เมื่อแสงอาทิตย์สาดส่องมาบนน้ำตกทำให้แสงสีสันที่เกิดจากการกระทบระหว่างแสงอาทิตย์กับน้ำตกผ่านทะลุเข้ามาด้านในห้องหินภายในห้องหินมีแสงสว่างหลากสีสะท้อนระยิบระยับขณะที่สายตาของหยางหนิงได้ลากผ่านโครงกระดูกไปที่กำแพงหินเบื้องหน้าของตนแทนแล้ว
และสิ่งที่ทำให้หยางหนิงรู้สึกแปลกใจมากก็คือกำแพงหินเบื้องหน้าของตนนั้นมันเงามาก ไม่ได้มีพื้นผิวขรุขระของหินูเาทั่วทั้งผิวกำแพงหินนั้นเงาราวกับกระจก ไม่เพียงแต่เป็เช่นนี้ขณะที่กำแพงหินอีกสองฝั่งที่เหลือก็เป็เช่นเดียวกัน
กำแพงผิวมันเงา ก็ไม่ถือว่าเป็เื่ที่น่าแปลกใจนักเพียงแต่บนกำแพงหินทั้งสามด้านล้วนสลักภาพเอาไว้จำนวนมาก กระจัดกระจายแต่ไม่เละเทะก่อให้เกิดภาพกำแพงเป็กลุ่มๆ
ภาพบนกำแพงสามด้านนั้นเหมือนกำลังแสดงการร่ายรำชุดหนึ่งรูปร่างของคนที่เหนือเอวขึ้นไปนั้นวาดอย่างคร่าวๆ เท่านั้นและก็ดูไม่ออกด้วยว่าหญิงหรือชายแต่ว่าทางท่อนล่างนับั้แ่เอวนั้นกลับวาดได้อย่างละเอียดมาก เขาลองคำนวณดูคร่าวๆแล้วว่าภาพวาดบนกำแพงสามด้านนั้นมีราวๆ สี่สิบถึงห้าสิบภาพทุกภาพล้วนแต่ถูกสลักด้วยฝีมือของมนุษย์
หยางหนิงเหลือบมองโครงกระดูกนั่นแวบหนึ่งก่อนจะคิดว่าหากตนคาดเดาไม่ผิดแล้วล่ะก็ภาพวาดแกะสลักบนกำแพงหินนี้จะต้องเป็คนผู้นี้สลักไว้ยามมีชีวิตอยู่แน่คิดว่าคนผู้นี้อยู่ในถ้ำอย่างเปล่าเปลี่ยวรู้สึกอ้างว้างยิ่งนักจึงใช้เวลาว่างมาสลักภาพบนกำแพงหินนี้กระมัง
ทว่าคนเมื่อเข้ามาในถ้ำแห่งนี้แล้ว ย่อมรู้ว่าจะออกจากที่นี่ได้อย่างไรไม่ว่าจะเดินผ่านรอยแยกเส้นนั้นออกไปหรือว่าะโลงน้ำตกแห่งนี้ก็ล้วนสามารถออกจากที่คุมขังไปได้อย่างง่ายดายแต่ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาถึงยังอยู่ในที่แห่งนี้ต่อ?
