อย่าได้คิดว่าจะแบกหมอนี่กลับ ไม่มีทาง ! ตัวใหญ่ยิ่งกว่าั์ปักหลั่นใครมันจะไปเก่งกาจสามารถแบบนั้นไม่ทราบ นี่ตัวประกอบไม่ใช่นางเอกอีกทั้ง...เป็สาวเป็นาง ถ้าเกิดว่าพาเ้าหนุ่มนี่กลับไปบ้านพ่อชิดคงได้หัวใจวาย
ทางดีที่สุดก็คงจะต้องเก็บเข้ามิติแต่ไม่ใช่ว่าจะเก็บอะไรสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าได้หรอกนะ เพราะว่าคนที่จะเข้ามิตินี้ได้นอกจากการอนุญาตจากเ้าของแล้ว ในมิตินั้นน่ะจะมีเงื่อนไขบางอย่างที่มันจะติดตัวผู้เข้าไปในมิติทันทีอีกด้วย
ยกเว้นเ้าของเท่านั้น
เงื่อนไขที่ว่าก็คือใครที่เข้าไปในมิตินั้นแล้วคิดไม่ดีกับเ้าของมิติหรือในมิติเองก็ตามไม่ว่าจะอยู่ในมิติหรือนอกมิติอันห่างไกล อักขระที่ติดกาย จะทำให้คนเ่าั้ลืมเื่มิตินี้ทันที
นี่เป็สิ่งที่เธอและท่านตาเทพชะตาช่วยกันคิดแก้ปัญหา เนื่องจากว่าเป็ยุคโบราณ
เธอเองก็อยู่ในร่างหญิงสาวอายุสิบเจ็ดหนาวเพราะฉะนั้นมันไม่ง่ายที่จะช่วยเหลือผู้ชายคนหนึ่งและตัวเอกอื่นโดยที่ไม่ระวังให้ดี
จะอย่างไรคนเ่าั้ต่างก็มีความคิดเป็ของตนเองถ้าเกิดอะไรขึ้นมาแล้วไม่อาจควบคุม การมาครั้งนี้ก็อาจสูญเปล่าหมายถึงตาเฒ่าพยากรณ์อาจเสียของวิเศษไปเปล่า ๆเธอเลยต้องป้องกันอย่างแ่าเกี่ยวกับเื่นี้
กล่าวถึงเหล่าตัวเอกในภารกิจ...
อักขระบางอย่างเมื่อผ่านทางเข้าที่เธอเปิดให้จะติดกายในครั้งแรกเวลาภายในมิติจะไม่มีผลใด ๆ ต่อพวกเขาทั้งสิ้น จะไม่อายุมากขึ้นจากห้วงเวลานั้น
ต่อให้อยู่ที่นั่นสามร้อยปีก็ตามทีแต่พอออกมาข้างนอก ร่างกายก็จะเป็ไปตามปรกติที่ควรจะเป็นั่นแปลว่าทุกคนที่เข้าไปในมิติ จะมีอักขระสองอย่างติดกาย เป็แบบผูกมัดบังคับลบล้างไม่ได้ กลุ้มใจไปก็ไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น ในเมื่อโยนงานให้กันขนาดนี้ก็ต้องเก็บผู้ชายคนนี้เข้ามิติเอาเข้าไปรักษาต่อให้หาย
แต่สภาพก็...ปางตาย
พลอยไพลินแม้ไม่ชอบใจที่เจอตัวเอกเร็วเกินไปแต่ก็ตั้งใจช่วยคนที่สภาพใกล้เยือนประตูผีเต็มทีแล้ว
" ชาติตระกูลดี หน้าตาก็ดี แต่ไม่น่าเป็ของหายากเลย "หญิงสาวแอบบ่นให้กับผู้ชายที่นอนอยู่บนผืนดิน ย่อตัวลงแล้วจึงใช้ปลายนิ้วชี้แตะเบาๆ ที่บ่าของเขา
นี่กล้าพูดได้เลยว่าเป็การแสดงออกที่สุภาพไม่ได้รู้สึกไม่ดีหรือขยะแขยงอะไรเลยนะ
สาบานได้!
