจากมองไปทางต้นไม้
"หืม? ลู่เหมยเห็นมาก่อนอยู่แล้วหรอ?" เด็กหนุ่มถามด้วยความสงสัย
"อืม? ข้าเห็นั้แ่อยู่เนินเขาแล้วน่ะ มีอะไรหรอ?" ลู่เหมยกล่าวพร้อมสีหน้าสงสัย
"เอ่อ..ไม่มีอะไรหรอก เราไปดูกระท่อมนั่นกันเถอะเผื่อจะมีคนอยู่บ้าง" เด็กหนุ่มกล่าวเลี่ยงพร้อมกับรีบเปลี่ยนเื่พูดทันที
'น่าแปลกจัง หรือข้าจะมองข้ามมันไป?' เด็กหนุ่มคิดอยู่ในใจ
"อืม ไปดูกันเถอะ ข้าอยากคุยกับเด็กสาวเหมือนกันบ้าง" ลู่เหมยกล่าวหยอกล้อเด็กหนุ่มเล็กน้อย
"แหะแหะๆ" เด็กหนุ่มหัวเราะแห้งขึ้นมาเหมือนเข้าใจว่าลู่เหมยแค่ล้อเล่นกับเขา
หลังจากทั้งคู่เดินมาสักพักก็มาถึงกระท่อมไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่นเหมือนถูกปล่อยร้างมาหลายปี
"ขอโทษนะครับมีใครอยู่หรือป่าว?" เด็กหนุ่มที่กำลังจับมือของเด็กสาวยืนอยู่หน้ากระท่อมพร้อมกล่าวถามออกไป
"...." ไม่มีเสียงตอบเด็กหนุ่มกลับมา เด็กหนุ่มมองไปทางหน้าต่างของกระท่อมที่เต็มไปด้วยฝุ่นเด็กหนุ่มปัดฝุ่นออกเล็กน้อยมองเข้าไปสำรวจในกระท่อมที่ดูเหมือนไม่มีใครอยู่จึงทำให้เด็กหนุ่มลองขยับมือไปเปิดประตูดูจึงพบว่ามันไม่ได้ล็อคอยู่
หลังจากเปิดประตูและมองไปรอบๆเด็กหนุ่มก็ไม่เห็นใครเห็นแค่ โต๊ะไม้เก่าๆ 1 ตัว เก้าอี้ 2 ตัวและเตียงไม้พร้อมผ้าปูบางๆฝุ่นหนา มีเสื้อผ้าเด็กชายอยู่หลายชุดแต่เต็มไปด้วยฝุ่นในตอนนี้
"อืม เราอยู่ที่นี่ก็ได้ล่ะมั้งวันนี้จะได้ไม่ต้องนอนในป่าด้วย" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมา
"ฝุ่นเยอะจัง" ลู่เหมยพึมพำออกมา
"เรามาทำความสะอาดกันก่อนเถอะ" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมรอยยิ้ม
หลังจากเวลาผ่านไป ดวงอาทิตย์ก็ไปหยุดอยู่่เย็นท้องฟ้าเริ่มมีเมฆมากขึ้นเหมือนฝนจะตกลงมาในไม่ช้า
"ฟู้ว เหนื่อยจะตายแล้ว เฮ้อ" ลู่เหมยบ่นขึ้นพร้อมกับถอนหายใจเล็กน้อย ตอนนี้กระท่อมไม้ดูสะอาดเรียบร้อยแทบไม่มีฝุ่นอยู่เลยทั้งในบ้านและนอกบ้านทำให้กระท่อมดูใหม่ขึ้นหลายปี เด็กหนุ่มตรวจสอบไม้ก็พบว่ามันแทบไม่ผุพังลงไปเลยไม่เข้ากับฝุ่นหนาเตอะที่มาเกาะกระท่อมเอาซะเลย
"เอาน่าๆ เราก็มีที่นอนแล้วนะคืนนี้" เด็กหนุ่มกล่าวให้กำลังใจ
"อืม..ข้าจะเอาพวกเสื้อผ้ากับผ้าตรงเตียงไปซักต่างก่อน ลู่เหมยพักอยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้" เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"อืม อย่าไปนานนักนะ" ลู่เหมยกล่าวพร้อมนั่งไปที่เตียง
"อ่า ข้าจะรีบกลับมา" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นพร้อม
เด็กหนุ่มพลักประตูเดินออกมาพร้อมกับผ้าและเสื้อผ้า เด็กหนุ่มเดินสำรวจรอบๆกระท่อมก็พบว่ามี ถังไม้เอาไว้เก็บนํ้าอยู่ 1 ใบ พร้อมกับอุปกรณ์เครื่องใช้มากมายกับราวไม้ที่น่าจะใช้ในการตากผ้าอยู่ข้างๆมีกล่องไม้เก็บของอยู่หนึ่งใบ ในกล่องไม้มีหนังสืออยู่จำนวนมาก