ภาพวาดบนกำแพงนี้ไม่มีทางผ่านการสลักเพียงแค่่ระยะสั้นๆ แน่คนผู้นี้ถึงขั้นแม้แต่ตายก็ยังจะอยู่ในถ้ำหินแห่งนี้ต่อ ไม่รู้จริงๆว่าสาเหตุมาจากอะไร
หยางหนิงนั้นไม่ได้สนใจในการร่ายรำ จึงเดินกลับมาที่ข้างโต๊ะหินนั่นเขามองเห็นว่าบนกล่องนั้นมีฝุ่นหนาๆ ปกคลุมอยู่้าแล้วชั้นหนึ่งกระทั่งที่มุมขอบยังมีไยแมงมุมอย่างหนาพันเกี่ยวกันอีกด้วยจึงใช้แขนเสื้อของตนเช็ดเอาฝุ่นที่สะสมอยู่้านั้นออกก่อนจะพบว่ากล่องใบนี้ทำมาจากทองเหลือง โดย้ามีการสลักเป็รูปสัญลักษณ์ดอกบัวดอกหนึ่งอยู่สีของทั่วทั้งกล่องนั้นเป็สีทองเหลืองมีเพียงดอกบัวเท่านั้นที่เหมือนจะถูกทาด้วยสีดำ กลายเป็ดอกบัวสีดำดอกหนึ่ง
กล่องใบนี้ไม่มีแม่กุญแจผนึกเอาไว้เมื่อหยางหนิงเปิดมันออกมากลับพบว่าด้านในมีหมึกกระดาษพู่กันจำนวนมากอยู่ด้านในกองกระดาษหนานั้นเริ่มมีคราบเหลืองอยู่บ้างแล้ว
“ดูเหมือนว่าคนผู้นี้จะเป็บุรุษสายบุ๋น” หยางหนิงคิดว่าในกล่องจะมีสมบัติอะไรเก็บไว้เสียอีกเมื่อเห็นว่าเป็เพียงแค่หมึกกระดาษพู่กันธรรมดาแล้วนั้นก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ก่อนจะปัดหาจุดสะอาดบนโต๊ะและเอาของแต่ละชิ้นในกล่องออกมาวางเรียงกันนอกจากพู่กันสองแท่ง แท่นฝนหมึก หมึกแท่งไม่กี่แท่ง และกระดาษที่มีคราบเหลืองหนาๆกองหนึ่งแล้วนั้น ด้านล่างของกล่องกลับมีมีดสั้นเล่มหนึ่งวางไว้อีกด้วย
หยางหนิงหยิบมีดสั้นขึ้นมา ปลอกมีดนั้นดูเก่าแก่และเรียบง่ายมากไม่ได้มีการประดับตกแต่งอะไรมากนัก เมื่อออกแรงดึงตัวดาบออกมาจากปลอกแล้วแสงสว่างแวบผ่านทำให้แสบตามากก่อนจะนำมาซึ่งไอเย็นะเืที่พุ่งทะยานออกมาจากตัวดาบ
หยางหนิงอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านด้วยความเหน็บหนาว
มีดสั้นนี้ดูคล้ายกับกริซ ทว่ากลับยาวกว่ากริซธรรมดาอยู่คืบหนึ่งเพียงแต่เมื่อมองดูคมดาบแล้ว กลับมีความคมแหลมยิ่งนัก
เขายื่มนิ้วหนึ่งออกไปทาบบนคมดาบก็รู้สึกราวกับทาบลงบนน้ำแข็งที่หนาวเย็นมากก็ไม่ปาน เหน็บหนาวจนเข้าถึงกระดูกจนอดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “เ้าของเล่นนี้พิสดารยิ่งนัก”
แน่นอนว่าเขาเคยใช้มีดทว่ากลับไม่เคยรู้สึกถึงคมมีดที่มีความหนาวเย็นเช่นนี้มาก่อน
“หรือว่าภาพที่สลักบนกำแพงนี้จะเป็ฝีมือของมีดสั้นเล่มนี้?” หยางหนิงอดไม่ได้ที่จะคิดว่าคมดาบเล่มนี้กระจ่างใสไม่มีที่เปรียบไม่ว่าจะเป็ตัวมีดหรือคมมีดก็ล้วนแต่ไร้ซึ่งรอยขีดข่วนเขาจึงถือมีดสั้นนี้แล้วเดินไปข้างกำแพงหินก่อนจะหาจุดที่ว่างเปล่าและลากมีดลงบนนั้นจุดที่ลากผ่านก็ได้เกิดรอยลึกเส้นหนึ่งขึ้น รอยกรีดนี้เฉียบคมมากอีกทั้งตัวมีดสั้นก็ไม่มีร่องรอยเสียหายเลยแม้แต่น้อย
