พี่เซนเดินวนอยู่รอบโต๊ะทำงานของตัวเองอยู่สองสามรอบก่อนนะกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง พร้อมทำหน้าเสียดายอะไรบ้างอย่างพลางมองขึ้นไปบนเพดานห้อง
“ก็ดีนะ แต่...เสียดายอะ”
“เสียดายอะไรพี่ เสียดายที่ตัวเองมองไม่เห็นผีเหรอ”
เดย์พูดแซวพี่เซนออกไป ถ้าการมองเห็นผีมันสามารถแลกได้นะ เดย์ยินดีแลกให้พี่เซนเห็นผีแทนั้แ่ตอนนี้เลย
“บ้า! พี่ไม่ได้อยากเห็นผีเว้ย”
“อ่าว แล้วพี่เซนเสียดายอะไรละคะ”
นั่นสินะคนกำลังพูดเื่เห็นผีอยู่ถ้าไม่ได้เสียดายที่ตัวเองไม่เห็นผีแล้วพี่เซนเสียดายอะไรนะ
“ที่พี่เสียดายก็คือ เดย์ไม่ได้มองเห็นิญญาอื่นๆด้วย เพราะถ้าเห็นอะ พี่จะวานให้เดย์ขอหวยให้สักหน่อย”
เดย์ถึงกับอ้าปากค้างกับความคิดของพี่เซน นี่คือจะช่วยให้น้องลืมหรือจะอยากสนับสนุนให้น้องเห็นผีเพิ่มกันแน่เนี่ย คนยิ่งกลัวๆอยู่จะมาอยากให้ผีบอกหวยอะไรกันคะพี่เซนโว้ย
“พี่เซน!!!! น้องยิ่งพยายามจะไม่อยากเห็นผีอยู่ พี่ยังจะให้หนูไปขอหวยให้นี่นะ” เดย์อยากจะะโเข้าไปข่วนหน้าซะจริง
“อ่าว ไม่ได้เหรอ พี่คิดจริงจังนะเื่นี้อะ ไม่ต้องให้หกตัวก็ได้ เอาแค่รางวัลข้างเคียงก็พอแต่ถ้าใจดีจะให้ครบหกตัวมาเลยพี่ก็จะขอบคุณมาก”
นั่นๆยังไม่จบอีก เดย์อะอยากจะให้พี่เซนเป็คนเห็นผีซะเองจริงๆ ดูสิจะยังคิดเื่ขอหวยออกไหม แต่ก็ไม่แน่นะพี่เซนอาจจะขอจริงๆก็ได้ คิดได้แค่นี้เดย์ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ
“ถ้าหนูเจออีกจะลองถามให้ก็แล้วกัน” เดย์พูดประชดออกไป
“จริงปะ”
“หนูประชดค่ะ!”
เดย์ได้แต่ส่ายหัวแล้วส่ายหัวอีก พี่เซนก็ขำออกมากับอาการของเดย์
“เดย์เล่าเื่ที่เจอพายให้พี่ฟังหน่อยสิ ครั้งแรกเลยเจอที่ไหนเหรอ”
อ่าวจู่ๆก็อยากเปลี่ยนเื่ซะงั้นนะพี่เซน เดย์นิ่งคิดไปแป๊บนึงว่าครั้งแรกเลยตัวเองได้เจอกับพายตอนไหนและก็นึกได้ว่า
“ถ้าหนูจำไม่ผิดนะคะ น่าจะเป็ที่โรงเรียน”
ภาพที่เห็นพายยืนอยู่ข้างหลังธามและส่งยิ้มมาให้เดย์โผล่เข้ามาในหัว
“ตอนนั้นหนูเห็นพายยืนอยู่ข้างหลังธามแต่ยืนส่งยิ้มมาให้หนูนะ หนูเองยังแอบคิดเลยว่าพายเป็แฟนของธาม”
“ห๊า!!” พี่เซนถึงกับร้องออกมา
“อ่าวก็ตอนนั้นหนูไม่ได้คิดว่าพายไม่ใช่คนนี่คะ และก็ยืนอยู่ข้างหลังธามแบบนั้นจะไม่ให้คิดว่าเค้าเป็แฟนกันได้ไงละ”
