“บ้าจริง! แค่ผู้หญิงคนเดียวก็ตามจับตัวมาไม่ได้ เลี้ยงเสียข้าวสุกจริงๆ เลยพวกแกเนี่ย” มิลันตีอาละวาดใส่ด้วยความโมโหที่ลูกน้องทำงานพลาดแต่เหนือสิ่งอื่นใดคือเธอโกรธตัวเองมากกว่าที่ยอมปล่อยให้นังเพื่อนตัวดีออกจากร้านไปความจริงเธอก็สงสัยอยู่แล้วเชียวว่าทำไมอมลรดาถึงมีท่าทางแปลกๆ เวลาคุยกับเธอเพราะปกติเวลาคุยกันเพื่อนสาวไม่เคยหลบหน้าหลบตาและพูดอ้ำๆ อึ้งๆ แบบนี้มาก่อน แล้วไหนจะเื่การแต่งตัวและกระเป๋าที่สะพายออกไปอีก
ใจเธอตอนนั้นไม่เชื่อว่าอมลรดาจะคิดหนีเพราะอีกฝ่ายไม่รู้เลยว่าเธอพามาทำงานอะไรเธอเลยไม่คิดว่าเพื่อนสาวจะหนีจึงยอมปล่อยไปแต่ก็เพราะสังหรณ์ใจอะไรบางอย่างนั่นแหละถึงได้โทรตามให้ลูกน้องที่เลี้ยงเอาไว้คุมพนักงานสาวๆที่กล้าแข็งข้อให้ตามไปจับตาดูอมลรดาไว้แบบห่างๆ โดยไม่ให้รู้ตัว
“แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะพี่อ้อเรารับเงินคุณยัดเซ็นมาแล้วนะ” จิ๊บถามอย่างกังวลใจยัดเซ็นเป็มหาเศรษฐีสูงวัยที่นิยมการนวดพิเศษจากทางร้านของมิลันตี จะเรียกได้ว่าเป็ลูกค้าประจำคนพิเศษก็ว่าได้ทุกครั้งที่มีสินค้ามาใหม่ยัดเซ็นก็จะเป็คนเปิดประมูลคนแรกเสมอและก็ได้ไปด้วยเพราะอำนาจเงินที่มีเหลือล้น
อมลรดาก็ถูกประมูลไปแล้วเช่นกันเธอส่งรูปของเพื่อนสาวไปให้ลูกค้าวีไอพีเหล่านี้ดูถึงบ้านและยัดเซ็นก็ประมูลได้ในราคาสูงเช่นเดิมเธอรับเงินทั้งหมดมาแล้วเพราะค้าขายกันมานานเลยไว้วางใจกันแล้วตอนนี้เธอกำลังทำความไว้วางใจจากยัดเซ็นหายไปเื่คืนเงินเธอไม่กลัวเท่าไรแต่กลัวที่จะสูญเสียลูกค้ากระเป๋าหนักๆแบบนี้ไปมากกว่า และกลัวอิทธิพลที่อีกฝ่ายมีด้วย เกิดยัดเซ็นไม่พอใจส่งคนมาถล่มร้านเธอขึ้นมาเธอคงทำมาหากินที่นี่ต่อไปอีกไม่ได้เลยตลอดชีวิต
ไม่ได้! เธอจะไม่ยอมให้อมลรดามาทำลายกิจการที่เธอสร้างมากับมืออย่างเด็ดขาดยังไงเธอก็ต้องเอาตัวนังเพื่อนตัวแสบกลับมาให้ได้มิลันตีคิดด้วยความแค้นเคืองก่อนจะหันไปสั่งงานลูกน้องหนุ่มทั้งสอง
“พวกแกไปตามหามันให้เจอมันไม่ค่อยคุ้นกับที่นี่คงยังไปได้ไม่ไกลมากนัก ส่วนจิ๊บเดี๋ยวออกไปกับฉันเราจะไปดักรอมันที่สนามบินกัน”
สั่งเสร็จมิลันตีก็เดินขึ้นชั้นบนไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าจิ๊บวิ่งตามขึ้นไปติดๆ ในขณะที่ยามทั้งสองก็เดินออกจากร้านไปตามล่าหาตัวเป้าหมายตามคำสั่งของเ้านาย
เวลาผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้วแต่ยังไม่เห็นแม้เงาของคนตามล่าอมลรดาจึงลุกเดินออกมาจากที่ซ่อนตัวอย่างรวดเร็วเพราะทนกลิ่นเหม็นของมูลสัตว์ไม่ไหวแล้ว
