เหมือนเวลาหยุดหมุนให้ผมได้โฟกัสบางอย่างได้เต็มที่ภาพของใครบางคนในชุดออกกำลังกายเสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นเผยให้เห็นผิวขาวเนียนที่มีเหงื่อเกาะกันเป็กลุ่มบนิัแม้จะเห็นแค่ด้านหลังแต่มองดูก็รู้เลยว่าเขาต้องหุ่นของอีกคนต้องดีเยี่ยมมากแน่ ๆแขนทั้งสองข้างค่อยๆยืดขึ้นจนเกือบสุดเห็นกล้ามสวยๆอยู่ปรายๆ ภาพตรงหน้าจู่ ๆก็เหมือนจะสโลวช้าๆให้ผมสามารถมองมันได้อย่างเต็มที่กลืนน้ำลายอึกใหญ่เผลอกัดริมฝีปากล่างเบาๆโดยไม่ทันได้ตั้งตัวมือสั่นๆหยิบมือถือขึ้นถ่ายรูปอีกคนอย่างกล้าๆกลัวๆแต่มาถึงขนาดนี้มันก็ถอยกลับไม่ได้แล้วผมกดชัตเตอร์ได้ภาพมาประมาณสองสามภาพโชคดีที่จุดที่ผมยืนอยู่ด้านหลังและมีเครื่องออกกำลังกายอื่นบังอยู่ผมเช็ครูปในมือถือใช้นิ้วทั้งสองซูมภาพก่อนจะจัดการย้ายรูปเข้าอัลบั้มที่ตั้งไว้
พี่คลื่นคนน่ารัก
พูดแล้วก็หอมมือถือไปหนึ่งที
ภารกิจถ่ายรูปพี่คลื่นเสร็จสิ้นแต่ตัวผมยังไม่ได้ขยับไปไหนนั่งที่เครื่องออกกำลังกายเอนตัวลงที่เครื่องก่อนจะขยับขึ้นลงเพื่อบริหารหน้าท้องอย่างเนียนๆจุดพักสายของผมแน่นอนว่าไม่ใช่ใครนอกจากพี่คลื่นแม้ผมจะเกลียดการออกกำลังกายแต่ถ้าพี่คลื่นชอบผมก็จะชอบด้วย
“มึงทำอะไรเนี่ย”
“บริหารหน้าท้องอยู่”
ผมตอบเมลการบริหารหน้าท้องแค่แป๊บเดียวมันก็เริ่มเหนื่อยแล้วแต่เชื่อมั้ยเพียงแค่ผมมองพี่คลื่นเท่านั้นความเหนื่อยของผมก็หายเป็ปลิดทิ้งเลย
พี่คลื่นนี่ยาวิเศษดีๆนี่เอง
“มองเขาขนาดนี้เขาคงไม่รู้เลยเนาะ”
“ไม่หรอก อีกอย่างเราก็ต่างคนต่างโฟกัสกับการออกกำลังกายของตัวเองกันทั้งนั้นไม่มีการมาคอยนั่งมองคนอื่นหรอก”
“เหมือนมึงที่ทำอยู่ตอนนี้น่ะหรอ”
“ใช่”
“ตอแหลสิ้นดี”
เมลบ่นแล้วเดินจากไปผมไม่สนใจหันกลับมาออกกำลังกายตามสายตาของผมยังคงทอดมองตรงหน้า แต่ก็ต้องเอ๊ะเพราะจู่ๆพี่คลื่นก็หายไป!