“ถือเป็ของชั้นดีโดยแท้” ในใจของหยางหนิงก็รู้สึกยินดียิ่งนักงานอดิเรกอย่างหนึ่งของเขาก็คือสะสมอาวุธประเภทมีดอีกทั้งเขายังค่อนข้างเอนเอียงความสนใจไปที่ประเภทมีดสั้นชาติก่อนเขาก็ทำการสะสมกริซจำนวนไม่น้อยเช่นกัน
คนทั่วไปนั้นมองไม่ออกถึงประโยชน์และจุดเด่นของอาวุธประเภทมีดทว่าผู้เชี่ยวชาญด้านนี้กลับรู้ว่ามันมีการแบ่งประเภทหลากหลายชนิดมาก
ไม่ว่าจะดูจากลักษณะหรือว่าความคมแหลมของมันแล้วหยางหนิงก็มั่นใจได้เลยว่ามีดสั้นนี้จะต้องเป็อาวุธชั้นยอดที่หาได้ยากมาก หากมันอยู่ในโลกอนาคตแล้วจะต้องมีราคาตลาดที่สูงค่ามากแน่
หยางหนิงเก็บดาบเข้าฝักก่อนจะเอามันยัดเข้าไปในอกเสื้อแล้วจึงค่อยเดินกลับไปนั่งที่ข้างโต๊ะเขาพลิกดูกระดาษที่มีคราบเหลืองเ่าั้กระดาษกว่าครึ่งนั้นมีตัวอักษรเขียนเอาไว้อยู่ แม้ว่าหยางหนิงจะไม่รอบรู้เื่ตัวอักษรโบราณทว่าเขาก็ดูออกว่าตัวอักษรของคนผู้นี้เขียนได้มีพลังอำนาจ พลิ้วไหวไร้ขอบเขตมีความสง่างามน่านับถือ มีพร์ทางด้านโคลงกลอนอยู่ไม่น้อย
อยู่ๆก็เหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนในลักษณะเหมือนจดหมายเมื่อทำการพิจารณาดูอย่างละเอียดแล้วถึงจะพอวิเคราะห์สิ่งที่บนนั้นเขียนเอาไว้ได้ว่า “ใจมีความสงสัย ความสัมพันธ์กว่าครึ่งชีวิตที่ผ่าน ยากจะหาทางออกได้ซ่อนตัวหลบหนีจากผู้คน ทว่าก็ยังคงเป็เช่นวันวาน” ก่อนจะเว้นไว้ท่อนหนึ่งแล้วเขียนด้านล่างต่ออีกว่า “กำจัดความขัดแย้ง ตัดต้นตอของตน เมื่อถึงยามที่ต้องพบกันใหม่ฝีมือยังคงต่างกัน ยากใช้ประโยชน์ได้ ทว่าสามารถออกเดินทางอย่างเริงใจและคนยากจะทำร้ายข้า!”
หยางหนิงอ่านจนงุนงง ไม่อาจทำความเข้าใจได้และก็ไม่รู้ด้วยว่าเนื้อหาบนนี้มีความหมายอะไรกันแน่
เขานำหมึกพู่กันกระดาษเก็บกลับเข้าไปในกล่องทองเหลืองเช่นเดิมก่อนจะหยิบเอาม้วนหนังสือภาพออกมาจากอกเสื้อและกางมันบนโต๊ะหินพลางคิดในใจว่านี่เป็ม้วนหนังสือภาพที่มู่เซิ๋นจวินให้ความสำคัญมากดูเหมือนว่าพลังเทพหกประสานนี้จะไม่ธรรมดาเสียแล้ว
เขาจดจำหกภาพแรกของสิบเอ็ดภาพวาดได้แล้ว เวลานี้เมื่อไม่มีอะไรทำจึงเริ่มวิเคราะห์ภาพที่เจ็ดต่อได้แต่หวังว่าความฉลาดหลักแหลมของตนจะสามารถมองเห็นจุดน่าสงสัยอะไรได้
เวลานี้หยางหนิงกลับไม่มีความคิดที่จะรีบจากออกไปโดยเร็ว
เขาแน่ใจเป็อย่างมากว่าเพื่อม้วนหนังสือภาพนี้แล้ว มู่เซิ๋นจวินจะต้องไม่ยอมรามือแน่เป็ไปได้อย่างมากว่าจะทำการเดินสำรวจดูบริเวณโดยรอบ หากตนออกไปเวลานี้เมื่อพบเขาแล้วก็ต้องจบชีวิตลงเป็แน่