“โอ๊ย ทำไมมันเหม็นแบบนี้นะจมูกฉันพังไปหมดแล้วมั้งเนี่ย”หญิงสาวบ่นอุบขณะทรุดตัวลงนั่งบนขอนไม้ใหญ่แต่แล้วร่างบางก็ต้องแข็งทื่อด้วยความตื่นตระหนกเมื่อได้ยินเสียงพูดดังขึ้นจากทางด้านหลังซึ่งมันเป็ภาษาอาหรับที่เธอฟังไม่ออกอมลรดาแทบอยากร้องไห้ให้กับโชคชะตาของตนเองเพราะคิดว่าเป็คนของมิลันตีนี่เธอต้องถูกจับกลับไปขายตัวจริงๆ เหรอเนี่ย หญิงสาวคร่ำครวญอยู่ในใจอย่างสิ้นหวังน้ำตาเกือบจะหยดลงมาแล้วถ้าไม่ได้เห็นตัวคนพูดเข้าเสียก่อน
“อ้าว...ไม่ใช่ผู้ชายสองคนนั้นนี่นา” เกิดความงงงวยขึ้นก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็ความดีใจปนโล่งอกแทนเธอกวาดตามองเด็กหญิงตัวน้อยด้วยสายตาขุ่นเคืองเล็กน้อยพลางถามออกไป “หนูเรียกพี่เหรอ”
เด็กหญิงหน้าตามอมแมมมองอมลรดาตาไม่กะพริบก่อนจะพูดอะไรออกมาเสียยืดยาวซึ่งเธอฟังไม่รู้เื่เหมือนเดิมและดูเหมือนว่าเด็กน้อยก็ฟังสิ่งที่เธอพูดไม่เข้าใจเช่นกัน
“แล้วกัน แล้วแบบนี้จะสื่อสารกันเข้าใจไหมล่ะเนี่ย” เธอบ่นอย่างอ่อนใจ พลันเสียงท้องร้องก็ดังขึ้น อมลรดายกมือขึ้นกุมพลางยิ้มเขินๆให้เด็กหญิงตรงหน้า หญิงสาวนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจลองเสี่ยงดู “หนูๆ หนูหาอะไรให้พี่กินหน่อยได้ไหม พี่จ้างหนู เอาไหม”พูดพร้อมกับควักเงินในกระเป๋าออกมาชูให้ดูพร้อมกันนั้นก็ทำท่าทางกินให้ดูอีกด้วยเรียกได้ว่าสื่อสารทั้งภาษาพูดและภาษามือกันสุดฤทธิ์เลยทีเดียว
เด็กน้อยพยักหน้าพลางหยิบธนบัตรไปจากมือของอมลรดาอย่างรวดเร็วแล้ววิ่งจากไปหญิงสาวร้องทักท้วงเสียงหลงหมายจะลุกตามไปแต่แล้วก็ตัดใจไม่ตาม เอาเถอะเธอจะลองเชื่อใจเด็กน้อยนี่ดูก่อน ถ้าอีกครึ่งชั่วโมงไม่มาเธอก็ต้องออกไปหาอะไรกินเองซึ่งมันเสี่ยงกับการถูกจับได้มากทีเดียวเพราะเธอไม่รู้ว่าคนของมิลันตีเดินวนเวียนอยู่แถวไหนบ้างในตอนนี้
เวลาผ่านไปนานจนหญิงสาวชักถอดใจที่จะรอขณะที่กำลังลุกขึ้นยืนนั้นก็เห็นเด็กน้อยวิ่งตรงมาหาพอดี ในอ้อมแขนเล็กๆ หอบของมาเพียบราวกับจะกินกันหลายคน
“ขอบใจมากนะ” อมลรดาบอกด้วยความดีใจก่อนจะลงมือกินอาหารที่เด็กหญิงซื้อมาให้ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็พวกขนมปังและขนมหวานเสียมากกว่าแต่ก็เอาเถอะดีกว่าไม่มีอะไรกิน ขณะที่กัดกินด้วยความหิวโหยอยู่นั้นหญิงสาวก็สังเกตเห็นเด็กสาวมองอยู่พร้อมกับกลืนน้ำลายไปด้วยเธอจึงคว้าขนมห่อหนึ่งยื่นส่งให้ เด็กน้อยมองแล้วยิ้มกว้างก่อนจะรับห่อขนมมาเปิดกิน
เมื่อกินกันจนอิ่มหนำแล้วเด็กหญิงก็ยื่นเงินทอนมาให้อมลรดามองเงินในมือและมองการแต่งตัวของเด็กน้อยไปด้วยก็ให้นึกเวทนาขึ้นมาและยังจำคำพูดของตัวเองได้ดีเธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนแล้วดันมือน้อยให้กำเงินที่เหลือนั้นไว้ เพียงเท่านี้เด็กหญิงก็เข้าใจความหมายจึงส่งยิ้มกว้างขวางให้อีกครั้งพร้อมกับโค้งคำนับไม่หยุดจนเธอต้องส่งสัญญาณมือบอกให้พอ
