ความหนาวเหน็บเสียดแทงลึกเข้าไปถึงกระดูกดำ...
หลินหลินรู้สึกราวกับถูกแช่อยู่ในถังน้ำแข็งพันปี นางพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตากลับหนักอึ้ง ร่างกายที่เคยอบอุ่นบัดนี้สั่นสะท้านอย่างรุนแรง ฟันกระทบกันกึกกักจนแทบควบคุมไม่ได้ นี่คืออาการกำเริบของกายหยินบริสุทธิ์ที่ขาดพลังหยางมาหล่อเลี้ยง
เมื่อนางฝืนลืมตาขึ้นได้ ภาพเบื้องหน้ากลับทำให้หัวใจดวงน้อยร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
นางไม่ได้นอนอยู่บนเตียงอุ่นในจวนของบิดา แต่กลับนอนคว่ำหน้าอยู่บนพรมขนสัตว์หนานุ่มกลางโถงกว้างที่มืดสลัว แสงเทียนวูบไหวสาดส่องกระทบใบหน้าของบุรุษนับสิบคนที่ยืนรายล้อม สายตาของพวกมันมองมาที่นางราวกับฝูงหมาป่าจ้องมองลูกแกะ
"ตื่นแล้วหรือ... แม่ตัวดี"
เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังขึ้นจากบัลลังก์หินสีดำทมิฬเบื้องหน้า ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายัโลหิตก้าวลงมาอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวของเขาหนักแน่นและเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาล
เขาคือหยางหลง เ้าสำนักมารโลหิตผู้เลื่องชื่อเื่ความโเี้
หลินหลินพยายามขยับตัวหนี แต่ข้อมือและข้อเท้าของนางถูกพันธนาการด้วยเชือกไหมฟ้า นางทำได้เพียงนอนหอบหายใจรวยริน ผิวขาวราวหิมะเริ่มขึ้นสีม่วงคล้ำเพราะพิษความเย็น
"ทะ... ท่าน... ปล่อยข้า..." นางเอ่ยเสียงแ่เบา ร่างกายบิดเร่าด้วยความทรมาน
หยางหลงย่อตัวลงตรงหน้านาง ฝ่ามือหนาที่หยาบกร้านจากการจับดาบเอื้อมมาเชยคางมนขึ้น ััของเขาเปรียบเสมือนถ่านไฟร้อนระอุที่นาบลงบนผิวเย็นเฉียบของนาง
"ปล่อยหรือ?" มุมปากหยักลึกยกยิ้มเหี้ยมเกรียม
"ข้าอุตส่าห์ไปชิงตัวเ้ามาจากพรรคธรรมะจอมปลอมนั่น เพื่อจะเอามาเป็เตาหลอมส่วนตัว... จะให้ปล่อยไปง่ายๆ ได้อย่างไร"
เขาไล้ปลายนิ้วโป้งไปตามริมฝีปากสั่นระริกของนาง ก่อนจะลากต่ำลงมาผ่านลำคอระหง แหวกสาบเสื้อตัวบางที่นางสวมใส่ออกอย่างถือวิสาสะ เผยให้เห็นเนินเนื้อขาวผ่องที่กำลังกระเพื่อมไหวตามแรงหายใจ
"อื้อ... อย่า..." หลินหลินหวีดร้องในลำคอ เมื่อมือใหญ่นั้นกอบกุมความนุ่มหยุ่นหน้าอกข้างซ้ายของนางเต็มฝ่ามือ บีบเคล้นหนักหน่วงราวกับจะตรวจสอบความแน่นตึง
"อืม... เนื้อตัวนุ่มนิ่มใช้ได้" หยางหลงพึมพำ "แต่ข้าต้องตรวจสอบให้แน่ใจเสียก่อน ว่ากายหยินของเ้า บริสุทธิ์สมคำร่ำลือหรือไม่ หรือเป็เพียงของย้อมแมว"
"ตรวจสอบ... อ๊ะ!"
ยังไม่ทันสิ้นเสียงสงสัย ร่างบางก็สะดุ้งเฮือกจนตัวลอย เมื่อมือแกร่งเลื่อนต่ำลงไปอย่างรวดเร็ว สอดผ่านชายกระโปรงผ้าไหมเข้าไปััต้นขาด้านใน
"อ๊า... ท่าน... อย่านะ... ตรงนั้นไม่ได้..."
หลินหลินพยายามหุบขาหนี แต่หยางหลงกลับแทรกเข่าแกร่งเข้ามาระหว่างขาเรียวของนาง แยกมันออกกว้างอย่างไม่ปรานี เขากดน้ำหนักลงมาตรึงร่างนางไว้กับพื้นพรม สายตาคมกริบจ้องมองจุดอ่อนไหวที่ถูกเปิดเผยต่อหน้าธารกำนัล
"ศิษย์ทุกคนจงดูไว้..." หยางหลงประกาศก้อง "นี่คือวิธีการตรวจสอบเส้นชีพจรหยินของเตาหลอมชั้นยอด!"