บางทีมู่เซิ๋นจวินอาจจะไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่แต่เขาจะต้องไม่มีทางล้มเลิกความคิดที่จะค้นหาม้วนหนังสือภาพนี้ไปง่ายๆ แน่ไม่เห็นทางตันไม่ยอมเลิกราเป็ไปไม่ได้ว่าเห็นตัวเขาตกเขาแล้วจะยอมรามือไปได้ง่ายๆ
หยางหนิงรู้ดีว่าความหวังที่จะตามขบวนคุ้มกันและหาเสี่ยวเตี๋ยพบนั้นได้ห่างไกลออกไปมากแล้วทว่าตอนนี้ชีวิตของเขาตกอยู่ในอันตรายได้แต่ต้องรักษาตัวเองให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากันใหม่
หากตนพุ่งออกไปโดยพลการแล้วพบกับมู่เซิ๋นจวินเข้าจริงๆยังไม่ต้องพูดถึงว่าจะช่วยเสี่ยวเตี๋ย แค่ชีวิตนี้ของเขาก็คงต้องบอกอำลาแล้วขอเพียงตนมีชีวิตอยู่ต่อเท่านั้นถึงจะสามารถมีโอกาสไปตามหาเสี่ยวเตี๋ยและช่วยนางออกมาจากภัยอันตรายได้
ห้าภาพที่เหลือนั้นหยางหนิงใช้เวลาเพียงแค่ครึ่งวันก็สามารถจำแนกจุดชีพจรที่เส้นสีแดงลากผ่านได้หมดเพียงแต่เมื่อดูภาพที่สิบเอ็ดเสร็จแล้วนั้นหยางหนิงกลับดูไม่ออกว่ามันมีความเทพที่ตรงใดทว่าทิศทางที่เส้นสีแดงลากผ่านจุดชีพจรนั้นกลับพอจะจำได้คร่าวๆ แล้ว
เมื่อผ่านเวลากลางวันแล้ว ท้องของเขาก็รู้สึกหิวโหยยิ่งนักหยางหนิงกวาดตามองดูรอบห้องหิน กลับไม่พบเจออาหารแม้แต่อย่างเดียวในใจก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนักว่าก่อนหน้านี้โครงกระดูกผู้นั้นใช้ชีวิตอยู่ได้เช่นไร? หรือว่าคนผู้นั้นหิวตายอยู่ในห้องหินแห่งนี้?
เขาได้แต่เอาน้ำของน้ำตกขึ้นมาดื่มก่อนน้ำก็ได้เติมกระเพาะไปครึ่งหนึ่งแล้ว ยังดีที่น้ำนี้มีรสชาติหวานช่ำช่วยระงับอาการหิวได้ชั่วคราว
จากนั้นเขาก็เดินรอบห้องหินไปรอบหนึ่ง มองดูภาพสลักแต่ละรูปเมื่อเดินครบรอบหนึ่งแล้ว อยู่ๆ เขาก็พบว่าภาพแรกที่กำแพงทางด้านซ้ายนั้นเหมือนกับภาพสุดท้ายของกำแพงด้านขวาอย่างไม่มีผิดเพี้ยนโดยภาพแรกของฝั่งซ้ายนั้นดูคล้ายกับเป็ท่าเริ่มต้นของการร่ายรำและภาพสุดท้ายนั้นเหมือนกลับไปที่จุดเริ่มต้นเดิม
เมื่อดูรูปสลักภาพสุดท้ายแล้วหยางหนิงถึงจะเห็นว่าตรงมุมนั้นกลับมีสลักตัวอักษรไว้หลายบรรทัดเมื่อสังเกตดูให้ละเอียดก็เหมือนว่าจะเป็บทกลอนบทหนึ่ง เขียนว่า “ทะเลทรายกว้างไกลนับหมื่นลี้ สายลมวันนี้พัดผ่านป่าสุดขั้วขอบเขตแห่งจักรวาล มีเพียงข้านี้เดินทางอย่างเริงใจ”
“มีเพียงข้านี้เดินทางอย่างเริงใจ?” หยางหนิงอ่านออกมาเบาๆประโยคหนึ่ง ก่อนจะคิดถึงเนื้อหาที่แสนประหลาดเมื่อครู่บนกระดาษขึ้นมาได้พลางคิดในใจว่าหรือภาพแกสะสลักนี้จะเกี่ยวข้องกับเนื้อหาท่อนนั้น?
