ตอนที่สามสิบสาม Blue Steel
ผมถอนหายใจ รู้สึกเบื่อเหลือเกินกับมุกแบบนี้
“โอ้ นายท่านอิทมาริจะคอยรับใช้ท่านอย่างภักดี ทรัพย์สมบัติของอิทมาริทุกอย่างล้วนเป็นของท่าน”
ล่อหรืออิทมาริ นั้นยังกล่าวประจบผม
ผมพยักหน้า
“อิทมาริเจ้าพอมียศเป็นเจ้าชายหรือครองดินแดนอะไรบ้างไหม?”
“แม้ อิทมาริคือเจ้าชายอันดับที่หนึ่งร้อยสิบสามของสวินนิ่งพูล ผู้ครองพื้นที่ วิลโล่วู๊ด ดยุกของแฮมเบิร์ก---”
น่าจะเป็นที่ไหนสักแห่งในดินแดนภูตล่ะนะ
แต่ถึงจะไร้สาระแต่ก็ถือว่าใช้ได้แล้ว
หากตำแหน่งเป็นของจริงเราก็เอามาทำประโยชน์หรือพูดอีกอย่าง กระจายความเสี่ยงและโทษภัยไปที่คนอื่นๆไม่ใช่แค่ตัวเรา
หึหึหึหึ
เมื่อปัญหามันเป็นระดับใหญ่เราก็ต้องทำตามหน้าที่ของพลเมืองที่ดี โอนปัญหาให้เป็นเรื่องของผู้ปกครองบ้านเมือง
แต่ก่อนอื่น
..
ณ ร้านขายม้า
“ข้ามีเรื่องต้องบ่นกับเรื่องล่อที่ท่านให้ข้ามามันเป็นสินค้ามีปัญหา”
ผมขยับกล้ามให้คุณเวเนียร์เห็นไบเซ็ปของผม
“ร้านเราซื้อของแล้วไม่รับคืน”
คุณเวเนียร์โชว์ขนหน้าอกสีแดงตอบโต้ผมกลับมา
Blue Steel
“เจ้านี่คือเจ้าชายของดินแดนภูตและจะนำปัญหามาให้ข้ามากมาย”
ผมสะบัดผมไปมาแบบโฆษณาแชมพูผสมกับทักษะBlue Steel ของผม
คุณเวเนียร์กัดฟันแล้วกล่าวว่า
“ข้าลดราคาให้เจ้าได้ 20g “
“ตกลง”
ผมจับมือคุณเวเนียร์แบบลูกผู้ชายและรับเงินพร้อมกับเดินจากมา
กระบวนท่าต่างๆที่ใช้ในการเจรจา
