โปรดอ่านอย่างมีวิจารณญาณ
แม้จะตรงตามที่คาดการณ์ไว้ แต่พอได้รู้อย่างชัดเจนก็ใอยู่ดี มันเป็ความรู้สึกทั้งยินดี เหมือนได้พบเพื่อนที่มาจากดินแดนที่ไกลแสนไกลเหมือนกัน แต่อีกความกังวลใจคือ ไม่รู้ว่าเ้าของโรงประมูลจะเป็คนเช่นไร เลยอดที่จะคิดมากไม่ได้ หากผู้นั้นได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของนาง ต่อไปจะเป็เช่นไร
‘พี่ชายระบบ ข้ามีเื่สอบถาม’
‘หากตอบได้ขอรับ’
‘ตรงที่แห่งนี้มีผู้ที่เหมือนข้า มากเพียงใด’
‘ใช้เพียงนิ้วมือนับขอรับ แต่บางคนก็ไม่ได้มาจากโลกเดียวกับท่าน‘
ตอบแบบนี้แสดงว่ามีหลายคน จำนวนนิ้วมือมีเพียง 10 นิ้ว ทั้งมีคนที่มาจากโลกเดียวกัน และต่างโลกอีก รวมนางแล้ว ั้แ่ 3-10 คน ล้วนเป็ไปได้ทั้งสิ้น
‘แล้วเ้าของโรงประมูลเหิงเยว่เล่า มาจากโลกใบเดียวกันกับข้าหรือไม่’
‘ใช่ขอรับ’
… รู้สึกใจหยุดเต้น่ขณะ
‘เป็คนใกล้ตัวข้าหรือไม่’
‘จะว่าใกล้ก็ใกล้ ไกลก็ไกลขอรับ’
คำตอบน่าสงสัยกว่าเดิมไปอีก ไม่รู้ว่าใกล้ตัวในตอนนี้ หรือก่อนที่นางจากมา
‘นายหญิงมิต้องกังวลใจไป หากคิดจะทำสิ่งใดขอให้ทำต่อไป ดำเนินชีวิตไปตามปกติ ทุกอย่างที่ท่านสงสัย ล้วนคลายด้วยการเวลา’
ประโยคคล้ายเดิมเหมือนที่เคยบอกตน ย้ำเตือนอีกครั้ง ว่าสักวันจะได้คำตอบเอง ไม่ต้องรีบร้อน
เฟยฮวามีความคิดว่าหรือจะไม่ทำกิจการร้านขนมของตนเอง เพราะตอนนี้ก็มีตำลึงมากพอที่จะใช้ทั้งชีวิตแล้ว ปิดบังตัวตนเอาไว้จะได้ไม่ต้องมีผู้ใดสงสัย แต่จะใช้ชีวิตแบบนั้นหรือ หากหลบซ่อนก็คงต้องทำไปตลอด ความคิดตีกันในหัวไปหมด ระบบเหมือนรู้ความคิดนาง จึงย้ำเตือนให้ดำเนินชีวิตตามที่คิดจะทำ เหมือนช่วยย้ำเตือนให้ได้สติ
จริงอย่างที่พี่ชายระบบว่า ตอนนี้ยังไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางกลัวไปก่อนเอง เฟยฮวาแค่มนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ก่อนมาก็แค่คุณครูอนุบาล ความกลัวย่อมมีอยู่แล้วเป็ปกติ
เฟยฮวายังคงนั่งคิด จนตกตะกอนได้ว่า กังวลมากไปก็เท่านั้น ถ้าเอาแต่คิดมากก็คงไม่ได้ใช้ชีวิตที่อยากใช้ ไม่ต้องทำอะไรที่อยากทำ ใช้ชีวิตแบบหวาดระแวง แท้จริงแล้วนางอยากใช้ชีวิตเช่นนั้นหรือ