หลังจากท้องอิ่มแล้วก็เริ่มมีสติมากขึ้นอมลรดาจึงคิดหาทางหนีให้พ้นจากขุมนรกที่ตามล่าเธออยู่ เราต้องไปที่สนามบินเราต้องกลับเมืองไทยโดยเร็วที่สุด หญิงสาวคิดพลางตบกระเป๋าที่สะพายอยู่ข้างลำตัวในกระเป๋ามีกระเป๋าสตางค์และพาสปอร์ตเตรียมพร้อมไว้แล้ว ดังนั้นสิ่งที่เธอกังวลไม่ใช่การเดินทางไปสนามบินแต่กังวลเื่ค่าตั๋วเครื่องบินมากกว่า
อมลรดาคำนวณเงินคร่าวๆ ในใจ เธอคิดว่าน่าจะพอเพราะั้แ่มาอยู่ที่นี่เธอยังไม่ได้เอาเงินส่วนตัวออกมาใช้เลยสักบาทเดียวเนื่องจากมิลันตีออกให้หมดทั้งค่าตั๋วเครื่องบินมาและค่าอยู่ค่ากินค่าเที่ยวด้วย พอนึกถึงเพื่อนทรยศหญิงสาวก็รู้สึกโมโหจี๊ดขึ้นมาอีก
หนอย...เราก็หลงคิดว่าเป็เพื่อนแท้ที่ไหนได้เอาเรามาขายคอยดูนะถ้ากลับเมืองไทยไปได้เมื่อไรจะแฉให้คนทั้งซอยรู้ให้หมดเลยว่ายัยมิลันตีทำงานอะไร
อมลรดาเจ็บแค้นจนแทบกระอักออกมาเป็เืเอาเถอะ สักวันหนึ่งเธอคงได้แก้แค้นมิลันตีบ้าง มันต้องมีสักวันให้เธอเอาคืนบ้างสิน่าหญิงสาวปลอบใจตัวเองก่อนจะก้มลงหยิบขวดน้ำดื่มมาใส่กระเป๋าเอาไว้ดื่มแก้กระหายยามเดินทางส่วนขนมที่เหลือเธอยกให้เด็กน้อยเอาไว้กิน
“พี่ไปล่ะนะ” แม้รู้ว่าคุยกันไม่รู้เื่แต่อมลรดาก็อยากกล่าวลากับเด็กน้อยผู้มีน้ำใจหญิงสาวเดินออกไปหลายก้าวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อคิดได้ว่าเธอจำทางออกไปถนนใหญ่ไม่ได้เพราะตอนวิ่งเข้ามานั้นเธอวิ่งเข้าซอยนั้นออกซอยนี้จนเวียนหัวไปหมด เธอหันกลับมายิ้มให้เด็กหญิงก่อนจะเอ่ยถามเส้นทางโดยมีมือไม้ประกอบฉากให้พอเข้าใจเธอออกท่าทางอยู่พักใหญ่กว่าจะสื่อสารให้อีกฝ่ายเข้าใจได้ซึ่งก็เล่นเอาซะเหนื่อยทว่าก็คุ้มค่าเพราะเด็กน้อยพาเธอออกมาสู่ตลาดได้อย่างที่้า
“ขอบใจนะ พี่ไปล่ะ” อมลรดาโบกมือลาแล้วรีบวิ่งจากไปเพราะกลัวคนของมิลันตีอยู่แถวนั้นหญิงสาวพยายามมองหารถแท็กซี่แต่พบว่ามันจอดอยู่อีกฝั่งหนึ่งของถนน เธอคิดจะข้ามถนนไปหาแต่แล้วดวงตาหวานก็ต้องเบิกโตเมื่อเห็นว่าใครยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม
“ซวยแล้วเรา” ว่าแล้วก็ออกวิ่งทันที
“อยู่นั่นไง! ตามไปเร็ว” ชายหนึ่งในสองคนพูดขึ้นแล้วออกวิ่งนำหน้าเพื่อนไปทั้งสองวิ่งตามได้ไม่ถนัดนักเพราะมีรถวิ่งบนท้องถนนคอยขวางไว้อยู่ซึ่งกว่าจะพากันข้ามมาได้ก็เห็นเพียงหลังไวๆของเป้าหมายแล้ว
อมลรดาวิ่งพร้อมกับร้องให้คนช่วยผู้คนที่เดินไปเดินมาต่างมองเธออย่างสนใจแต่ยังไม่มีใครกล้าเข้ามาให้ความช่วยเหลืออย่างจริงจัง
