นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     เมื่อหายตกใจแล้วพ่อ น้าชาย และอาเล็กก็ช่วยกันประกอบห้องขนาดพอเหมาะจำลองขึ้นมาให้เสาร์น้อยตามที่ขอเลย โดยใช้ไม้จากฟื้นนั่นแหละนำมาประกอบเป็นโครงสร้างที่จะช่วยให้มันแข็งแรงยิ่งขึ้น

     “เสร็จแล้วครับ เสาร์น้อย”พ่อ 

     “ขอบคุณค่ะ”เสาร์น้อย รับโครงสร้างห้องไม้มาจากพ่อและเดินไปหาจุดวางที่เหมาะ แต่ก็ไม่แน่ใจนักจึงหันมาถามผู้ใหญ่ในครอบครัวของเธอว่า…

     “อือ…..เสาร์น้อยจะวางห้องเย็บผ้าไว้ตรงไหนดีคะ ที่จะไม่เกะกะและเป็นสถานที่เหมาะกับการนั่งเย็บผ้าสบายๆน่ะค่ะ”เสาร์น้อย

     “ตรงด้านนี้ ก็ได้ครับหลานสาว”ปู่ ชี้ไปทางด้านหน้าและก้มลงอุ้มหลานสาวคนเล็กไปจุดที่บอกเอาไว้

     “แต่ว่าคงจะต้อง ตัดต้นไม้ต้นหญ้าบริเวณนี้สักหน่อยก่อนที่หนูจะสร้างห้องเย็บผ้านะครับ”ปู่

     “ปี้ว….ปี้ว…..”

     “วั๊บ……..วั๊บ……”

     “................!!!”ทุกๆ คน

     เพียงแค่ปู่พาไปยังสถานที่ที่บอกว่าสมควรจะตั้งห้องเย็บผ้าได้ เพียงแต่มันออกจะรกไปสักนิดหนึ่งเท่านั้น เสาร์น้อยไม่รอช้าส่งนิ้ววิเศษเพื่อทำการย่อขนาดพวกมันอย่างรวดเร็ว จากที่มีต้นไม้บางต้นและพวกต้นหญ้า ตอนนี้หายเกลี้ยงไปหมดเหลือเพียงแค่ที่ดินเปล่าๆสวยงามดั่งไม่เคยมีต้นไม้ต้นหญ้าขึ้นมาก่อนเลย

    “เอ่อ….ปู่ว่าเสาร์น้อยจัดการวางห้องเย็บผ้าได้แล้วล่ะ”ปู่

    “ค่ะ”เสาร์น้อย 

     ปู่วางหลานสาวลงกับพื้นเพื่อที่เสาร์น้อยจะนำบ้านจำลองหลังเล็กๆลงบนพื้นที่ที่เลือกเอาไว้ และถอยห่างออกมาจากจุดนั้นกัน และจากนั้นก็…

     “ปี้ว….ปี้ว……”

     “ฟึ่บ……”

      ห้องเย็บผ้าก็ตั้งเด่นเป็นสง่าขึ้นมาอย่างรวดเร็วเพียงแค่พริบตาเดียวต่อหน้าทุกๆคนทันที

     “ทีนี้ก็รอให้พ่อ อาเล็ก น้าชาย ช่วยกันประกอบจักรเย็บผ้าตัวอื่นๆเพิ่มและมาวางไว้ที่ห้องนี้ได้เลยค่ะ”เสาร์น้อย

     “..................!!!!”ทุกๆ คน

     “ว้าว……น้องเสาร์น้อยเก่งที่สุดเลย พี่สาวตบมือให้หลายๆทีเลยนะ”พี่สาวโจวหวู่

     “แปะ….แปะ……”

     “น้องเสาร์น้อย เยี่ยมสุดๆเลย”พวกพี่ชาย ที่มีสติคืนมาอย่างรวดเร็วก็วิ่งเข้ามาร่วมปรบมือ ยกยอน้องเสาร์น้อยด้วยเช่นกัน และพากันเข้าไปดูห้องไม้หลังนี้อย่างสนใจและตื่นเต้นกันมากๆ