คำตอบชัดเจนในหัวใจว่า ‘ไม่’ นางอยากใช้ชีวิตให้มีคุณค่า การใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าสำหรับนางนั้นไม่ใช่ว่าต้องเป็คนใหญ่โต หรือทำกิจการรุ่งเรืองจนกลายเป็คหบดี แต่คือการใช้ชีวิตให้มีความสุข ได้ทำในสิ่งที่อยากทำ
เมื่อรู้ความ้าของตนเองแล้ว ความเครียดก็ค่อยคลายออก ปรับอารมณ์จนกลับมาอยู่ในโหมดปกติ เริ่มมองเห็นที่ดีรอบตัวอีกครั้ง สุดท้ายยิ้มออกมาเมื่อนึกได้ว่า นางเคยเป็แค่ครูอนุบาลแล้วอย่างไร แต่ก็เป็คนที่เก่งที่สุดในสายตาเด็กไม่ใช่หรือ นางก็เป็คนที่แสนวิเศษสำหรับใครสักคนเหมือนกัน มิใช่คนธรรมดา
‘ขอบคุณพี่ชายระบบที่ช่วยชี้แนะ’
‘ยินดีขอรับนายหญิง’
อนาคตข้างหน้าเกิดอะไรขึ้น จะดีหรือแย่ก็ค่อยว่ากัน ถ้าแย่คงได้พึ่งพาพี่ชายระบบให้มากหน่อย
คนเราหลายคนก็เป็เช่นนี้ คิดถึงอดีต กังวลอนาคต จนลืมนึกถึงปัจจุบัน วันนี้อาจดีกว่าอดีต อนาคตที่กังวลอาจไปไม่ถึง ควรอยู่กับปัจจุบันและทำมันให้ดีที่สุด โชคดีที่เฟยฮวาเป็คนปลงเร็ว อาจเพราะในชีวิตก่อนเคยสูญเสียบิดามารดาพร้อมกัน เลยคิดว่าชีวิตนี้คงไม่เจออะไรหนักหนาเท่านั้นแล้ว ไม่ว่าเจออะไรคงผ่านไปได้ เพราะเื่ที่แย่ที่สุดในชีวิตได้เผชิญหน้ากับมันไปแล้ว
คิดมากไปก็เท่านั้น ไปทำความสะอาดเรือน ให้สบายใจดีกว่า มีความเครียดก็ไประบายโดยการขัดพื้น ซักผ้า เสร็จแล้วก็คิดรายการอาหาร วันนี้จัดอาหารมื้อใหญ่แก้เครียด!
เข้ายามเซินได้ไม่ถึงก้านธูป รถม้าเ้าประจำก็มาส่งคนที่หน้าเรือน
“ข้ากลับมาแล้วขอรับท่านแม่! คิดถึงท่านแม่ที่สุด” เสียงเรียกดังขึ้นที่หน้าเรือน ยาใจของนางกลับมาแล้ว
เด็กชายโค้งให้ท่านลุงที่มาส่ง
“พรุ่งนี้พบกันอีกวันเล่า วันต่อไปถึงจะได้หยุด” ท่านลุงเจี้ยนกล่าว
เฟยฮวาออกมาหา
“ท่านลุงเจี้ยน พรุ่งนี้ข้าไปพร้อมเฟยหลงด้วยนะเ้าคะ หลังจากส่งเฟยหลงแล้ว ไปส่งข้าที่โรงประมูลเหิงเยว่ทีเ้าค่ะ ข้าจะไปขายสินค้า”
“ได้เลย เฟยหลงคงจะดีใจท่านแม่ไปส่ง”
“ขอบคุณเ้าค่ะ”
กล่าวลากันเรียบร้อยก็แยกย้าย