“โอ๊ย!” หญิงสาวร้องลั่นเมื่อวิ่งไปชนกับรถเข็นของเข้าอย่างจังร่างบางล้มลงบนพื้น ใบหน้านั้นเหยเกด้วยความเจ็บตรงสะโพกเสียงเอะอะโวยวายที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้เธอต้องรีบลุกขึ้นวิ่งต่อแม้จะยังรู้สึกเคล็ดขัดยอกตรงสะโพกอยู่ก็ตาม
“กรี๊ด!!” อมลรดาร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อเส้นผมของเธอถูกมือใหญ่ของคนตามล่าคว้าเอาไว้ได้“ไอ้บ้า! ปล่อยฉันนะ ปล่อยเดี๋ยวนี้!” หญิงสาวตวาดใส่เป็ภาษาอังกฤษพร้อมกับหันมาเล่นงานไม่ยั้ง ทั้งมือและเท้าประเคนใส่ชายร่างั์ทั้งสองอย่างสู้ตายเธอถือคติที่ว่ารุกก่อนย่อมได้เปรียบแต่ก็ไม่รู้ว่าจะใช้คำนี้ได้ผลกับสถานการณ์ในตอนนี้หรือไม่เพราะผู้ชายสองคนตัวใหญ่และแรงเยอะเหลือเกิน
“เฮ้ย...อย่ารังแกผู้หญิงสิ” ชายชาวอเมริกันคนหนึ่งะโขึ้นอย่างไม่ชอบใจที่เห็นผู้หญิงตัวบางๆถูกผู้ชายสองคนรังแก
“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วยพวกเขาจะเอาฉันไปขายค่ะ”อมลรดารีบบอกและหวังเหลือเกินว่าผู้ชายคนนี้จะช่วยเธอได้
“ไม่ใช่เื่ของแกอย่ามาเสือก”หนึ่งในผู้ตามล่าตวาดกลับอย่างไม่สนใจและทำท่าจะลากตัวอมลรดาไปแต่ชายชาวอเมริกันนั้นไม่ยอม
“เธอบอกว่าคุณจะเอาเธอไปขาย”
“ขายอะไรกันนังนี่มันเป็เมียฉัน มันหนีออกจากบ้านฉันแค่มาตามเท่านั้นเอง”
“ไม่จริงนะคะ มันโกหกฉันไม่ใช่เมียมัน ฉันถูกพวกมันหลอกมาขายที่นี่ ฉันเป็คนไทยค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ” อมลรดารีบปฏิเสธและมองด้วยสายตาวิงวอน
“แกนั่นแหละโกหก ไป!กลับบ้าน” มันลากตัวเธออีกครั้งหญิงสาวพยายามดิ้นหนีก่อนจะก้มลงกัดท่อนแขนของมันอย่างแรงเมื่อมีจังหวะพร้อมกันนั้นก็กระทืบส้นเท้าลงบนหลังเท้าของมันด้วยชายที่จับตัวเธอร้องลั่นพลางคลายอ้อมแขนออกเธอจึงใช้จังหวะนี้สะบัดแรงๆจนหลุดก่อนจะออกวิ่งหนีแต่ก็วิ่งไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ถูกชายอีกคนตามมาคว้าแขนไว้แล้วตวัดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเธอทันที
อมลรดาถลาเหมือนนกปีกหักลงสู่พื้นเธอรู้สึกชาที่แก้มแต่ตรงมุมปากกลับรู้สึกเจ็บแสบๆพอยกมือขึ้นแตะก็พบว่ามีเืติดอยู่ หญิงสาวโกรธจัดจนหน้ามืดตามัวจึงลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าหาคนทำร้ายเธอทันทีเธอทั้งเตะและต่อยอย่างบ้าคลั่งจนอีกฝ่ายทำท่าจะตบลงมาอีกทว่าโชคดีที่หนุ่มอเมริกันคนเดิมเข้ามาคว้ามือมันไว้ทันก่อนจะจัดการสั่งสอนแทนเธอไปหลายมัด
อมลรดาถอยห่างออกมาเมื่อคนของมิลันตีเปลี่ยนเป้าหมายไปรุมหนุ่มอเมริกันแทนหญิงสาวหันรีหันขวางพลางคิดว่าจะช่วยพลเมืองดีหรือว่าจะหนีดีจนอีกฝ่ายต้องร้องบอก
