ระหว่างที่ตีก้นนุ่ม ๆ ของเด็กสาวอยู่นั้น ซงหยางเทียนก็พยามยามใช้สมองเค้นลงไปในความทรงจำจนสุดท้าย เขาก็นึกออก เด็กสาวคนนี้คือตงชิงเยว่ หลานสาวของแม่ทัพตงชิงไห่ เป็หนึ่งในสาวงามที่ตัวของซงหยางเทียนคนก่อนตามตื้อนาง และแน่นอนว่าเขาก็โดนนางทุบตีไปหลายครั้งแต่เขาก็ไม่ได้ล้มเลิกความพยายามที่จะตามจีบนางต่อไปอย่างไม่ลดละ
เมื่อเขาเห็นดวงตาของนางเริ่มสั่นไหวอีกทั้งยังมีน้ำเอิ่งนองอยู่ในนั้น เขาจึงได้หยุดมือและปล่อยนางลง ซึ่งเมื่อนางหลุดพ้นจากเอื้อมมือของเขาแล้วนางก็ยังไม่วาย ฟาดฝ่ามือตรงดิ่งเข้ามาที่หน้าของชายหนุ่ม เขาหลบอย่างรวดเร็วพร้อมกับยกมือขึ้น ทำให้เด็กสาวเบิกตากว้างด้วยความใ รีบะโหนีออกไปหลายก้าว
“ จะ…เ้าตัวชั่วร้าย ทำอย่างนี้กับข้าได้ยังไง ”
“ ข้าก็แค่สั่งสอนแทนปู่ของเ้าก็เท่านั้น ว่าไม่ควรโจมตีผู้อื่นโดยไม่มีเหตุผล ”
“ เ้า ! ”
ชายหนุ่มไม่ได้สนใจเด็กสาวอีก เขาหันหลังและเดินจากไป เหล่าฝูงชนที่มุงดูเขาต่างก็หลีกทางให้กับเขาด้วยท่าทีที่หวาดกลัว
“ เ้ามันตัวเลวร้าย ข้าแค่จะถามเ้าว่าเ้าหายดีรึยังก็แค่นั้น…แล้วนั่นเ้าคิดจะไปไหน "
“ ธุระของข้า… ”
ซงหยางเทียนเพียงตอบกลับไปอย่างเ็าเท่านั้น ถามอาการเขารึ ? ทำไมถึงต้องลงไม้ลงมือกับเขาด้วย ก่อนที่ร่างเล็ก ๆ ของชายหนุ่มจะเดินตรงดิ่งไปที่หอนางโรมที่ตั้งอยู่ไม่ไกล ท่ามกลางสายตาของทุก ๆ คน ‘ สมกับเป็ซงหยางเทียน พอหายจากอาการาเ็ที่เก็บถึงแก่ชีวิต สิ่งแรกที่เขาทำเลยคือเข้าหอนางโลมกลางวันแสก ๆ ! ’
‘ เ้าคนวิตถาร เพิ่งหายจากอาการาเ็มาแท้ ๆ แต่กลับมาหานางโรม ฮึ่ม ! ข้ามันโง่เองที่เป็ห่วงคนเช่นนี้ ’
นางคิดในใจก่อนจะกระทืบเท้าและเดินออกไปด้วยความหงุดหงิด
เมื่อซงหยางเทียนเดินเข้ามาภายในหอนางโลมก็ปรากฏโคมไฟสีสวยและผ้าสีชมพูตกแต่งอย่างงดงาม กลิ่นหอมที่ยั่วยวนของหญิงสาวทรงสเน่ห์เตะเข้าจมูกนั้น ทำให้ทุก ๆ คนที่เข้ามาในที่แห่งนี้ล้วนต้องอารมณ์พุ่งพล่าน หากแต่ไม่ใช่กับซงหยางเทียน
“ ตอนนี้ร้านยังไม่เปิดเ้าค่ะ… ”
“ นายน้อยซง ”
หญิงสาวคนหนึ่งพูดพร้อมกับมองขึ้นมา ซึ่งเมื่อเห็นใบหน้าของชายหนุ่ม แววตาของนางก็สั่นไหว นางรีบตัวดีดตัวขึ้นจากเก้าอี้จนูเาทั้งสองลูกของนางกระเพื่อมพร้อมกัน เสียงของหญิงสาวแม้ไม่ดังมาก แต่ก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในนั้นได้ยินอย่างชัดเจน ร่างอ้อนแอ้นของหญิงสาวอายุราว 20 ปี นับ 10 คนปรากฏกายขึ้นในสายตาของชายหนุ่ม พร้อมกับร่างที่นุ่มนิ่มนับสิบพุ่งเข้าล้อมรอบชายหนุ่มทัน
“ นายน้อยซง อาการาเ็ท่านเป็อย่างไรบ้าง ให้ข้าช่วยดูแลไหม ”
“ นี่เ้า ดูรูปร่างเ้าสิ เ้าจะเอาหน้าอกหย่อน ๆ ของเ้าทับเขาตายมากกว่า ! ต้องข้านี่ ให้ข้าดูแลท่านดีกว่านะเ้าคะ ”