“พรุ่งนี้ท่านแม่จะไปส่งข้าหรือขอรับ” เฟยหลงกอดที่ขามารดา ออดอ้อนเหลือเกิน
“ใช่แล้ว เข้าไปคุยในเรือนกันเถิด แดดยังแรงนัก”
สองแม่ลูกจูงมือกันเข้าเรือน นั่งพูดคุยกันที่โต๊ะนั่งเล่น เฟยฮวาเปิดกล่องขนมหม่าข่าหลง ให้บุตรชายกินรองท้องเติมพลัง
“ขนมอันใดขอรับ ช่างแปลกตานัก” เฟยหลงถามด้วยความสงสัย ขนมก้อนโตวางเรียงกันในกล่องเหล็กหลายสิบชิ้น
“ขนมหมาข่าหลง ขนมขึ้นชื่อของโรงประมูลเหิงเยว่ วันนี้แม่เอาตัวอย่างชุดที่ไม่ใช้แล้ว ไปสอบถามมาว่าขายได้หรือไม่ ตกลงกันได้เลยจะทำชุดไปส่งพรุ่งนี้ เห็นขนมน่าสนใจเลยนำมาฝากลูก ลองเลือกชิมดูเถิด ตอนนี้กินสักสองชิ้น หากชอบหลังมื้ออาหารเย็นค่อยกินอีก” เฟยฮวาอธิบายอย่างรวบรัด เลือกเอาส่วนที่บอกแล้วเฟยหลงเข้าใจได้ง่ายเท่านั้น
“ข้าเลือกไม่ถูกเลยขอรับ แต่ละชิ้นล้วนน่ากินทั้งสิ้น ท่านแม่ว่าชิ้นไหนอร่อยขอรับ” เฟยหลงคิดอยู่นาน ตัดสินใจไม่ถูกสีสันแต่ละชิ้นน่ากินนัก ถามท่านแม่แล้วกัน ท่านแม่เขาเก่งเื่อาหารที่สุดอยู่แล้ว
“ลองก้อนสีน้ำตาลกับสีเหลืองนวลดีหรือไม่ สีน้ำตาลคือรสชาติเฉี่ยวเค่อลี่หวานละมุนมีความขมนิด ๆ แต่เป็ความขมที่อร่อยยิ่งนัก สีเหลืองนวลอันนี้คือรสชาติหนิงเิ คล้ายมะนาวแต่ความหอมและรสต่างกัน หนิงเิจะเปรี้ยวน้อยกว่า มีความเปรี้ยวอมหวานเล็ก ๆ ชิ้นนี้ทานแล้วให้ความรู้สึกสดชื่น ทั้งคู่ล้วนอร่อย” ตัวแม่ด้านอาหารต้องยกให้นาง
เฟยหลงมองมารดาตาเป็ประกาย ท่านแม่เขาเก่งมาก
“ข้าเลือกตามท่านแม่ว่าขอรับ!”
เฟยหลงหยิบชิ้นสีน้ำตาลก่อน กลิ่นหอมมาก มันเป็กลิ่นแปลกใหม่ ไม่เคยพบเจอมาก่อน กัดไปครึ่งนึง ตาโตเป็ประกาย มันอร่อยมาก แป้งที่ประกบสองด้าน กรอบตามด้วยความละมุน ไส้ตรงกลางละมุนหวานอร่อยยิ่งนัก มีซอสเข้มข้น ตรงกลางด้วย ยิ่งเพิ่มความอร่อย มีความขมนิดนึงตามที่ท่านแม่ว่า แต่เป็ความขมที่อร่อย กินแล้วช่างมีความสุข รีบกินจนส่งอีกครึ่งตามไป
เห็นสายตาของบุตรชายแล้ว ต้องยิ้มด้วยความเอ็นดู รู้เลยว่าโลกนี้ได้กำเนิดทาสรักเฉี่ยวเค่อลี่ขึ้นอีกคน