สิ้นคำ ร่างสูงก็รวบรวมลมปราณร้อนแรงไว้ที่ปลายนิ้วชี้และนิ้วกลาง จนเกิดไอความร้อนลอยขึ้นจางๆ ก่อนจะกดแนบลงไปบนกลีบดอกไม้งามที่ปิดสนิท
"ซี๊ดดด..." หลินหลินสูดปากด้วยความเสียวซ่านผสมความเจ็บแปลบ ความร้อนจากนิ้วของเขาตัดกับความเย็นในกายนางอย่างรุนแรง
"แ่าดีจริง" หยางหลงกระซิบข้างหู ก่อนจะค่อยๆ ดันปลายนิ้วแทรกผ่านรอยแยกฉ่ำน้ำที่เริ่มขับของเหลวใสออกมาตามสัญชาตญาณ "ข้าจะช่วยทะลวงจุดที่อุดตันให้เ้าเอง"
"อื้อ... อ๊าา... มัน... ร้อน... ร้อนเหลือเกิน..."
นิ้วแกร่งสอดลึกเข้าไปในช่องทางคับแคบอย่างเชื่องช้าแต่หนักแน่น ผนังเนื้อนุ่มตอดรัดสิ่งแปลกปลอมตุบๆ ราวกับจะกลืนกิน หยางหลงไม่รอช้า เขาเริ่มขยับนิ้วเข้าออกเป็จังหวะเนิบนาบ ควานหมุนวนไปรอบๆ เพื่อสำรวจภายใน
"อ๊ะ... อ๊า... ตรงนั้น... ลึกไป... อื้อออ!"
หลินหลินหวีดร้องเสียงหลง เมื่อปลายนิ้วร้อนระอุไปสะกิดโดนจุดกระสันภายใน ร่างกายของนางแอ่นโค้งขึ้นจากพื้นโดยไม่รู้ตัว มือเล็กกำพรมขนสัตว์แน่นจนข้อนิ้วขาวโพลน
"เจอแล้วสินะ... จุดรวมปราณหยิน" หยางหลงแสยะยิ้ม
เขาเปลี่ยนจังหวะจากการสำรวจเป็การรุกราน งอนิ้วกระแทกย้ำๆ ลงไปที่จุดเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า เร่งความเร็วขึ้นจนเกิดเสียงเฉาะแฉะน่าอายดังก้องไปทั่วห้องโถง
แจ๊ะ... แจ๊ะ... แจ๊ะ...
"ไม่ไหว... ข้าไม่ไหว... อ๊าาา... ท่านเ้าสำนัก... ได้โปรด..."
หลินหลินส่ายหน้าไปมาด้วยความทรมานปนสุขสม ความเย็นเยือกในกายเริ่มถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย นางไม่เคยพานพบััเช่นนี้มาก่อน มันวาบหวามจนแทบขาดใจ
"ร้องออกมา... ร้องให้ศิษย์ของข้าได้ยิน ว่าเ้าชอบมันแค่ไหน!"
หยางหลงเพิ่มนิ้วที่สามเข้าไป บดขยี้เกสรเม็ดงามภายนอกควบคู่ไปกับการกระแทกกระทั้นภายในอย่างบ้าคลั่ง
"กรี๊ดดดด! อร๊างงงง!"
ในที่สุด ร่างบางก็เกร็งกระตุกอย่างรุนแรง ธารน้ำหวานสีใสทะลักพรูออกมาเปรอะเปื้อนมือหนาและพรมราคาแพง หลินหลินหอบหายใจถี่กระชั้น ดวงตาฉ่ำน้ำเหม่อลอย สมองขาวโพลนไปชั่วขณะ
หยางหลงถอนนิ้วออกมาช้าๆ แล้วยกขึ้นลิ้มรสชาติของน้ำหวานจากกายสาว เขาแสยะยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อััได้ถึงพลังบริสุทธิ์ที่แฝงอยู่
"ของดี... ดีเยี่ยมจริงๆ"
เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะตวาดสั่งศิษย์เสียงดัง
"การตรวจสอบเสร็จสิ้น! นางเป็เตาหลอมชั้นยอด... คืนนี้ข้าจะนำนางไปรักษาต่อที่ห้องนอนเป็การส่วนตัว!"
หยางหลงก้มลงช้อนร่างอ่อนปวกเปียกของหลินหลินขึ้นแนบอก โดยไม่สนใจสายตาอิจฉาริษยาของเหล่าศิษย์ที่มองตามตาเป็มัน
"เตรียมตัวรับศึกหนักเถอะแม่ตัวดี นิ้วของข้าเป็แค่อาหารเรียกน้ำย่อยเท่านั้น ของจริงมันต่อจากนี้ต่างหาก"
13K