     “ว้าว…..”เมื่อเปิดประตูเข้ามากันแล้วต่างก็ชื่นชอบด้านในมากๆ ช่วยกันเปิดหน้าต่างแต่ละบานให้หมดทำให้ห้องนี้ดูสว่างน่าอยู่มากยิ่งขึ้นทั้งๆที่เป็นแค่ห้องสำหรับวางจักรเย็บผ้า เวลาต้องการที่จะเย็บผ้าเพียงเท่านั้นเอง

     พวกผู้ใหญ่ก็พากันมาตรวจสอบห้องภายในด้วยความตื่นเต้น และสนใจเช่นเดียวกันกับพวกลูกๆหลานๆ

     “มันดีมากจริงๆเลยนะคะแม่”แม่

     “ใช่ลูก”ย่า ยาย

     บรรดาพวกผู้หญิงของครอบครัวต่างชื่นชอบสถานที่นี้มากๆ เพราะเสมือนว่าห้องนี้เป็นที่ที่ทำงานส่วนตัว ที่เป็นสัดเป็นส่วนสำหรับพวกสาวๆเป็นอย่างมากเลย

     “ถ้าต้องการตกแต่งอะไรเพิ่ม แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ บอกพ่อ น้าชาย กับอาเล็กเพิ่มเติมได้เลยนะคะ เดี๋ยวเสาร์น้อยก็จะปี้ว…ปี้ว…ให้เองค่ะ”เสาร์น้อย

    “จ้ะสาวน้อย”แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ 

    แน่นอนว่าตอนนี้ก็ทำพวกโต๊ะ เก้าอี้ สำหรับนั่งด้านหน้าเอาไว้ด้วย และทำจักรเย็บผ้าที่เหลือให้ครบเพื่อนำมาวางไว้ในห้องด้านในที่ตอนนี้มีจักรเย็บผ้าเพียงแค่ตัวเดียววางเอาไว้ก่อนแล้ว

     “มุมด้านนี้เอาไว้สำหรับก่อเตาต้มน้ำร้อน น้ำชาเอาไว้กินได้นะคะแม่”เสาร์น้อย

     “อือ…ก็ดีนะคะลูกสาว”แม่

     “เดี๋ยวตรงด้านนอก น้องสาวน้อยพวกเราไปปลูกต้นไม้ ดอกไม้รอบๆด้วยดีไหม เพราะตอนนี้ออกจะโล่งๆไปนะ”พี่สาวโจวหวู่

     “ไม่ต้องกังวลไปพี่สาว ส่วนที่เสาร์น้อยย่อไว้เก็บไว้หมดแล้วล่ะแต่ว่าเราจะเลือกต้นไม้ที่มันมีประโยชน์อย่างเช่นกินได้เป็นต้น”เสาร์น้อย

     “เจ้าตัวตะกละน้อย ถ้ากินไม่ได้คือไม่มีประโยชน์ใช่ไหมคะ”แม่

     “แน่นอนค่ะแม่”เสาร์น้อย ตอบอย่างมั่นอกมั่นใจเป็นอย่างมากเลย เรื่องกินนี่สำคัญนะคะ

     “ฮ่า….ฮ่า….”ทุกๆ คนพากันหัวเราะอย่างมีความสุขกันและยังคงพูดคุยในเรื่องการตกแต่งห้องเย็บผ้าแห่งนี้กันอย่างต่อเนื่อง โดยที่ทุกๆคนมีส่วนร่วมด้วยกันตลอด 

     “ถ้าอย่างนั้นแล้วพวกหนูจะเลือกต้นอะไรมาปลูกกันล่ะคะ พอจะบอกได้ไหม”แม่

     “เดี๋ยวเสาร์น้อยขอไปเลือกก่อนนะคะแม่ แล้วจะกลับมาบอกค่ะ”เสาร์น้อย พาพี่สาวโจวหวู่คนเดียวของเธอวิ่งออกนอกห้องเย็บผ้าไปแล้วเพื่อไปตรวจสอบว่ามีต้นไม้ออกผลอะไรบ้างที่พวกเธอชอบกินมากที่สุดกัน

    “ดูสิคะนี่เป็นเพียงแค่ห้องเย็บผ้านะคะเนี่ย”อาสะใภ้

     “ถ้าทำเป็นศาลานั่งพักสงสัยว่า แค่ทางเข้าก็คงจะมีแต่ของกินตามทางมาตลอดแน่นอนเลยค่ะ”น้าสะใภ้

     “ใช่”แม่

     “ฮ่า..ฮ่า….”

