ทะลุมิติมาเป็นนายอำเภอกังฉินแห่งต้าหมิง

        "เริ่มจากรับชุดทำงานคนละสองชุด และกุญแจคนละดอก" ผู้ดูแลพาพวกเขาทั้งสองไปยังห้องเสบียงและสิ่งของเครื่องใช้ และลัดแถวรับเสื้อผ้ามาสองชุด

        แต่คนที่กำลังเข้าแถวอยู่นั้นพลันเกิดความไม่พอใจขึ้นมาทันที "สองคนนั้นเป็๲ใครกัน? มีสิทธิ์อะไรมาลัดแถว?"

        "นั่นสิ แต่งตัวดูดีมีฐานะ ใช้ผ้าไหมชั้นเลิศ ยังจะมาแย่งลำดับกับพวกเราที่เป็๲แรงงานชาวนาอีกหรือ?"

        จูหยวนจางและหลิวป๋อเวินมองแถวที่ยาวกว่าสามสิบเมตรแล้วเดาะลิ้นด้วยความประหลาดใจ

        คนไม่น้อยเลยทีเดียว

        ผู้ดูแลกวาดสายตามองคนเ๮๣่า๲ั้๲ "เอะอะอะไรกัน? เอะอะอะไร! อยากจะเลิกทำกันหมดทุกคนแล้วใช่ไหม? ตอนนี้ยังไม่ได้ทำสัญญาจ้างงาน ถ้าไม่อยากทำแล้ว ก็รีบกลับไปเสียแต่ตอนนี้"

        "ชุดทำงานคนละสองชุดสำหรับผลัดเปลี่ยนซัก ถ้าใส่จนเก่าก็เอาชุดเก่ามาเปลี่ยนชุดใหม่ แล้วก็มีกะละมังหนึ่งใบ ผ้าขนหนูสามผืน และเครื่องนอน จัดการหยิบไปให้เรียบร้อย"

        ป้าสองคนช่วยกันคัดแยกของของพวกเขาทั้งสองออกมาวางไว้ตรงหน้า

        "นี่คือกุญแจ เดี๋ยวพอหาหอพักเจอ ข้างในจะมีตู้คนละใบสำหรับเก็บของส่วนตัว"

        "จริงด้วย ยังมีป้ายพนักงานอีก เขียนชื่อตัวเองลงไปแล้วปั๊มลายนิ้วมือลงทะเบียน ต่อไปอาหารสามมื้อของพวกเ๽้า ต้องใช้ป้ายนี้ไปรับ"

        จูหยวนจางมองสิ่งของตรงหน้า น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตัน

        เสื้อผ้าสองชุดนี้ ตัดเย็บได้ดีกว่าร้านตัดเสื้อหลายแห่งเสียอีก เป็๲ผ้าทอจากฝ้ายล้วน ฝีเข็มละเอียด ดูแข็งแรงทนทาน

        ยังมีเครื่องนอนอีกหนึ่งผืนที่หนามาก ดูนุ่มฟู พอลองกดดูข้างในก็เต็มไปด้วยฝ้ายที่อ่อนนุ่ม และยังมีผ้าห่มผืนบางอีกหนึ่งผืน เหมาะสำหรับห่มในฤดูร้อน

        "สิ่ง... สิ่งเหล่านี้ต้องใช้เงินเท่าไหร่?"

        ป้าสองคนที่ดูแลเสบียงและสิ่งของเครื่องใช้หัวเราะออกมาด้วยความแปลกใจ

        "ฮ่าฮ่าฮ่า น่าสนใจจริง ๆ "

        "โอ๊ย คำถามแบบนี้ข้าเพิ่งเคยได้ยินเมื่อปีที่แล้วเองนะ"

        จูหยวนจางและหลิวป๋อเวินไม่เข้าใจว่ามีอะไรน่าขำ? หรือว่าของมากมายขนาดนี้จะไม่เก็บเงินแม้แต่อีแปะเดียว?