หรือว่าท่าระบำนี้ จะมีชื่อว่าเดินทางอย่างเริงใจ?
ที่แห่งนี้เองก็ไม่มีอย่างอื่นแล้วจริงๆ หยางหนิงอดไม่ได้ที่จะทำท่าขยับตามภาพสลักรูปแรกจากนั้นก็ค่อยขยับเท้าไปตามภาพที่สอง เมื่อดูไปถึงภาพที่เจ็ดที่แปดแล้วก็พบว่าการขยับตัวของท่าร่ายรำนี้ประหลาดมาก ดูจากรูปแล้วท่วงท่านั้นชัดเจนมากทว่าตอนขยับจริงๆ กับพบเจอถึงความผิดปกติตัวอย่างเช่นการก้าวเท้าของภาพหนึ่งนั้นเมื่อเปลี่ยนเป็อีกภาพหนึ่งกลับต้องหมุนตัวมากกว่าครึ่งวงกลมเสียอีก
เขามองภาพสลักไปพลางทำท่าตามท่วงท่าที่เชื่อมโยงกันยิ่งไปถึงด้านหลังก็ยิ่งดูพิสดารบ้างก็เดินหน้าบ้างก็ก้าวเอียงถอยไปด้านหลัง บางก็เอียงขยับไปทางซ้ายบ้างก็หมุนตัวเอียงไปทางด้านขวา มองดูแค่ภาพบนพนังนั้นอาจไม่รู้สึกอะไรมากทว่าเมื่อลงมือทำเองแล้วกลับรู้ได้ว่าความยากของมันมีไม่น้อยเลย
หยางหนิงค่อยๆ ขยับก้าวไปทีละก้าว ทว่าท่วงท่าของเขานั้นเกร็งแข็งมากแตกต่างจากความรู้สึกพลิ้วไหวไร้กังวลที่ภาพนั้นแสดงออกมาเป็อย่างมากทำให้ในใจอดไม่ได้ที่จะคิดว่าผู้แกะสลักคิดอยากจะออมแรงจึงลดทอนไปหลายขั้นตอนหรือไม่?
เมื่อเดินตามภาพแกะสลักไปได้สิบกว่าก้าวแล้วนั้นหยางหนิงก็เริ่มรู้สึกร้อนใจ นี่ไม่ใช่เพราะว่าเขามีความอดทนต่ำแต่เพราะว่าทุกย่างก้าวนั้นดูประหลาดมากแม้แต่ตัวเขายังรู้สึกว่าท่วงท่าดูอัปลักษณ์มากเดินแล้วไม่มีความรู้สึกเหมือนพลิ้วไหวไร้กังวล นี่เป็การทำลายความมั่นใจในตัวเองของหยางหนิงเป็อย่างมากเขาจึงยอมแพ้ไม่ฝึกฝนต่อและนอนหลับลงบนพื้นแทน
เพียงแต่เมื่อนอนราบลงไปแล้ว สมองกลับไม่อาจสุขสงบได้สักพักก็นึกถึงจุดชีพจรต่างๆ บนม้วนภาพวาดสักพักก็นึกถึงท่วงท่าที่ตนก้าวเดินเมื่อครู่นี้ ก่อนจะคิดว่าต้องทำเช่นใดตนถึงจะสามารถเดินได้พลิ้วไหวเหมือนภาพบนกำแพงได้
เมื่อนอนลงไปได้ไม่นาน เขาก็ปีนขึ้นมาฝึกซ้อมอีกครั้งเมื่อซ้อมได้ระยะหนึ่งก็เริ่มรู้สึกหมดหวัง จึงหยุดการกระทำของตนไม่สนใจมันอีกทว่าเมื่อผ่านไปอีกสักระยะหนึ่ง เขาก็อดไม่ได้ที่จะทำการฝึกซ้อมต่อ ระบำนี้เหมือนว่ามีเสน่ห์บางอย่างท่วงท่าแม้จะดูประหลาดทว่าเหมือนมีแรงดึงดูดที่ทำให้คนอดไม่ได้ที่จะคิดอยากทำการฝึกซ้อม