     “ต้นนี้ก็ดีนะพี่สาว ต้นแอปเปิ้ลล่ะ ส่วนต้นนี้ต้นเกาลัด”เสาร์น้อย

     “จริงเหรอน้องเสาร์น้อย พี่สาวก็ชอบนะ”พี่สาวโจวหวู่ ที่มองต้นไม้ตรงหน้าที่มีแต่ใบเขียวๆขึ้นไม่รู้หรอกว่าคือต้นอะไรแต่น้องสาวของเธอเก่งมาก เธอรู้เพียงแค่นี้

     “น้องสาว น้องสาว กำลังทำอะไรกัน”พวกพี่ชาย มากันตะโกนและวิ่งมาหาทางน้องสาวทั้งสองคนอย่างรวดเร็ว

     “กำลังเลือกต้นไม้ที่ออกผลกินได้ไปปลูกรอบๆห้องเย็บผ้าอย่างไรล่ะพี่ชาย”เสาร์น้อย

     “ต้นไม้ที่ออกผลงั้นเหรอน้องสาว??”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ใช่แล้วล่ะพี่ใหญ่ น้องเสาร์น้อยจะเอาไปตกแต่งบริเวณห้องเย็บผ้าน่ะ”พี่สาวโจวหวู่

     “แล้วต้นพวกนี้คือต้นอะไรงั้นเหรอ??มันไม่เคยออกดอก ออกผลอะไรเลยนะพวกพี่ก็ไม่รู้หรอกว่าพวกมันคือต้นอะไรกันน่ะ”พี่รองโจวซื่อ

     “พวกพี่ไม่รู้จักจริงๆเหรอ”เสาร์น้อย ถามอย่างสงสัย

     “ไม่รู้น้องสาว”พวกพี่ชาย

     “ต้นไม้แถวๆชายป่าใกล้บ้านพวกเราเป็นแบบนี้เยอะแยะเลยมีแต่ใบไม้เฉยๆน่ะ”พี่ซานเยวี่ย

     “น้อยต้นนักที่จะออกลูกออกผล ออกมาให้พวกเราเห็นแต่ว่าเจ้าต้นนี้เท่าที่พี่ดูอาจจะเป็นต้นแอปเปิ้ลละมั้ง”พี่ซื่อเยวี่ย

     “อันนี้ใช่ถูกต้องเลยพี่ชาย มันึือต้นแอปเปิ้ล ต้นเยื้องกันด้านนู้นคือต้นเกาลัดล่ะ”เสาร์น้อย

     “ต้นเกาลัด!!”พวกพี่ชาย มองต้นเก๋าลัดอย่างตื่นเต้นดีใจ

     “มันคือต้นเกาลัดจริงๆเหรอน้องเสาร์น้อย”พวกพี่ชาย

     “มันคือต้นเกาลัดจริงๆ”เสาร์น้อย ทั้งตอบและพยักหน้ายืนยันพวกพี่ชาย

     “ดีจังเลย”พวกพี่ชาย

     “ต้นเกาลัดส่วนมากที่พวกเราเอามากินได้อยู่ในป่าค่อนข้างลึกตรงใกล้กับบ่อใหญ่ในที่ดินของพวกเราน่ะน้องเสาร์น้อย ออกลูกแต่ละครั้งพวกเราก็ต้องแบ่งปันกับคนในหมู่บ้านให้กินเท่าเทียมกันเพราะมันมีแค่ 2 ต้นเท่านั้นที่ยังพอจะออกผลให้เราได้กินกันในแต่ละปีล่ะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “โอ้…แย่จังเลยแบบนี้เสาร์น้อยจัดให้และขอเดินดูรอบๆแถวนี้อีกสักหน่อยว่าพอจะมีต้นเกาลัดเพิ่มเติมหรือเปล่า พวกพี่ชายช่วยหาด้วยนะ เดี๋ยวเสาร์น้อยจะช่วยดูให้”เสาร์น้อย