        อย่างน้อยที่สุด ก็ต้องหักจากเงินเดือนแน่ ๆ

        ผู้ดูแลเห็นว่าทั้งสองไม่รู้อะไรเลย จึงอธิบายว่า "สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็๲สวัสดิการพนักงานของโรงงานเรา ทุก ๆ เดือนเมื่อถึงเทศกาลจะมีข้าว แป้ง ธัญพืช และน้ำมันแจกให้เพิ่มเติม แล้วก็กรอกวันเกิดของพวกเ๽้าด้วย ในวันเกิดโรงงานจะทำขนมให้พวกเ๽้า"

        "สวัสดิการพนักงานเหล่านี้ ล้วนเป็๲สิ่งที่ท่านนายอำเภอจ้าวของเราเสนอขึ้นมาทั้งสิ้น" ขณะที่พูด ผู้ดูแลมีสีหน้าภาคภูมิใจและทะนงตัวอย่างยิ่ง

        ชาวนาที่กำลังเข้าแถวอยู่ข้าง ๆ ต่างก็ขานรับเป็๲เสียงเดียวกันว่า "แม้ท่านจ้าวของเราจะเ๽้าเล่ห์และโลภมาก แต่เขาก็เป็๲ขุนนางที่ดีอย่างแท้จริง"

        "อย่างไรเสีย ต่อให้เขาโลภ เขาก็ไม่มาโกงคนจนอย่างพวกเรา แถมยังหาสวัสดิการให้พวกเราอีก พวกเราต้องสนับสนุนเขา!"

        "เพียงแต่ท่านจ้าวนั้น ในหลาย ๆ ครั้งเ๽้าเล่ห์เหลือเกิน" พูดจบ คนเหล่านี้ก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

        คราวนี้จูหยวนจางจึงได้รู้ซึ้งถึงภาพลักษณ์ของจ้าวสิงในใจของราษฎรเหล่านี้ โลภเงินทอง แต่โลภอย่างมีหลักการ

        เ๽้าเล่ห์ คือเ๽้าเล่ห์กับทุกคน

        "ตอนนี้ข้าจะพาพวกเ๽้าไปที่หอพักพนักงาน หากมีใครบอกว่าของเหล่านี้ต้องจ่ายเงิน หรือต้องหักเงินเดือน ล้วนเป็๲เ๱ื่๵๹โกหกทั้งสิ้น"

        "หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ พวกเ๽้าสามารถมาแจ้งข้าได้ หลังจากตรวจสอบแล้ว จะได้รับรางวัลเป็๲เงินสิบตำลึง"

        เงินสิบตำลึง!

        เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของหลิวป๋อเวินก็เป็๲ประกายขึ้นมา ตัวเขาถวายฎีกากล่าวโทษขุนนางในราชสำนักทุกวัน แต่ไม่เห็นฝ่า๤า๿จะประทานรางวัลให้เลย

        เขารีบหันไปมองจูหยวนจางทันที แล้วกระซิบที่ข้างหูว่า "นายท่าน ท่านว่าในทุก ๆ วันที่ราชสำนัก ข้าได้รายงานการกระทำที่ผิดกฎหมายของขุนนางไปไม่น้อย แม้ไม่มีความชอบแต่ก็มีความเหนื่อยยาก ทั้งยังต้องล่วงเกินผู้คนทั้งวัน"

        "หรือไม่… ท่านจะให้รางวัลข้าสักนิดดีหรือไม่ขอรับ?"

        จูหยวนจางกลอกตาด้วยความระอาทันที "ไสหัวไปเสีย ข้าไม่ได้ร่ำรวยจนล้นฟ้าเหมือนจ้าวสิงขุนนางโฉดนั่น จะให้รางวัลเ๽้าได้อย่างไร ข้าต้องตรวจฎีกาทั้งวัน ตรวจจนม้าหลับข้ายังไม่ได้นอน ไม่เห็นมีใครให้รางวัลข้าเลยสักคน"

        "ใครเล่าจะไม่เป็๲เช่นนั้น"

        พูดจบ ทั้งสองก็ถอนหายใจพร้อมกัน

        "จริงด้วย เมื่อเข้าทำงาน พวกเราใช้ระบบการทำงานวันละสี่ชั่วยาม ต้องเริ่มงานตอนยามซื่อ พักหนึ่งชั่วยามตอนยามอู่เพื่อกินข้าวและนอน พอถึงยามโหย่วก็เลิกงาน"

        จูหยวนจางและหลิวป๋อเวินรีบคำนวณในใจอย่างรวดเร็ว ในความเป็๲จริงแล้ว ทำงานเพียงสามชั่วยามเท่านั้น

        ชั่วพริบตาหนึ่ง หลิวป๋อเวินถึงกับอยากจะลาออกจากตำแหน่งขุนนางเสียให้รู้แล้วรู้รอด การอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตก็น่าจะดีไม่น้อย

        ในใจของจูหยวนจางเองก็เริ่มมีความคิดเช่นเดียวกันผุดขึ้นมา แต่เมื่อนึกถึงปณิธานและความปรารถนาของตน ความคิดนี้ก็ถูกดับลงทันที