ความจริงแม้ว่าภาพบนกำแพงนี้จะมีราวห้าสิบภาพทว่าสรุปโดยรวมแล้วก็มีท่วงท่าแค่สี่สิบถึงห้าสิบก้าวเท่านั้นเพียงแต่สี่สิบถึงห้าสิบก้าวนี้พิสดารมาก เมื่อเอามาเดินเรียงกัน ก็บิดไปบิดมาทำให้ทั่วร่างของหยางหนิงอาบท่วมไปด้วยเหงื่อ
ต่อจากนี้อีกสองวัน หยางหนิงก็ทำการฝึกซ้อมท่วงท่าบนภาพนี้ไม่หยุดก้าวเดินไปมาั้แ่ต้นจนจบนับครั้งไม่ถ้วนเขาจำวิธีการก้าวเดินได้อย่างแม่นยำแล้ว เพียงแต่ยังไม่อาจเดินให้ความรู้สึกพลิ้วไหวเช่นนั้นได้ทว่ายังคงดีกว่าท่าทางเกร็งแข็งที่มีในตอนแรกสองวันมานี้เขาก็คุ้นชินกับมันไม่น้อยแล้ว
รอจนถึงวันที่สามยามโพล้เพล้ หยางหนิงก็รู้สึกหิวจนทนต่อไปไม่ไหวแล้วหลายวันมานี้เขาเอาน้ำของน้ำตกมาดับความหิวเท่านั้น ทว่าอย่างไรเสียมันก็ไม่ใช่อาหารที่ช่วยเพิ่มพลังงานได้ร่างกายก็รู้สึกอ่อนแรง บวกกับหลายวันมานี้ทำการฝึกซ้อมเดินทางอย่างเริงใจเหนื่อยกายยิ่งนัก เวลาเช่นนี้เขาก็หิวจนรู้สึกตาหูลายไปหมดแล้วเขารู้ว่าหากตนยังอยู่ที่แห่งนี้ต่อไป เกรงว่าคงจะต้องหิวตายในที่นี่แน่
พลางคิดว่านี่ก็เป็เวลาสามวันแล้ว ต่อให้มู่เซิ๋นจวินจะมีความอดทนมากมายเพียงใดก็น่าจะเดินทางจากไปแล้ว เวลาเช่นนี้หากตนออกไปคงไม่เป็อันตรายอะไรมากนัก
ทางออกนั้นมีอยู่สองทางทางหนึ่งคือเดินออกไปตามรอยแยกนั้นและเมื่อไปถึงกำแพงของหน้าผาก็ใช้เถาวัลย์ช่วยปีนขึ้นไป้าอีกทางหนึ่งก็รวบรัดมาก นั่นก็คือะโลงไปจากน้ำตกนี้
ความสูงประมาณสิบกว่าเมตรนี้ แน่นอนว่าเป็อันตรายมากหยางหนิงรู้ว่าหากะโลงไปด้วยความสูงเช่นนี้ แรงกระแทกจะต้องรุนแรงมากหากผิดพลาดอะไรไป กระดูกทั่วร่างการอาจจะต้องหักจนถึงแก่ชีวิตก็เป็ไปได้
ทว่าหากออกไปทางรอยแยก ก็ได้แต่กลับไปที่ยอดหน้าผาที่แห่งนั้นอย่างไรเสียก็ไม่ปลอดภัย
หยางหนิงชะเง้อคอไปมองใต้เหวด้านล่างปากถ้ำ ตรงนั้นค่อนข้างขรุขระสามารถทำการปีนลงไปตามกำแพงเหวได้ และต่อให้มือลื่นร่วงลงไปอย่างไรเสียด้านล่างก็เป็บ่อน้ำ ยังไม่ถึงแก่ความตาย
เมื่อคิดได้แล้วเขาก็ลงมือทำเลย หยางหนิงไม่ได้ลังเลอีกต่อไป ก่อนจะค่อยๆปีนลงจากทางปากถ้ำ ก่อนจะคิดได้ว่าในอกเสื้อของตนยังมีมีดเย็นที่คมแหลมไร้ที่ติอยู่จึงหยิบมันออกมาและแทงลงบนกำแพงเหว ปลายมีดแทงลงบนกำแพงราวกับแทงโคลนแทงลึกเข้าไปได้อย่างง่ายดาย ตอนนี้หยางหนิงถึงเริ่มค่อยๆ ขยับลงไปทางด้านล่างและยืมแรงของมีดค่อยๆ ปีนลงไปอย่างต่อเนื่อง