     “ตกลง”พวกเด็กๆ มีภาระกิจอันใหญ่หลวงอีกครั้งที่จะตามหาต้นเกาลัดกัน

     “น้องเสาร์น้อย พวกเราจะไปดูตรงไหนก่อนดีล่ะ”พี่สาวโจวหวู่

     “ยังไม่ต้องไปไหนเลยพี่สาว เสาร์น้อยต้อง…”เสาร์น้อยยกสัญลักษณ์นิ้ววิเศษออกมาเพื่อบอกใบ้ให้กับพี่สาวได้รู้

     “ปี้ว…ปี้ว…”สองสาวน้อย

      “ฮิ….ฮิ….”

      “ได้แกล้งพวกพี่ชายนิดๆหน่อย ค่อยรู้สึกว่าวันนี้มีชีวิตชีวาขึ้นเยอะเลย”เสาร์น้อย

     “ใช่ ฮิ..ฮิ…”พี่สาวโจวหวู่

     พวกพี่ชาย ก็พากันแยกย้ายมองหาต้นเกาลัดกันอย่างเต็มที่เลย โดยไม่ได้หันมามองพวกน้องสาวเลยว่ากำลังอยู่ในท่าทางหรือลักษณะแบบใดในตอนนี้

     “ปี้ว….ปี้ว…..”

     เสาร์น้อยเองรีบใช้นิ้ววิเศษเพื่อขยายการเติบโตของต้นไม้ในละแวกใกล้เคียงบริเวณชายป่านี้ทั้งหมดเลย ต้นไม้ที่ผอมแกรนลำต้นบางๆ บางต้นก็แทบจะไม่มีใบขึ้น บางต้นก็มีแต่ใบขึ้นอย่างเดียว 

     แต่เมื่อเสาร์น้อยใช้นิ้ววิเศษไปกระตุ้นขยายส่วนต่างๆให้ใหญ่ขึ้นแล้ว จากต้นไม้ที่ดูไม่มีชีวิตชีวากลับกลายเป็นแหล่งป่าไม้ที่อุดมสมบูรณ์ให้เห็นในช่วงเวลาไม่กี่นาที ต้นไหนที่ไม่เคยออกดอก หรือออกผลก็แข่งกันชูช่อกิ่งก้านใบไม้ ดอกไม้ ออกแข่งกันอย่างสดชื่น 

     ต้นผลไม้ที่แอบซุกซ่อนตัวตนมาเนิ่นนานก็เผยตัวตนจริงๆของตัวเองออกมากันแล้ว แตกกิ่งก้านใบ ตามด้วยผลิดอก และออกผลมาในที่สุด

    “ว้าว…..”พี่สาวโจวหวู่

    “เพียงแค่นี้พวกเราก็รู้ว่าต้นอะไรคือต้นอะไรแล้วล่ะพี่สาวไม่ต้อง เพ่งมองรูปร่างลักษณะของต้นไม้ให้เสียเวลาแล้วนะ”เสาร์น้อย

    “จริงด้วยล่ะน้องเสาร์น่อย ดูสิต้นตรงโน้นมีออกผลเต็มต้นเลย”พี่สาวโจวหวู่ พูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเมื่อสอดส่ายสายตาไปโดยรอบแล้วก็ทำให้เห็นต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆที่ออกผลดกเต็มต้นไปหมดเลย

     “.............!!!!”พวกพี่ชาย

     “..................”พ่อ น้าชาย อาเล็ก 

     พวกพี่ชายที่กำลังมองต้นไม้แต่ละต้นเพื่อสังเกตลักษณะของพวกมันอยู่ว่าจะใช่ต้นเกาลัดหรือไม่ก็ต้องยืนมองตาโตแบบพูดไม่ออกกันเลยเพราะว่าตอนนี้แต่ละต้นมันเผยโฉมตัวตนของมันออกมาให้พวกเขาเห็นแล้วทั้งหมด 

    บรรดาพ่อๆเองก็เห็นเหตุการณ์นี้ด้วยเช่นกัน เพราะพวกท่านก็คอยตามพวกลูกๆหลานๆมาด้วย กลัวว่าเด็กๆจะพากันเดินไปไกลกันมากจากป่าด้านนอก 