เดย์ก็พูดตามความรู้สึกจริงที่เห็นในตอนนั้น ภาพที่เห็นก็อดคิดไม่ได้เลยจริงๆนี่นา
“เออนะ ก็พอเข้าใจได้อยู่ แล้วหลังจากนั้นละ”
พี่เซนขยับนั่งหลังตรงขึ้นเหมือนกับกำลังตื่นเต้นในสิ่งที่เดย์จะเล่าต่อจากนี้ พี่เซนอะตื่นเต้นแต่คนเล่าอะ เล่าไปขนลุกไป
“หลังจากเห็นที่โรงเรียน หนูก็ได้เจอกับพายระหว่างทางที่เดินกลับบ้านและคราวนี้แหละพี่ ที่หนูได้พูดคุยกับพายเป็ครั้งแรก” เดย์เล่าถึงตอนนี้ก็ยิ่งขนหัวลุกเพราะตอนนั้นเดย์ไม่รู้เลยจริงๆว่าตัวเองไม่ได้คุยกับคน
“คือคุยกันไปเรื่อยเลยนะพี่ และพายก็ขอเดินไปส่งหนูที่บ้านแต่พอหนูเข้าบ้านไปบอกพ่อกับแม่ว่าพาเพื่อนมาด้วยและจะพาพายเข้ามาในบ้าน ตอนนั้นพายก็ไม่อยู่หน้าบ้านแล้ว หนูยังแปลกใจเลยว่าพายหายไปไหน” เดย์นั่งดูพี่เซนเอามือลูบแขนลูบหัวตัวเอง ก็แหงละ มันก็น่าขนลุกจริงแหละ
“มาเจอพายอีกทีก็วันที่ในคลิปนั้นอะแหละ และอีกวันก็คือวันที่ธามมาสมัครงาน วันนั้นหนูเจอพายอยู่หน้าร้านประมาณสองครั้งได้มั้ง และก็เจอตอนหนูเลิกงานเลยที่ลานจอดรถ”
และนั่นก็คือล่าสุดที่เดย์ได้เจอกับพาย แต่ดูเหมือนว่าพี่เซนจะคิดอะไรบางอย่างออกและดีดนิ้วสองครั้งก่อนจะพูดว่า
“จากที่พี่ฟังเดย์เล่ามานะ พี่จับจุดได้อยู่หนึ่งอย่าง พี่ไม่น่าใจว่าเดย์จะคิดเหมือนกันไหม”
พอฟังพี่เซนพูดอย่างนี้เดย์ก็เริ่มอยากรู้แล้วสิว่าพี่เซนกำลังจะพูดอะไร พี่เซนจะพูดเหมือนกับสิ่งที่เดย์ได้คิดเอาไว้ไหม
“อะไรเหรอคะพี่เซน” เดย์รีบถามออกไปเพราะอยากให้พี่เซนรีบพูดออกมาเร็วๆว่าจะตรงกันไหม พี่เซนมองมาที่หน้าของเดย์และสูดหายใจเข้าเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาว่า
“ที่พี่จับจุดได้ก็คือ ทุกๆครั้งที่เดย์เจอพายในวันนั้นๆ เดย์จะเจอธามด้วย”
จบคำพูดของพี่เซนเดย์รีบนั่งตัวตรงและตบโต๊ะเลยเพราะว่า ใช่ เดย์คิดแบบเดียวกันกับพี่เซนเป๊ะ
“โฮ้พี่เซน ใช่เลยพี่ หนูคิดแบบเดียวกับพี่เป๊ะเลย เพราะทุกๆครั้งที่หนูเจอพายในวันนั้นหนูจะเจอธามด้วย ยกเว้นเมื่อวานที่หนูไม่ได้เห็นพายเลย”
พอคิดถึงตรงนี้เดย์ก็แอบแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมถึงไม่เจอพายเลยนะ เพราะทุกครั้งที่เจอธามจะต้องเจอพายแต่ทำไมเมื่อวานไม่เจอเลย หรือว่าพายไปไหน หรือว่า...