รอจนเขาดึงมีดออกมาอีกครั้งและเตรียมจะแทงลงไปใหม่นั้น อยู่ๆเท้าก็ลื่นและตัวเขาก็ได้ดิ่งลงไปทางด้านล่างทันทีหยางหนิงรีบกางมือออกอย่างรวดเร็ว เสียง “ตู๊ม” ดังขึ้นก่อนที่ขาทั้งสองข้างของเขาจะตกลงไปก่อนแล้วร่างกายทั้งร่างจึงค่อยจมดิ่งลงไปในบ่อน้ำ วินาทีที่ตกน้ำนั้นร่างกายก็รู้สึกสั่นสะท้านอย่างรุนแรง อวัยวะภายในทั่วร่างปั่นป่วนมึนหัวตาลายไปหมด
บ่อน้ำนั้นลึกมาก ในขณะที่หยางหนิงค่อยๆ ทรงตัวในน้ำได้แล้วนั้นเขาก็ขยับแขนขาและออกตัวว่ายน้ำไปสักพักหนึ่ง ก่อนจะโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาได้เมื่อเหลือบเห็นชายฝั่งก็รีบแหวกว่ายและปีนขึ้นฝั่งอย่างรวดเร็วทั่วทั้งร่างนั้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแรงกระแทกอย่างรุนแรงเมื่อครู่นี้ยังคงทำให้ร่างกายเขารู้สึกเ็ปทว่ากลับไม่ได้รับาเ็อะไร ยิ่งไม่มีอันตรายถึงชีวิต
เมื่อกวาดตามองบริเวณรอบๆแล้วถึงพบว่าที่แท้ที่แห่งนี้ถือเป็แหล่งราบเรียบของูเาแล้ว ทุ่งหญ้ารายล้อมบริเวณโดยรอบล้วนมองเห็นเทือกเขาสูงสะท้านฟ้ารายเรียงติดกัน
เพราะกระเพาะรู้สึกหิวโหยมากเวลานี้เขาจึงคิดแต่จะตามหาผลไม้ป่าดับความหิวก่อนจะมองเห็นว่าทางด้านหน้าไม่ไกลออกไปนักเป็ป่าจึงรีบเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปด้านใน ท้องฟ้าเริ่มมืดสลัวแล้วเมื่อตามหาได้ระยะหนึ่งเขาก็เห็นต้นไม้ที่มีผลอยู่หลายต้นจึงไม่มีเวลามาสนใจสิ่งอื่นและรีบเด็ดผลไม้มากินดับกระหายใต้ตนไม้ทันที
เมื่อกินไปได้หกเจ็ดลูกแล้ว ความรู้สึกหิวโหยถึงจะค่อยๆ ดีขึ้นจากนั้นหยางหนิงก็ลุกขึ้นยืนและบิดไปมายืดเส้นยืดสายและในเวลานี้เองที่เขาได้ยินเสียงดังมาจากข้างกายของตนเมื่อหันหน้าไปมองกลับพบว่ามีแววตาที่ดูแหลมคมดุจมีดกำลังจับจ้องมาที่ตนเงาของร่างนั้นอยู่ห่างจากข้างกายเขาไปเพียงไม่กี่ก้าวท่าทางราวกับสัตว์ล่าเนื้อที่มองเห็นเหยื่อของตน
คนที่ปรากฏตัวขึ้นนั้นก็คือมู่เซิ๋นจวิน!
3K