     “นี่มัน…”พ่อ

     “ไม่น่าเชื่อเลยนะพี่ใหญ่ดูสิต้นไม้ที่พวกเรามองข้ามไม่รู้กี่สิบปีมันจะเป็นต้นผลไม้เยอะแยะมากมายขนาดนี้”อาเล็ก

     “จริงด้วย แต่ละต้นไม่คิดว่าชายป่าแถบหมู่บ้านเจียวจิ้นของพวกเราจะอุดมสมบูรณ์แบบนี้นะ”น้าชาย

     “ถ้าไม่ได้เสาร์น้อยลูกสาวของพี่ พวกเราก็คงจะไม่รู้กันไปอีกนาน อีกหลายต่อหลายรุ่นนั่นแหละนะ”พ่อ

     พวกท่านได้แต่มองดูสภาพป่าบริเวณแถวนี้ที่อุดมสมบูรณ์เพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้น

     “น้องเสาร์น้อย ต้นไม้พวกนี้เติบโตแบบนี้เหมือนกันหมดเลยไหม”พี่สาวโจวหวู่

     “ไม่ถึงกับหมดทุกต้นในบริเวณป่านี้นะพี่สาว แต่ก็ไกลพอสมควรจากบ้านของพวกเราล่ะ”เสาร์น้อย

     “ถ้าวันหลังพวกเราไปในป่าแถวอื่นอีก น้องเสาร์น้อยปี้ว…ปี้ว…ช่วยพวกต้นไม้พวกนี้ให้แข็งแรงเติบโตแบบนี้อีกนะ”พี่สาวโจวหวู่

    “ได้แน่นอนพี่สาว เสาร์น้อยจะต้องทำแน่ๆล่ะ”เสาร์น้อย

    “ดีจังเลย”พี่สาวโจวหวู่

    “พวกเราไปเลือกต้นไม้ที่ออกผลกันดีกว่านะพี่สาว”เสาร์น้อย

    “ไปจ้ะ”พี่สาวโจวหวู่

    “น้องเสาร์น้อย…..”พวกพี่ชาย พากันวิ่งกลับมาหาน้องสาหน้าตาก็บ่งบอกเลยว่าตื่นเต้นกันมากมาย

    “น้องเสาร์น้อยต้นไม้พวกนั้นออกลูกเต็มต้นเลยนะ”พี่ใหญ่โจวซาน

    “น้องเสาร์น้อย ปี้ว…ปี้ว….พวกต้นไม้ทั้งหมดนี้ใช่ไหม”พี่รองโจวซื่อ

    “ใช่แล้วล่ะพี่ชาย พวกเราจะได้เลือกต้นไม้ได้ถูกอย่างไรล่ะ”เสาร์น้อย

     “แต่ทำไมน้องไม่บอกพวกพี่ล่ะ”พี่ซานเยวี่ย

     “หรือว่าพวกน้องสาว….”พี่ซื่อเยวี่ย

     “ฮิ….ฮิ…”สองสาวน้อย พากันหัวเราะคิกคัก

     “น้องสาวแกล้งพวกพี่….!!?”พวกพี่ชาย พูดออกมาพร้อมๆกันเลยเมื่อรับรู้ว่าโดนน้องสาวแกล้งให้อีกแล้ว

    “ใช่ ฮ่า…ฮ่า….”สองสาวน้อย พากันวิ่งไปเลือกดูต้นไม้ที่ต้องการปล่อยให้พวกพี่ชายทำหน้างงๆกันไป

    “รอด้วย รอพวกพี่ด้วย”พวกพี่ชาย

     เมื่อตั้งสติได้อีกครั้งก็พากันวิ่งตามน้องสาวทั้งสองคนไปติดๆ และพากันสนุกสนานช่วยกันเลือกต้นไม้ที่ออกผลกันเพื่อไปปลูกที่ห้องเย็บผ้าของบรรดาแม่ๆ

     “ปี้ว….ปี้ว….”

     “ปี้ว….ปี้ว…..”

     “ปี้ว….ปี้ว….”