เด็กหนุ่มกำลังจะเดินไปทางลำธารแต่พบว่าเมฆจำนวนมากเริ่มเปลี่ยนสีเป็สีดำหลังจากเด็กหนุ่มมองไปได้สักพักก็เริ่มมีเม็ดฝนลงมาเล็กน้อย เด็กหนุ่มรีบเก็บเสื้อผ้าที่เปลื้นฝุ่นไว้ในกล่องแล้วจึงรีบเดินกลับเข้าไปในบ้านด้วยความรวดเร็ว
"หืม ท่านกลับมาแล้ว? ทำไมเร็วจัง" ลู่เหมยกล่าวถามขึ้นมา นางนั่งอยู่บนเก้าอี้กำลังมองไปยังห้องโดยรวมราวกับกำลังยํ้าความสำเร็จของตนเอง เด็กหนุ่มเห็นท่าทางของลู่เหมยก็ทำให้เขายิ้มกว้างออกมาเพราะความน่ารักของเด็กสาว
"ฝนมันตกน่ะ ดูเหมือนว่าเราต้องไปซักผ้าพรุ่งนี้แล้วล่ะ" เด็กหนุ่มกล่าวขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มที่ยังเกิดขึ้นเพราะท่าทางของลู่เหมย
"อืม..ฝนหรอ? ข้าอยากเห็นฝน!!" ลู่เหมยกล่าวขึ้นพร้อมเดินไปที่หน้าต่าง หลังจากเปิดบานพับหน้าต่างออกก็มองเห็นฝนจำนวนมากกำลังเทลงมา วิวข้างนอกที่ถูกกั้นด้วยกระจกใสเป็วิวที่สวยงามเป็อย่างมากมองเห็นทั้ง ลำธารที่อยู่ไกลๆ ป่าไม้มากมาย ทุ่งหญ้าที่เต็มไปด้วยดอกไม้รวมถึงเนินเขาที่ทั้งคู่พึ่งจากมา
เมื่อเด็กหนุ่มมองเห็นฝนเทลงมาจำนวนมากก็ทำให้สายตาของเด็กหนุ่มพล่ามัวทันที ราวกับกำลังนึกถึงความทรงจำมากมายบางอย่างแต่กับไม่สามารถจดจำได้เลย เด็กหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีกระจกใสสะอาดกั้นอยู่ด้วยสายตาที่ว่างเปล่าไม่รู้วันเวลา สักพักจึงเริ่มได้ยินเสียงเรียกของลู่เหมย
"ท่าน! ท่าน!! ท่านได้ยินข้าไหม?!! ท่านกำลังดูอะไร!!" ลู่เหมยะโใส่หูของเด็กหนุ่ม เด็กหนุ่มรีบหันกลับมามองเด็กสาวทันที
"ฮะๆ ข้าขอโทษ ข้าเหมือนนึกอะไรได้น่ะ..." เด็กหนุ่มกล่าวออกมาด้วยความจริงใจด้วยสีหน้าขอโทษ
"ฮึ่ม!! ท่านเมินว่าที่ภรรยาได้ยังไงกัน! จำอะไรได้รีบบอกมาเลยนะ!" เด็กสาวกล่าวออกมาด้วยความไม่พอใจ
"อืม...ข้ารู้สึกว่ามีความทรงจำมากมายเก็บกับเมฆฝนนี่ แต่จำอะไรไม่ได้เลยน่ะ" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมมองออกไปยังสายฝนอีกรอบ
"...สวี่หยุน(雨雲=เมฆฝน)...ท่านว่าชื่อนี้เป็อย่างไร?" เด็กหนุ่มกล่าวออกมาพร้อมมองไปยังลู่เหมย
"สวี่หยุน..สวี่หยุน...อืม..ก็ฟังดูดีนี่แต่ไม่เอาชื่อแบบ รักลู่เหมยคนเดียวเท่านั้น หรอนี่ก็ก็ฟังดูดินะ ฮิฮิฮิ" ลู่เหมยกล่าวออกมาเชิงล้อเล่นพร้อมรอยยิ้มกว้างน่ารัก
"แหะแหะๆ มันยาวเกินไปนะ..." เด็กหนุ่มกล่าวพร้อมรอยยิ้มแห้ง
"งั้นเอาแค่ รักแค่ลู่เหมย ก็ได้นะข้าไม่ว่าหรอก ฮิฮิฮิ" ลู่เหมยรีบโพล่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วพร้อมหัวเราะเล็กน้อย
"อึก..." เด็กหนุ่มกลืนนํ้าลายด้วยสีหน้าซับซ้อน
ลู่เหมยเห็นท่าทางและสีหน้าของเด็กหนุ่มก็หัวเราะออกมาดังลั่นกระท่อม
"ฮ่าฮ่า เอาล่ะๆข้าไม่ล้อท่านแล้ว สวี่หยุน ก็ดีนะว่าที่สามีสวี่หยุน! ฮิฮิฮิ" เด็กสาวกล่าวพร้อมหัวเราะจนต้องใช้มือกุมท้อง
"แหะแหะ" สวี่หยุนราวกับไม่รู้จะทำอย่างไรกับสถาณการณ์ตอนนี้ทำได้แค่ยิ้มแห้งมองดูเด็กสาวหัวเราะและใช้สองมือกุมท้องอยู่
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1K