“หรือว่าเมื่อวานหนูอยู่กับธามเกือบจะตลอดเวลา เลยไม่ได้มี่อยู่ตัวคนเดียว พายก็เลยไม่ได้มาให้หนูเจอ” เดย์พูดข้อสันนิษฐานของตัวเองออกมา
“พี่ว่าก็มีความเป็ไปได้อยู่นะ แต่พายกับธามมีอะไรที่เกี่ยวข้องกันหรือเปล่า”
“เื่นี้หนูเองก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ จะให้ถามธามก็ยังไงๆอยู่ แต่จะถามพายก็...”
“ก็ดันเริ่มกลัวพายขึ้นมาใช่ไหม”
พี่เซนพูดถูกอีกแล้ว ใช่เดย์เริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วละ ไม่รู้ว่ากลัวเพราะกลัวจริงๆหรือว่ากลัวเพราะถ้าพูดถึงเื่ผีมันก็ต้องกลัว แต่ที่แน่ๆก็กลัวนั่นแหละ
“ใช่พี่ ยังคิดไม่ตกเลยว่า ถ้าต้องเจอพายอีกหนูจะมีสติคุยได้ไหม หรือจะสลบตายไปเลย” เดย์ก็ยังคงพูดติดตลกอยู่ทั้งที่ในใจก็กลัวแทบแย่พอคิดว่าตัวเองอาจจะได้เจอพายอีก
“เฮ้ย เวอร์ไปละ จะสลบตายเลยเหรอ แต่เื่นี้ไว้ค่อยคิดดีกว่านะ พี่คิดว่าถ้ามีจังหวะ เดี๋ยวเดย์น่าจะได้คำตอบเองนั่นแหละ พอถึงเวลาเดี๋ยวก็คงจะได้รู้เอง”
เดย์พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของพี่เซน เพราะคิดมากไปตอนนี้ก็ยังทำอะไรไม่ได้ จะถามธามก็ยังถามไม่ได้ ถ้าถามไปเดี๋ยวธามจะหาว่าเดย์เพี้ยน แต่จะถามพายก็ไม่กล้าและพายตอนนี้ก็ไม่ใช่อยากจะเจอก็จะซะด้วย
“แต่สิ่งที่พี่อยากรู้มากกว่าก็คือ...”
ตอนนี้เดย์เริ่มััได้ถึงพลังงานบางอย่างแล้วละ แต่ไม่ใช่พลังงานจากผีเผอที่ไหนนะ เป็พลังงานจากพี่เซนนี่แหละที่เริ่มทำหน้ากรุ้มกริ่มอีกแล้ว
“อะไรพี่” เดย์ถามอย่างไม่ไว้ใจเลย พี่เซนต้องแซวอะไรแน่ๆ
“ก็เดย์บอกว่าเมื่อวานไม่ได้เจอพายเลยเพราะ...อยู่กับธามเกือบจะตลอดเวลา แล้วตลอดเวลานี่หมายถึงแค่เวลา่ทำงานหรือว่ามีล่วงเวลาเหรอ”
นั่นไงเดย์คิดแล้วไม่มีผิดว่าพี่เซนจะต้องแซวอะไรสักอย่าง เพราะพอทำหน้าอย่างนี้ทีไรเป็ต้องแซวเดย์ทุกทีเลย แต่นี่ก็เยอะไปนะมีล่วงเวลาด้วยโอ๊ยคำถามของพี่เซนนี่มันน่า...จริงๆ
“ล่วงเวลง เวลาอะไรละพี่ จะบ้าเหรอ” พูดไปเดย์ก็รู้สึกว่าอุณหภูมิที่หน้าเริ่มร้อนขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว
“อ่าว ก็เดย์เลิกงานสี่โมงเย็นนี่ ธามก็ต้องเลิกเวลาเดียวกัน แล้วหลังจากเลิกงานเดย์ก็น่าจะมีเวลาอยู่คนเดียวตอนรอที่บ้านมารับไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นพายก็น่าจะมาเจอเดย์ตอนนั้นได้นะ”
เดย์ฟังๆไปก็เริ่มรู้สึกว่า พี่เซนพยายามหาเหตุผลที่เมื่อวานเดย์ไม่เจอพาย หรืออยากรู้เื่อื่นกันแน่
“เว้นแต่ว่า...ธามจะอยู่กับเดย์ด้วยหลังเลิกงาน บอกพี่มาซะดีๆว่าเราสองคนไปไหนกัน”
ตอนนี้เดย์รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสอบสวนจากผู้ปกครองท่านหนึ่งเลย คือมันก็ไม่ได้มีอะไรที่ไม่ดี แต่ทำไมรู้สึกว่าถ้าเล่าไปแล้วมันจะเขินๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ
คงเป็เพราะพี่เซนชอบแซวแน่ๆ แล้วถ้าเล่าให้ฟังจะไม่ยิ่งทำให้พี่เซนแซวใหญ่โตเลยเหรอ
“เร็วๆ รีบเล่ามาเดี๋ยวนี้ไอ้น้อง ถ้าเดย์ไม่เล่าเอง พี่จะไปถามธามนะ”
พี่เซนทำท่าจะเดินออกจากออฟฟิศไปหาธาม เดย์เลยต้องรีบดึงแขนไว้ก่อน
“เฮ้ย!! ไม่ต้องพี่”
เดย์ปล่อยมือจากแขนพี่เซนมายืนกอดอกแทนแล้วก็คิดในใจว่า เออเล่าก็ได้วะก็ไม่ได้มีอะไรสักหน่อย ส่วนพี่เซนก็ยืนกระดิกเท้าอย่างรอคำตอบอยู่
“ก็คือเมื่อวานหลังจากเลิกงาน หนูก็ไปรอพ่อมารับเหมือนปกตินั่นแหละพี่เซน แต่ว่าพ่อโทรมาบอกว่ารถที่บ้านเสียก็เลยมารับไม่ได้ หนูกะว่าจะนั่งรถกลับบ้านเองแต่ธามอาสาไปส่งที่บ้านค่ะ จบเื่”
“แค่นั่นเองเหรอ ไม่มีแบบแวะไปกินคงกินข้าวกันไรงี้เหรอ” ยังๆ ยังจะไม่หยุดชงอีกนะพี่เซน
“จะไปกินคงกินข้าวอะไรละพี่ ธามก็ไปส่งหนูกลับบ้านแค่นั่นไม่มีอะไร ส่งหนูที่บ้านแล้วก็แยกย้ายค่ะ”
เดย์รู้สึกว่าพี่เซนอยากจะให้มีอะไรแน่ๆ เอ๊ยหมายถึงอยากจะให้มีจีบกันแน่ๆ ถ้าไม่ได้เป็แฟนก็คงจะแซวไม่หยุดสินะ
แต่จะเป็ได้ไงละก็เค้าไม่ได้มาจีบส่วนเดย์ก็ไม่คิดจะจีบใครอยู่แล้ว จะมีเดี๋ยวมันก็มาเองแหละไอ้แฟนเนี่ย แต่จะ18ปีแล้วนะมันก็ยังไม่โผล่มาเลย คิดแล้วก็ขำแต่มันก็ไม่ใช่เื่สำคัญอะไรในตอนนี้อะนะ
“โธ่เอ๊ย”
เอ้า! พี่เซนโธ่อง โธ่เอ๊ยอะไรคะเนี่ยๆๆๆ
“อะไรๆๆๆๆ”
“ถ้าเดย์ไม่อยากเจอพาย...”