“ ไม่ ๆ ข้าดีกว่า ”
“ ไม่ต้องข้า ! ”
“ … ”
ซงหยางเทียนฟังอย่างหงุดหงิด ในความทรงจำของเขา เ้าเด็กนี่นั้นตอนมาที่นี่ หญิงสาวหลายคนที่ให้บริการเขาเพียงแค่ครั้งเดียว สามารถทำเงินได้มหาศาลจนเลิกทำงานนี้ไปเลย เพราะเงินที่ได้จากการลงแรงขึ้นควบให้ชายหนุ่มเพียงครั้งเดียว สามารถซื้อชีวิตของนางและใช้ชีวิตอย่างสบายไปได้เลยตลอดชีวิต เพราะงั้นเมื่อเขามา หญิงสาวหลายคนจึงพยายามอย่างมาก ในการได้รับความสนใจจากชายหนุ่ม ซงหยางเทียนใช้ความพยายามอย่างมากในการมุดตัวออกมาจากการรุมล้อมของพวกนางก่อนที่เขาจะตรงดิ่งไปที่ร่างของหญิงวัยทองคนอายุราว 50 ปีที่นั่งเฝ้ามองอยู่ในห้อง
“ ท่าน มากับข้า ”
“ เอ๊ะ ! ข้า ? ”
“ ข้าจะไม่พูดซ้ำ ”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมกับเดินนำหน้าขึ้นไปชั้นบนทันที ทำให้หญิงสาวทุก ๆ คนรู้สึกตกตะลึง นี่มันเื่อะไรกัน ชายหนุ่มเมินหญิงสาวโฉมงามมากมาย ก่อนจะขึ้นห้องไปกับแม่เล้า ! นี่มันเหนือความคาดหมายของทุกคนอย่างแท้จริง ไม่ใช่ว่าชายหนุ่มกลัวว่าตนจะต้องเผชิญหน้ากับความตายอีกครั้ง จึง้ามาเพื่อลองของแปลกสักครั้งในชีวิตก่อนจะตายอีกรอบ ?
……
ภายในห้้อง
“ ข้าไม่ได้ใช้มันมานานมากแล้ว ขอโทษท่านด้วยถ้าทำไม่ถูกใจ ”
แม่เล้ากล่าวอย่างเขินอายก่อนจะค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมของนางออก
“ … "
“ ประตูหลังเปิดอยู่ใช่ไหม ? อยูjในนี้ไปสักพักนะอย่าพึ่งออกไป "
“ เ้าคะ ? ”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมโยนเหรียญทองไปให้กับนางเหรียญนึงก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยไม่อธิบายอะไรสักคำ ทิ้งสาวใหญ่ให้นั่งงงอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว ซงหยางเทียนเดินออกมาจากด้านหลังของหอนางโลม ซึ่งนี่เป็ซอยที่ไม่ค่อยมีคนอยู่ ชายหนุ่มใส่ผ้าคลุมที่เตรียมเอาไว้ก่อนจะเดินออกจากซอยไป
เขารู้ดีว่าตนถูกสะกดรอยตามอยู่เขาจึงวางแผนที่จะหลบหนีจากสายตาของคนที่ปู่ของเขาส่งมาเพื่อจับตาดูเขา เพื่อไม่ให้เป็การน่าสงสัยจนเกินไปเขาจึงได้เลือกหอนางโลม ซึ่งเป็บ้างหลังที่ 2 ของเขา แน่นอนว่ามันย่อมไม่ถูกสงสัย ชายหนุ่มสวมชุดคลุมสีดำปกปิดใบหน้าเดินไปตามทางซึ่งพลุกพล่านไปด้วยผู้คน แต่เขาก็กลมกลืนไปได้อย่างแเีโดยไม่ถูกสงสัย
“ ที่นี่สินะ ”
ร่างของชายหนุ่มหยุดลงที่หน้าร้านแห่งหนึ่ง เป็ร้านซื้อขายเกี่ยวกับสัตว์อสูรที่ใหญ่ใช้ได้เลยทีเดียว เขามั่นใจเลยว่าจะต้องเจอสิ่งที่ตนตามหาในที่แห่งนี้ ชายหนุ่มไม่รอช้าเดินเข้าไปในทันที เพราะยิ่งเขาแข็งแกร่งขึ้นเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี เพราะอย่างนั้นเขาจึงไม่้าที่จะเสียเวลาแม้สักนิด
……จบตอน