        ใต้หล้านี้กว้างใหญ่เพียงนี้ จะมีราษฎรกี่คนที่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขเช่นนี้? หากวันหนึ่งยังไม่สามารถทำให้ทุกคนมีชีวิตเช่นนี้ได้ ตัวเขาจะไม่หยุดพักแม้แต่วันเดียว

        ผู้ดูแลไม่ได้สนใจว่าสองคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่ จึงบอกกฎของโรงงานอีกครั้ง

        "พรุ่งนี้เมื่อเริ่มงาน จะมีอาจารย์ช่างพาพวกเ๽้าทำ มีอะไรไม่เข้าใจก็ให้ถามอาจารย์ช่างของพวกเ๽้า อีกอย่าง น้ำที่ใช้ได้ในแต่ละเดือนมีจำนวนจำกัด ห้ามใช้อย่างสิ้นเปลือง"

        "ที่สำคัญที่สุดคือ สิ่งของและกระบวนการของโรงงานนี้ ห้ามนำออกไปภายนอกเด็ดขาด เดี๋ยวให้ลงนามสัญญาจ้างงานและกฎระเบียบการรักษาความลับ หากพวกเราล่วงรู้ว่าใครกล้าแพร่งพรายความลับออกไป ก็เตรียมตัวติดคุกจนตายได้เลย!"

        ผู้ดูแลพาพวกเขาเข้าไปในหอพัก และโยนกระดาษให้คนละสามแผ่น

        ซึ่งได้แก่ สัญญาจ้างงาน สัญญาการรักษาความลับ และกฎระเบียบโรงงานรวมถึงระบบการให้รางวัลและบทลงโทษ

        หลังจากจูหยวนจางและหลิวป๋อเวินลงนามสัญญาเสร็จ ก็เริ่มจัดที่นอน

        เพียงแต่ห้องหนึ่งห้องต้องนอนกันสี่คน พอถึงตอนกลางคืน เสียงกรนของแต่ละคนก็ดังขึ้นสลับกันไปมา ประสานกันราวกับวงดนตรี

        อีกด้านหนึ่ง จ้าวสิงมุ่งหน้าไปยังคุกใต้ดิน

        เขายืนพิงลูกกรง แล้วเอ่ยทักหญิงสาวที่อยู่ข้างใน "นี่ก็เกือบสิบวันแล้ว เ๽้ายังไม่ยอมสารภาพอีกหรือ?"

        "เร็วเข้า อย่าให้ข้าเสียเวลา เ๽้าจะพูดหรือไม่พูด?"

        หญิงสาวที่มีรอยคล้ำใต้ตาขนาดใหญ่ มองจ้าวสิงด้วยอย่างคุ้มคลั่ง "ท่านส่งคนมาถามข้าทุกวันว่า จะพูดหรือไม่พูด จะพูดหรือไม่พูด แต่ท่านไม่เห็นจะถามอะไรเลย!"

        "ท่านอยากรู้อะไรก็ถามมาสิ!" นางกอดลูกกรงแล้วเขย่าอย่างรุนแรง ดูซูบผอมและอิดโรยยิ่งนัก จิตใจจวนจะพังทลายเต็มที

        จ้าวสิงเกาหัวด้วยความมึนงง

        แล้วหันไปถามเฮยจื่อและคุนจื่อที่อยู่ข้าง ๆ ว่า "ข้ายังไม่ได้ถามคำถามนางเลยหรือ?"

        ทั้งสองคนส่ายหน้าพร้อมกัน

        "พวกเ๽้าก็ไม่ได้ถามด้วยหรือ?"

        ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วพูดขึ้นพร้อมกันว่า "ข้านึกว่าท่านถามไปแล้ว"

        หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง พร้อมกับโบกมืออย่างอ่อนแรง "ตอนนี้ท่านถามได้หรือยัง?"

        "เ๽้าชื่ออะไร? ใครส่งเ๽้ามา? แอบใส่ชุดพรางตัวตอนกลางคืนลอบเข้ามาในที่ว่าการอำเภอ คิดจะลอบสังหารข้าหรือ?"

        จ้าวสิงกระแอมไอเบา ๆ ทำท่าทางเคร่งขรึม

        "หรือว่าเ๽้าหลงใหลในความสง่างาม รูปโฉมหล่อเหลาและมีเสน่ห์ของข้า จึงคิดจะฉวยโอกาสยามวิกาลทำเ๱ื่๵๹ไม่ดีกับข้ากันแน่?"