     แน่นอนว่าเลือกต้นไม้ต้นไหนได้กันแล้วก็ต้องเป็นหน้าที่ของน้องเสาร์น้อยน้องเล็กของบ้านที่จะต้องใช้นิ้ววิเศษในการย่อขนาดของพวกต้นไม้เล่านั้นมาเก็บไว้ในตะกร้าใบน้อยที่พ่อทำให้พวกเธอไว้ใช้กัน

     พ่อ น้าชาย อาเล็ก เองก็เลือกพวกสมุนไพรเก็บกลับไปปลูกใกล้ๆบ้านด้วยเช่นกัน จากที่ว่าจะไปกันเพียงแป๊บเดียวเท่านั้นก็พากันหายไปเป็นชั่วโมงๆ จนคนที่รออยู่ทางด้านห้องเย็บผ้าต้องเอะใจกันเลย

     “นี่หวังว่า คงจะไม่ขนต้นไม้มาจนหมดป่าหรอกนะคะเนี่ย”อาสะใภ้

     “ก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ แต่กับเจ้าตัวแสบตัวน้อยของบ้านเรานี่น่ะสิ พวกเราคิดแบบนั้นไม่ได้แน่นอน”น้าสะใภ้

     “ใช่ค่ะ ต้องหนักกว่าที่พวกเราคิดหลายเท่าตัวนักเพราะแสบสองเท่าเลยถ้าสองสาวน้อยรวมตัวกันน่ะ”แม่

     “จริงด้วย”อาสะใภ้ น้าสะใภ้

     “ฮ่า…ฮ่า….”แม่ น้าสะใภ้ อาสะใภ้

     “เดี๋ยวเถอะนินทาหลานสาวแม่อีกแล้วนะ หลานสาวแม่จะซนสักเท่าไหร่กันเชียว”ยาย

    “จริงเด็กผู้หญิงบ้านเราน่ารัก พูดออดอ้อนเก่งจะตายไป”ย่า

    “โธ่แม่คะ ทำเป็นไม่รู้จักหลานสาวตัวแสบสองคนของแม่ไปได้ ยิ่งหายไปนานแบบนี้หนูรับรองเลยค่ะว่า…..”แม่

    “แม่คะ…….”สองสาวน้อย

    “ยายครับ ย่าครับ ปู่ครับ ตาครับ”

    พวกเด็กๆพากันส่งเสียงตะโกนเรียกโหวกเหวกเสียงดัง โดยที่แม่เสาร์น้อยเองยังพูดไม่จบประโยคด้วยซ้ำไป

    “นั่นไงพวกตัวแสบพากันมาแล้วค่ะ”แม่

    เมื่อพาออกมารอดูพวกเด็กๆ ด้านนอกห้องและปู่กับตาเองก็เดินมาสมทบรอด้วยเพราะพวกท่านเดินดูบริเวณที่ดินโดยรอบตรวจสอบว่าจะปลูกต้นไม้ลักษณะใดบ้าง เมื่อหลานๆกลับมาแล้ว

    “..............!!”แม่ ปู่ย่า ตายาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้

    และสิ่งที่พวกท่านเห็นไม่ผิดที่แม่ๆของพวกเด็กๆนินทาเอาไว้เลย เนื้อตัวที่มอมแมมจากดิน เศษใบไม้ใบหญ้าที่ติดตามหน้าตา ตามหัว ตามตัว และไหนจะต้นไม้เล็กจิ๋วที่วางเสียเต็มตะกร้าพวกท่านก็พอจะเดาได้เลยว่าต้นไม้จริงๆก่อนที่พวกมันจะใส่าในตะกร้าเล็กเบียดเสียดกันแบบนี้ขนาดจริงมันต้องใหญ่โตมากๆแน่นอน
 

************
 

     มีที่เย็บเสื้อผ้าเพื่อความสะดวก รวดเร็วแล้วเสาร์น้อยก็ต้องจัดห้องเย็บโดยเฉพาะให้บรรดาเหล่าแม่ๆด้วยเสียเลย เพราะบ้านที่อยู่อาศัยนั้นคงไม่มีพื้นที่เพียงพอสำหรับที่เย็บผ้าหลายตัวพวกนี้แน่นอน