พี่เซนพูดละเว้นไว้พร้อมทำหน้าแบบมีเลศนัยอีกแล้ว นั่นทำหน้าอย่างนี้อีกแล้วนะพี่เซน ดูไม่น่าไว้ใจเลยนะเนี่ย เดย์แอบคิดอย่างไม่ไว้ใจ
“ถ้าเดย์ไม่อยากเจอพาย พี่แนะนำว่าเดย์คงจะต้องอยู่ใกล้ธามตลอดเวลาแล้วละ อิอิ” พี่เซนหัวเราะชอบใจให้กับความคิดที่ตัวเองรู้สึกว่ามันเป็ความคิดที่บรรเจิดมาก ส่วนเดย์รู้สึกว่าน่าจะบรร...มากกว่า
“เป็คำแนะนำที่บรรเจิดมากเลยค่ะ!”
“เห็นด้วยกับพี่ใช่ไหมละ”
“หนูประชดค่ะพี่เซน”
ยังจะทำท่าภูมิใจกับความคิดตัวเองอีกนะ และเหมือนพี่เซนกำลังจะพูดอะไรสักอย่าง แต่มีคนมาเคาะประตูดังขัดขึ้นมาก่อน
“เข้ามาได้เลย”
พี่เซนต้องเปลี่ยนจากจะพูดอะไรกับเดย์เป็เชิญให้คนที่เคาะประตูเข้ามาแทน แต่คนที่เปิดประตูเข้ามาทำเอาเดย์กับพี่เซนหันมามองหน้ากันแบบไม่ได้นัดหมาย เพราะคนที่เดินเข้ามาก็คือคนที่เดย์และพี่เซนพูดถึงอยู่นะสิ ธามไงจะใครละ
“อ่าวธาม มีอะไรเหรอ” พี่เซนทักขึ้นก่อน แต่ดูเหมือนว่าธามจะมองมาที่เดย์มากกว่าที่จะหันไปตอบพี่เซน และเหมือนธามจะรู้ตัวว่าตัวเองกำลังเสียมารยาทถ้าไม่หันไปตอบพี่เซนก่อน
“คือว่าผมเห็นเดย์ยังไม่ออกไปนะครับ แล้วก็ใกล้เวลาเบรกแล้วด้วยก็เลย...”
“ก็เลยเป็ห่วง” พี่เซนพูดแทรกคำพูดธามขึ้นมาซะงั้น
“ห๊ะ!!” ทั้งเดย์และธามอุทานเสียงหลงออกมาพร้อมโดยไม่ได้นัดหมายก็คงบังเอิญแหละเนอะ
“ก็ เออออ คือ” ธามเลิ่กลั่กเริ่มไปไม่เป็ล่ะ หลังจากเจอคำพูดพี่เซนเข้าไป
สิ่งที่พี่เซนกำลังเห็นตอนนี้คือความหน้าแดงของน้องทั้งสองคน และจากอาการของธาม ด้วยความที่พี่เซนก็เป็ผู้ชายเหมือนกันก็พอจะมองออกว่าธามรู้สึกยังไงกับเดย์ แต่อาการของเดย์อะยังดูไม่ออก ที่แน่ๆคือธามชอบเดย์แต่เดย์น่าจะไม่รู้เื่นี้
เด็กสองคนนี้มันชักจะยังไงๆแล้วนะ สงสัยเราไม่ต้องเสียแรงชงแล้วละมั้ง พี่เซนแอบคิดอยู่ในใจและรอลุ้นว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่
“ธามอยากไปเบรกแล้วใช่ไหม ไปสิๆ เดี๋ยวเราไปแสตนด์บายเอง”
เดย์รีบลุกและเดินนำธามออกจากห้องไป ธามหันไปโค้งเชิงขออนุญาตไปก่อนนะครับพี่เซนหนึ่งที แล้วหมุนตัวเดินตามเดย์ออกไป
หลังจากประตูออฟฟิศปิดลง พี่เซนรีบปล่อยเสียงหัวเราะอย่างถูกอกถูกใจออกมา
“สงสัยน้องสาวของเราใกล้จะได้มีแฟนแล้วนะเว้ยฮาว แถมหล่อซะด้วย”
1K