“หนีไป ไม่ต้องห่วงผมหรอก”
เธอยังยืนนิ่งแต่พอเห็นมีชาวบ้านบางคนเริ่มเข้าไปช่วยหนุ่มอเมริกันแล้วก็วางใจเธอกล่าวขอบคุณเขาแล้ววิ่งจากไปทันที ทางด้านคนของมิลันตีเมื่อเห็นชาวบ้านเข้ามาช่วยหนุ่มอเมริกันและเห็นเป้าหมายวิ่งหนีไปแล้วก็คิดจะวิ่งตามแต่ก็ทำได้ไม่ถนัดนักพวกเขาต้องใช้เวลาอยู่นานทีเดียวกว่าจะฝ่าวงล้อมออกมาได้ซึ่งอมลรดาก็วิ่งจากไปไกลลิบแล้ว
อมลรดาวิ่งหนีมาเรื่อยๆเข้าซอยโน้นออกซอยนี้จนกระทั่งบ้านเรือนสองข้างทางเริ่มมีระยะห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆจากถนนปูนก็เปลี่ยนเป็ทราย บรรยากาศที่จอแจก็เริ่มเงียบสงบผู้คนที่พลุกพล่านก็เริ่มบางตาจนเห็นเพียงแค่คนสองคนเท่านั้น ทว่าหญิงสาวก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาวิ่งต่อไปเพราะยังไม่ไว้ใจจนกระทั่งรู้สึกเหนื่อยแทบขาดใจจึงได้หยุดพักเธอหอบหายใจแรงก่อนจะทรุดร่างลงนั่งบนผืนทรายร้อนระอุเนื่องจากยืนไม่ไหวอีกต่อไป
อมลรดาหยิบน้ำจากในกระเป๋าขึ้นมาดื่มดับกระหายจนพร่องไปเกือบครึ่งขวดน้ำทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อยจนพอมีสติที่จะสำรวจไปทั่วบริเวณที่ตัวเองนั่งอยู่ทราย...มีแต่ทรายกับทราย ไม่ว่าเธอจะหันไปมองทางไหนก็ตามก็ยังไม่เห็นบ้านเรือนสักหลังเลยหญิงสาวนิ่งคิดไปครู่ก่อนจะลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนกเมื่อสันนิษฐานได้ว่า
“หรือว่าเราหลงทาง! บ้าน...ผู้คน...หายไปไหนหมดแล้ว”เธอพยายามเพ่งตามองหาแต่ก็ว่างเปล่าเหมือนเดิม “ไม่นะ ไม่...” หญิงสาวพึมพำอย่างคนที่กำลังสิ้นหวัง แววตาเหมือนเด็กหลงทางที่หาทางกลับบ้านไม่เจอทำไมนะ ทำไม์ถึงได้ใจร้ายกับเธออย่างนี้ พรากพ่อแม่และพรากตากับยายของเธอไปไม่ยังพอยังส่งคนใจทมิฬมาทำร้ายเธออีก แล้วนี่อะไร...กะจะให้เธอตายอย่างทรมานเลยใช่ไหมถึงให้เธอหลงเข้ามาในทะเลทรายแบบนี้
อมลรดาทรุดตัวลงนั่งอีกครั้งแล้วเอาแต่พร่ำโทษ์เบื้องบนที่ลิขิตให้ชีวิตเธอต้องเจอแต่เื่โหดร้ายตลอดความร้อนแรงของแสงแดดทำให้รู้สึกแสบผิวหน้าไปหมด หญิงสาวจึงหยุดคร่ำครวญแล้วตั้งสติใหม่อีกครั้งและเธอก็เริ่มคิดออก
“ใช่แล้ว! เราต้องเดินย้อนกลับไปทางเก่า เราต้องเดินตามรอยเท้าของเราไป” อมลรดาลุกขึ้นะโโลดเต้นด้วยความดีใจก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้งลวกๆแล้วออกเดินตามรอยเท้าเก่าของตนเองทันทีแต่เธอก็มีความหวังได้เพียงไม่กี่นาทีเมื่อพบว่ารอยเท้ามันขาดหายไป