ครืนนนนนนน (เอ่อ..ไม่สาบานก็ได้ )
พอเข้ามาแล้วก็จัดแจงให้พิภพนอนอยู่บนเตียงเตียงที่ว่านี้อยู่ในเถียงนาน้อยภายในมิติอีกทีแต่ไม่โกโรโกโสเหมือนเพิงด้านนอกนั่นหรอกนะ รอบบริเวณนี้เป็ทุ่งนาทั้งหมดมันจึงเป็เถียงนาน้อยอันเดียวที่ดูโดดเด่น
แม้จะเป็เถียงนาน้อยที่ถูกอัพเกรดขึ้นมาก็เถอะคล้าย กับบ้านทรงไทยขนาดเล็กที่มีระเบียงยื่นออกมาด้านนอก
ส่งเรียกเบาๆ " วิหคน้อย "
ร่างเล็กๆ ปรากฏขึ้นตรงหน้า ท่าทีดูกระตือรือร้นสดใสจนพลอยไพลินคิ้วกระตุก "เรียกฉันหรือจ๊ะแม่พลอย "
" ดูยินดีเกินไปนะที่ฉันมีงาน? "
เสียงหวานเล็กๆ ตอบกลับด้วยท่าทีไม่รู้สึกรู้สา
" ก็เรามาทำงานไม่ใช่หรือจ้ะ หรือแม่พลอยมาทำอันใดฉันจะได้เตรียมของไว้"
วิหค์ตัวน้อยปรากฏกายในร่างเด็กผู้หญิงใส่ชุดไทยสีชมพูน่ารักน่าเอ็นดูผ้าสไบยับนิดหน่อย ดูเหมือนว่าจะแอบไปซนอะไรอยู่สินะ แต่ก็ช่างเถอะ เด็กไม่ซนอะแปลก ดีหน่อยที่รับผิดชอบหน้าที่ของตัวเองดี
เธอทำเป็ไม่สนใจแล้วกล่าวว่า
" จัดการทำความสะอาดเขาที "
" ไว้ใจได้เลย " หลังตอบรับ วิหคน้อยจึงได้ลงมือร่างคาถาง่าย ๆใสพิภพทันที " าเ็เยอะเลยนะจ้ะ "
" อืม.. แต่ไม่ตาย " พยักหน้าเห็นด้วย " ลูกรัก์อะเนอะ"
วิหคตัวน้อยลอบมองคู่หูโดยไม่ต่อบทสนทนาแล้วตั้งใจทำหน้าที่ตนเองเงียบ ๆ
" ... "
เพียงอึดใจเดียวเท่านั้นร่างของชายหนุ่มร่างกายใหญ่โตก็ถูกทำความสะอาดและเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่โดยเวทมนตร์ของวิหคตัวน้อยทำให้ไม่เกิดการัักับผู้ป่วยและไม่เห็นภาพอันไม่สมควร
เนี่ย..คิดมาแล้ว
เวทมนตร์วิหค์มักใช้ได้ดีตอนกันอุจาดตา..
" อย่าลืมไปเก็บสมุนไพรหลังูเาแล้วนำมารักษาด้วยเล่าใช้น้ำทิพย์์สักหน่อย ตอนรักษาคอยสังเกตให้ดีถึงความผิดปรกติ "
วิหค์ผงกหัวรับคำ" จ้ะ "
ที่ต้องกำชับเอาไว้เพราะน้ำวิเศษที่เอามาจากบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์นอกจากจะประสานยาสมุนไพรให้มีประสิทธิภาพแล้วมันอาจทำให้เพิ่มพูนพลังขึ้นมาแล้วแปรเปลี่ยนขั้นพลังกะทันหัน
" อย่าลืมดูให้ดี ๆ เพราะไม่อยากให้ห้องของฉันต้องเปื้อนหรือสกปรกถ้าเกิดเขาเลื่อนขั้นพลังขึ้นมา ก็ย้ายออกไปข้างนอกก่อนเข้าใจไหม? "
" ได้จ้ะแม่พลอย ปล่อยให้เป็หน้าที่ของฉันเองไม่ต้องห่วง "ั์ตาวิหคน้อยทอแววตื่นเต้น
เชื่อได้แน่หรือ?
เก็บสายตานั่นบ้างเถอะ" อย่ารังแกเขามากนัก ลูกรัก์เชียวนะ "
" ฉันจะดูแลอย่างดี " กล่าวเสร็จก็ยิ้มแป้นตอบกลับมาให้
ถึงอย่างไรก็เป็เ้าของมิติทำอะไรในนี้ย่อมรู้เห็นทุกอย่าง จึงได้ปล่อยให้คู่หูดูแลคน " เอาล่ะ ขอบใจจ้ะต้องรีบกลับบ้านแล้ว "
" ... " ไปซะแล้ว
..เฮ้ออยากออกไปด้านนอกบ้างจัง
ไม่รอให้วิหค์ตอบรับพลอยไพลินพลันรีบออกมาจากมิติและปรากฏตัวด้านนอก มองซ้ายมองขวา..
2K