ผมหันซ้ายหันขวามองหาพี่คลื่นแต่ก็ไม่พบเขาเสียแล้วผมหันไปหาเมลนี่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ไม่ไกลก่อนจะะโถามอย่างเบาๆ
“เมลพี่คลื่นไปไหนอ่ะ”
“กูจะไปรู้มั้ยล่ะกูนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่”
ไม่จริงน่าผมเบะปากนั่งห่อเหี่ยวพลางเอนหลังกับเครื่องออกกำลังกายนี่ผมต้องคลาดกับพี่คลื่นอีกแล้วหรอเนี่ย
เศร้าใจจุง
“เสร็จแล้วรอข้างหน้านะ”
“เออ”
ผมตอบรับด้วยเสียงที่ห่อเหี่ยวก่อนจะเข้าไปในห้องน้ำของยิมผมใช้เวลาไม่นานในการจัดการชำระล้างร่างกายจนสะอาดเอี่ยมอ่องจัดการเช็ดตัวให้แห้งทำการใส่เสื้อยืดและกางเกงขาสั้นที่เตรียมมาเอื้อมมือเปิดประตูห้องอาบน้ำสายตาปะทะกับใครบางคนที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่อยู่ก่อนหน้าผมกำกลอนประตูแน่นราวกับจะหยุดลมหายใจ พี่คลื่นในชุดลำลองเสื้อยืดเขียวเข้มกางเกงยีนสีน้ำเงินเข้มผมสีดำที่เปียกชื้นตัดกับผิวขาวนั่นค่อยๆหันมาทางด้านหลังจนผมเห็นใบหน้าเขาได้อย่างชัดเจนเราสบตากันก่อนที่พี่คลื่นจะเอ่ยพร้อมกับยกยิ้มให้
“สวัสดีครับ”
เฮือก! กูตาย
“ส-สวัสดีครับ”
มือของผมกำกลอนประตูแน่นเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นตุ๊บๆราวกับจะออกมาด้านนอก ผมค่อยๆก้าวขาแข็งช้าๆไปยืนขนาบข้างอีกคนกลิ่นหวานของน้ำหอมลอยเตะจมูกบ่งบอกได้ว่าเ้าของต้องมีความอ่อนโยนมากแน่ ๆผมสูดลมหายใจเข้าลึกเต็มปอด
กลิ่นของพี่คลื่นดีจริงๆ
ผมพามือสั่นๆ หยิบมือถือที่อยู่ในกระเป๋าแต่ด้วยมือที่อ่อนแรงเกินไปทำให้มือถือร่วงสู่ลงพื้นพี่คลื่นที่เห็นเหตุการณ์ก้มหยิบมือถือส่งให้ผมพร้อมกับคำพูดหนึ่งประโยคที่ทำให้หัวใจของผมเกือบจะหยุดเต้นก่อนจะเดินทิ้งจากไป
“รูปหน้าจอสวยดีนะครับ”
รูปหน้าจอ
รูปพี่คลื่น
โชว์ซิกแพค
เฮือก!!!!!
“ไอ้บิลยังไม่เสร็จอีกไง”
ผมค่อยๆหันไปหาเมลที่ยืนอยู่หน้าห้องน้ำสมองขาวโพลนนิ่งค้างเหมือนโปรแกรมที่กำลังค้างเมลที่ยืนอยู่ด้านนอกวิสาสะเข้ามาในห้องน้ำชายตรงเข้ามาหาผมมือสั่นๆเอื้อมจับแขนเพื่อนสาวอาการผมตอนนี้ไม่ต่างกับคนที่ลมจับเนื้อในอกด้านซ้ายเต้นระรัวเหมือนจะลุออกมาด้านนอก
“มึง…พี่…คลื่น”
“ใจเย็นๆค่อยๆพูดดิ”
“มึง…กูไม่ไหว…เขาทำดาเมจกู”
“ห๊ะ? อะไรนะ”
น้ำตาไหลนองหน้ามือขวายกขึ้นกุมอกที่เต้นระส่ำไม่หายภาพตรงค่อยๆดับไปเหลือแต่เพียงความจำบางส่วนที่หลงเหลือ
“เดี๋ยว เฮ้ย!!ไอ้บิล”
ขอบคุณพ่อแม่ที่ทำให้ผมเกิดมาขอบคุณเมลเพื่อนรักที่คอยเป็ผู้สนับสนุนขอบคุณพระเ้าที่คอยสร้างโอกาสดีๆให้ได้เจอพี่คลื่นเสมอมา
คิมิโนโตะนะครับ
พี่คลื่น
1K