“บ้าจริง! มันหายไปได้ยังไงกัน”เธอะโก้องพลางทึ้งผมตัวเองอย่างโมโห แล้วหญิงสาวก็พบสาเหตุที่ทำให้รอยเท้าหายไปก็คือลมนั่นเองลมพัดพาเอาเศษทรายปลิวไปด้วยจนไปทับถมร่องรอยต่างๆ หายไปหมดอมลรดาพยายามค้นหารอยเท้าแต่หาเท่าไรก็หาไม่เจอ ร่างบางทรุดลงนั่งอย่างสิ้นหวังน้ำตาที่เหือดแห้งไหลรินออกมาอีกครั้งด้วยความหวาดกลัวและเสียใจ
จะทำยังไงดีจะทำยังไงต่อไปดี หญิงสาวร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในใจด้วยความท้อแท้เพราะมองไม่เห็นทางออกสักทางเดียว
ทางด้านคนของมิลันตีเมื่อหาเป้าหมายไม่พบก็พากันกลับไปรายงานให้นายสาวรับรู้มิลันตีโกรธจัดแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากอาละวาดใส่คนของตัวเองเท่านั้น
“พวกแกมันโง่! ผู้หญิงตัวเล็กๆ แค่คนเดียวยังตามจับมาไม่ได้แล้วจะไปทำอะไรกินฮะ ไปเลยนะ!ไปหามันให้เจอ ถ้าไม่เจอไม่ต้องกลับมาให้เห็นหน้าอีก ไป๊!” หญิงสาวตวาดไล่ก่อนจะหันหลังเดินกลับเข้าไปในร้าน จิ๊บที่นั่งรออยู่แล้วพอเห็นมิลันตีเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นถามด้วยความอยากรู้ทันที
“ได้ตัวพี่มลไหมพี่อ้อ”
“ไม่ได้ เจ็บใจนักเชียวมันรู้ตัวได้ยังไงกันนะ”
“เื่นี้อย่าเพิ่งคิดเลยคิดหาวิธีที่จะไม่ทำให้คุณยัดเซ็นโกรธก่อนดีกว่า”
“นั่นสิ โอ๊ย! ซวยจริงๆเลยแทนที่จะได้เงินกลับต้องมาเสียเงินแทนแถมจะเสียลูกค้ากระเป๋าหนักไปอีกด้วยนังมลนะนังมล คอยดูเถอะ ถ้าได้ตัวมันมาเมื่อไรฉันจะสั่งสอนมันให้หนักเลย”มิลันตีเอ่ยอาฆาตก่อนจะรีบเดินไปโทรต่อสายถึงยัดเซ็นเพื่อเจรจาหาทางออกที่ดีที่สุด
ผ่านมาสามวันแล้วทว่าอมลรดาก็ยังคงเดินวนเวียนอยู่ในทะเลทรายอันร้อนระอุเหมือนเดิมไม่มีผู้คนผ่านเข้ามา ไม่มีบ้านเรือนให้เห็นสักหลังและไม่มีแหล่งน้ำให้ดื่มดับกระหายเลยร่างระหงทรุดเข่าลงกับผืนทรายใบหน้างามซึ้งซีดเซียวแหงนขึ้นมองดวงอาทิตย์ที่สาดส่องอยู่บนท้องฟ้าก่อนจะก้มลงมองผืนทรายแทน
หญิงสาวใช้ปลายลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากอีกครั้งลำคอเธอแห้งไปหมดขนาดจะกลืนน้ำลายยังทำได้ยากเหลือเกิน อมลรดาทอดสายตามองไปเบื้องหน้าพลันดวงตางามก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความดีใจแล้วรีบลุกขึ้นวิ่งไปหาสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
“น้ำ! น้ำๆๆ”แต่สุดท้ายสิ่งที่เธอไขว่คว้าได้กลับเป็เม็ดทรายแทนเธอจึงรู้ตัวว่าภาพที่เห็นคือภาพลวงตาเท่านั้นอมลรดากรีดร้องออกมาแล้วทิ้งร่างลงนอนแผ่หลาอย่างหมดเรี่ยวแรงลมหายใจของเธอแ่ลงมาก ร่างกายแทบไม่มีแรงจะขยับและบัดนี้สติสัมปชัญญะของเธอก็ค่อยๆดับสูญไป
32K
![แม็คของส้ม [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/cf01ff469c2c052c5f410bd3efaef056.webp)