“อร่อยมากขอรับท่านแม่ อร่อยเหมือนขนมที่ท่านแม่ทำเลย ข้าชอบพอกัน!” เฟยหลงกล่าว เป็ครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีคนทำของอร่อยฝีมือเท่าท่านแม่
เฟยฮวาหัวเราะ จะไม่ให้เหมือนกันได้ยังไง ก็มาจากระบบเกมปลูกผักเหมือนกัน
“เห็นลูกชอบแบบนี้แม่ก็ดีใจ จิบน้ำล้างปากสักนิดแล้วลองกินอีกชิ้นเถิด”
“ขอรับท่านแม่”
เฟยหลงหยิบขนมชิ้นสีเหลืองนวลขึ้นมา ให้ความรู้สึกหอมอมเปรี้ยวอ่อน ๆ คล้ายมะนาวอย่างที่ท่านแม่บอก พอได้ัั รสชาติหวานละมุนอมเปรี้ยว หนิงเิมีกลิ่นหอมเฉพาะตัว พอได้รับรสถึงซอสตรงกลางที่เป็หนิงเิเข้มข้นความรู้สึกสดชื่นยิ่งชัดเจน ให้ความรู้สึกต่างจากชิ้นแรกที่กิน แต่ก็อร่อย
“หนิงเิอร่อยมากขอรับท่านแม่ กินแล้วสดชื่นสุด ๆ อร่อยทั้งคู่แต่ข้าชอบก้อนน้ำตาลมากกว่านิดนึง”
“ยังมีอีกหลายรสชาตินัก รอรับอาหารเย็นเสร็จแล้วเลือกชิมอีกนะ เก็บท้องไว้กินอาหารเย็น วันนี้แม่จะทำอาหารชุดใหญ่ให้เ้ากิน กุ้งอบวุ้นเส้น ปลากะพงนึ่งซีอิ๊ว หมึกผัดไข่เค็ม ปูไข่นึ่งนมสด ไข่ตุ๋นทะเลรวม”
“มีของโปรดข้าเยอะเลยขอรับ! ข้าพร้อมกิน” สงสัยท่านแม่ขายชุดได้มากเลยเลี้ยงฉลองด้วยการทำอาหารมากกว่าปกติ
ทั้งคู่นั่งเล่นพูดคุยกัน จนได้เวลาเฟยหลงออกไปรดน้ำที่แปลงผัก ส่วนนางก่อนจะไปทำอาหารนั้น ขอใช้เวลาไปค้นหาเครื่องประดับทับทิมสีแดงสักหน่อย อยากรู้ว่ามีกี่ชิ้น เมื่อเริ่มรื้อค้น เฟยฮวานึกได้แล้ว สิ่งที่นางลืมนึกถึง
เกมปลูกผักที่เล่น ในนั้นมีเหมืองอัญมณี และมีโรงงานทำเครื่องประดับ แน่นอนว่ามีอัญมณีอยู่หลากหลายชนิด ทับทิมสีแดงก็เป็หนึ่งในนั้น อดกลืนน้ำลายไม่ได้ นางจะรวยไปไหน
หากเอาอัญมณีสีแดงออกมาขายตอนนี้ก็คงกลายเป็เศรษฐีอันดับต้น ๆ ของแคว้น แต่ตำลึงมากขนาดนั้นจะเอาไปใช้ทำอะไร แค่ขายสมบัติที่มีตอนนี้ก็พอใช้ทั้งชีวิตแล้ว ให้พี่ชายระบบช่วยในสิ่งที่จำเป็ก็พอ และสิ่งจำเป็ของนางในตอนนี้ก็คือ ของอร่อย
#มารดาอ้วนตัวร้าย
〰️ 〰️ 〰️ ·̩͙ ₊ ᨦ ♡ ᨩ ₊ ·̩͙ 〰️ 〰️ 〰️
ยามเซิน = 15.00-17.00
1 ก้านธูป = 30 นาที
หมาข่าหลง = มาการอง
เฉี่ยวเค่อลี่ = ช็อกโกแลต
หนิงเิ = เลม่อน
7K
