รักนี้จบที่ใคร(Love Is Who?)

      คืนวันที่ฝนตกเปิ้ลจำเป็นต้องขับรถพาเล็กกลับจากบ้านทั้งๆที่เธอยังสลบอยู่เหตุเพราะแม่บัวขอไว้ว่าไม่อยากให้กอล์ฟต้องเจอกับเล็กในตอนนี้ เปิ้ลรู้ดีอยู่แล้วว่าถ้าเล็กฟื้นมาเธอต้องสติแตกและอาละวาดตัวเปิ้ลมากๆแน่ แต่พอคิดไปคิดมาแล้วถ้าการที่เพื่อนของเขาโวยวายใส่เขา แล้วเธอจะไม่ต้องเจออะไรกับเรื่องที่เลวร้ายไปมากกว่านี้เพราะ เปิ้ลรู้ดีอยู่แล้วว่าถ้ากอล์ฟเจอกับเล็กในตอนนี้ เธออาจจะต้องไปจมอยู่กับชะตากรรมเดิมก็เป็นได้ ในขณะที่อีกฝั่งขับรถออกจากหมู่บ้านไปแล้วฝ่ายตรงข้ามก็กำลังขับรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเสียงบีบแตรดังปรี๊ด พร้อมกับชายหนุ่มมาดเข้มขรึมเดินลงมาจากรถ เขาถีบประตูปะเข้าไปโดยที่ไม่คิดจะใช้มือเปิดมันด้วยซ้ำ พรั้ว!!

      "ว้าย!..นี่อะไรของแกเนี่ย แกกลับมาทำไมอีก!!"

      "เล็กอยู่ไหน?"

      "เสียใจด้วยนะ เพราะแกจะไม่มีวันได้เห็นหน้าลูกสาวฉันอีก เหอะ!..จะว่าไปแล้วฉันก็คิดผิดจริงๆที่มันหลงเชื่อใจคนอย่างแก แกนี่มันไม่ได้ต่างอะไรจาก สัตว์เดรัจฉานที่นรกส่งมาเกิดเลย!!"

      "พูดแบบนี้ อยากโดนดีหรอครับคุณแม่!!"

      "อ๋อ..แกคงกำลังคิดว่าแกจะทำร้ายฉันน่ะสิ!.เฮอะ!แกก็ลองเอาสมองอันน้อยนิดของแกคิดดูเองแล้วกันนะ ว่าถ้าแกใช้มือสกปรกๆของแก มาตบหรือทำร้ายฉันละก็ งานนี้แกได้นอนคุกแน่!!"

      "ผมไม่มีเวลามาเล่นสนุกกับแม่บัวหรอกนะครับ ผมถามว่าตอนนี้เล็กอยู่ไหนผมมีเรื่องที่จะต้องคุยกับเธอ"

      "คุย..คนอย่างแกน่ะหรอที่จะคุยกับลูกสาวฉัน แกจะข่มขู่ลูกสาวฉันน่ะสิไม่ว่า ตอนแรกฉันอาจจะหน้ามืดตามัวหลงเงินของแก แต่ตอนนี้ชั้นหูตาสว่างหมดแล้ว แกมันก็ไม่ต่างอะไรจากพ่อของแกนั่นแหละ ออกไปจากบ้านของฉันซะแล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก!!"

      "จุ๊ๆๆ..แม่บัวลืมอะไรหรือเปล่าครับ ว่าข้อตกลงของเราคืออะไร ถ้าตราบใดที่มึง อ่อ..ไม่สิ!!ผมจะพูดจาแบบนี้กับว่าที่แม่ภรรยาไม่ได้ ตราบใดที่คุณแม่ยังไม่เอาเงินแสนมาวางกองตรงหน้าผม ผมก็จะมาที่นี่ทุกวันและเวลาที่ผมอยากจะมา เข้าใจนะครับ..ไอ้คิม..ขึ้นไปหาบนบ้านดูซิว่านายหญิงของแกสั้นอยู่ในซอกมุมไหนหรือเปล่า อ่อ..แล้วแกก็ไม่ต้องกลัวนะว่าจะโดนข้อหาบุกรุกที่อยู่อาศัยเพราะฉันไม่กลัวตำรวจหน้าไหนทั้งนั้น ไป!!"

      "ครับ..คุณกอล์ฟ"

      "นี่แก..อย่านะ!!.นี่มันบ้านของฉันแกไม่มีสิทธิ์นะ"

      "ผมไม่มีสิทธิ์ในบ้าน แต่ผมมีสิทธิ์ในทรัพย์สินทุกอย่างที่มันกำลังจะเป็นของผม เพราะถ้าคุณแม่ไม่มีปัญญาหาเงินแสนมาให้ผมภายในเดือนนี้ บ้านหลังนี้รวมถึงที่ดินก็จะต้องตกเป็นของผมแต่เพียงผู้เดียว ส่วนคุณแม่ก็จะโดนเฉดหัวออกไปนอนอยู่ข้างถนนยังไงล่ะครับ!"

      "แกนี่มันเลวเกินผู้เกินคนจริงๆ ฉันไม่น่าไว้ใจให้แกเข้ามายุ่งในชีวิตลูกสาวฉันเลย"

      "มาคิดได้ตอนนี้มันจะไปทันอะไรล่ะครับ ก็ในเมื่อคุณแม่อยากโง่เองทั้งๆที่เล็กเขาก็เตือนคุณแม่หลายครั้งแล้วนะครับ สงสัยว่าอำนาจเงินของผมมันจะปิดหูปิดตาให้คุณแม่โง่เหมือนควายยังไงล่ะครับ ว่าไงคิม มีไหม?"

      "ข้างบนไม่มีใครอยู่เลยครับคุณกอล์ฟ"

      "อืม วันนี้ไม่เจอไม่เป็นไร เพราะยังไงเธอก็ต้องกลับมาหาคุณแม่อันเป็นที่รักของเธออยู่แล้ว เอาไว้ผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ สวัสดีครับแม่บัว ว่าที่แม่ยายที่น่ารักของผม กลับ!!"

      "ครับ..คุณกอล์ฟ เชิญครับ" หลังจากที่อาละวาดจนพอใจ กอล์ฟเดินไปขึ้นยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นทิ้งให้แม่บัวนั่งร้องไห้ทรมานกับการกระทำที่ผ่านมา รถแล่นออกไปสักพักแม่บัวก็ต้องรีบไปปิดประตูแล้วกดเบอร์โทรบอกเปิ้ลทันที ด้วยความที่ร้อนใจว่ากอล์ฟจะตามหาตัวเล็กเจอและทำร้ายเธอเหมือนกับที่ทำร้ายแม่บัว ซึ่งเปิ้ลเองก็รับปากว่าจะดูแลเล็กให้ดีที่สุดและจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายเล็กได้อีก ในตอนที่เปิ้ลวางสายจากแม่บัวเขาก็ได้พาเล็กมาถึงห้องพักแล้ว เเต่ทว่าจังหวะนั้นเล็กก็ได้ฟื้นขึ้นมาพอดีและฟาดฝ่ามือลงที่หน้าของเบิ้ลโดยที่เปิ้ลยังไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ เพรี้ย!!

      "ทำไมแกไม่พาแม่ของฉันมาด้วย แกก็รู้ไม่ใช่หรอว่าตอนนี้แม่ของฉันตกอยู่ในสภาพไหน กลับรถไปรับแม่ของฉันเดี๋ยวนี้"

      "ไม่ได้!!เมื่อกี้แม่บัวเพิ่งโทรมาบอกว่าไอ้กอล์ฟมันกลับมาอาละวาดอีกแล้วและถ้าแกกลับไปตอนนี้แกไม่รอดแน่ แกดูไม่ออกจริงๆหรอว่าแม่บัวเขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่..เจตนาของแม่บัวคืออยากให้แกรอด เพราะแม่บัวรู้ว่ายังไงไอ้กอล์ฟมันไม่มีวันทำร้ายแม่บัวแน่ ถ้ามันยังไม่ได้ตัวแก..ฉันเข้าใจนะว่าแกเป็นห่วงแม่แต่ตอนนี้แกควรจะอยู่เฉยๆ เพราะถ้าแกยังกังวลอยู่แบบนี้ตัวแกเองนั่นแหละที่จะไม่ปลอดภัย"

       "แล้วแกจะปล่อยให้ฉันทิ้งแม่ตัวเองไว้ในสถานที่แบบนั้นหรอ?"

       "แกไม่ได้ทิ้งเพราะตอนนี้แกกำลังวิ่งเต้นหาเรื่องทุกอย่างด้วยตัวเองรวมถึงเรื่องที่ไอ้กอล์ฟมันมาอาละวาดเมื่อตะกี้ด้วย ถ้าแกไม่เอาเบอร์ของแม่บัวโทรไปเจรจากับมัน มันก็ไม่รู้ว่าแกไปหาแม่บัวแล้วที่สำคัญไปกว่านั้นก็คือ แกไม่รู้จริงๆหรอว่าแกเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่บัวต้องโดนมันไปขู่ถึงบ้านเป็นครั้งที่ 2 เนี่ย!"

      "ฮือฮือฮือ..ฉันขอโทษ..แต่ฉันเป็นห่วงแม่ฉันจริงๆนะเปิ้ล"

      "ฉันรู้ แล้วก็รู้ดีว่าแกรักแม่มากแค่ไหน เเต่แกต้องใจเย็นๆ เข้าใจไหม..ฉันบอกแล้วไงว่าแกต้องมีสติ"

      "ชีวิตฉันทำไมต้องเจอแต่เรื่องแบบนี้ด้วยวะ"

      "ไม่มีใครอยากเจอเรื่องเลวร้ายในชีวิตบ่อยๆหรอก แกใจเย็นๆก่อนเดี๋ยวฉันจะช่วยแกเอง ก่อนอื่นเลยเมื่อกี้ฉันเอามือถือไปเข้าเฟซแกมา มีคนส่งข้อความมาหาแกเกือบจะ 200 ข้อความ..คงไม่ต้องให้ฉันบอกใช่ไหมว่าใคร ถ้าแกเลือกที่จะดึงเขาเข้ามาแล้วอ่ะ แกก็คนดูแลเอาใจใส่ความรู้สึกของเขาบ้างนะ อ่ะนี่มือถือ..เอาไปคุยซะ" เปิ้ลยื่นมือถือให้เล็กแล้วเดินออกจากห้องไป เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้เล็กอาจจะอยากอยู่คนเดียวและต้องการใช้เวลาอยู่กับตัวเองให้มากที่สุดเพื่อทบทวนทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นและหาทางออกในอนาคต เล็กมองข้อความที่พิมพ์ส่งมาแล้วน้ำตาไหลเพราะเธอ..กำลังจะดึงคนคนนึงมาเจ็บปวดกับเธอด้วยทั้งๆที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลย เล็กตัดสินใจโทรไปบอกเรื่องทุกอย่างกับพิมพ์พร้อมบอกเลิกพิมพ์เพื่อให้เขาออกไปใช้ชีวิตในแบบของเขาแต่ทว่าคำตอบที่เธอได้จากพิมพ์นั้นมันยิ่งทำให้เธอน้ำตาไหลไม่หยุด