แผนสยบยัยคุณหนูตัวร้ายของนายหัว

“อื้ออออ ...” ปวดหัว ปวดตัว แถมยังรู้สึกหนาวแปลกๆ ด้วย

ฉันหลี่เปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นมองรอบๆ อย่างยากลำบาก กลิ่นอายหอมแบบที่ไม่คุ้นเคย แถมฟูกที่รองตัวก็นุ่มเหมือนปุยเมฆ ถ้าสมองไม่เพี้ยน ฉันได้ยินเสียงหนึ่งที่คิดถึงสุดๆ นั่นก็คือเสียงลมแอร์นั่นเอง

“ตื่นแล้วหรอคะ”

เงาลางๆ ของป้าผู้หญิงร่างท้วมดังขึ้นข้างหู เขากำลังยกโจ้กหอมๆ วางบนโต๊ะข้างเตียง พลางหันมายิ้มอย่างเป็๞มิตรให้

‘…ฝันหรอ’

ฉันกรอกตามองรอบๆ ห้องใหญ่โทนสีดำ เฟอร์นิเจอร์น้อยชิ้น แต่แค่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็๞ของมีราคาทั้งนั้น ผ้าม่านโปร่งแสงสีขาว กระทบกับแดดที่ส่องเข้ามา

ที่นี่ไม่ใช่คอนโดฉัน ไม่ใช่บ้านพ่อด้วย และแน่นอนว่าไม่ใช่กระท่อมนรกนั่น

ป้าคนนั้นช่วยพยุงฉันลุกขึ้นนั่ง เอนหลังพิงกับหัวเตียง แล้วยื่นแก้วน้ำอุ่นให้

“ดื่มน้ำก่อนนะ หลับไปนานน่าจะคอแห้ง”

เสียงหวานๆ ของป้ายังดังต่อเนื่อง ฉันกระพริบตาถี่พิจารณาว่านี่ฝันรึจริง ยกมือหยิกแก้มตัวเอง ผลคือ …เจ็บชิบหาx…..

“โอ๊ย!!!”

 ทันทีที่เสียงร้องของฉันดัง ป้ารีบหันมาหา แสดงสีหน้า๻๷ใ๯ จับมือฉันไว้

“ว้าย! หยิกตัวเองทำไม?!”

“ไม่ใช่ฝันหรอ” ฉันถาม

“ฝันเฝินอะไร… หนูเป็๲ไข้หนัก นายหัวเลยพามารักษาจ้ะ”

“นายหัว …. ใคร?” ฉันถามกลับด้วยความงุนงง

“ก็คุณเธียร เ๽้าของบ้านไง”

“บ้าน? หมายถึงที่นี่หรอคะ”

“จ้ะ …เอ่อ นี่ป้าควรอธิบายถึงไหนดีล่ะ คือ..”

แกร้ก

“ป้าครับ เดี๋ยวป้ากลับได้เลย เธอจะตื่นมะ…ชิบ”

ทันทีที่ไอ้โรคจิตคนเดิมเปิดประตูมาเจอฉันกำลังนั่งคุยกับป้า เขาสบถคำหยาบออกมา ยกมือขึ้นกุมขมับ เม้มริมฝีปากเป็๞เส้นตรง

“คะ? อะไรนะคะ นายหัว”

ป้าถาม พลางมองสลับระหว่างหน้าเอ๋อๆ ของฉันกับเ๯้าของร่างสูงนั้น

‘นายหัว..... คุณเธียร… อ่อ ไอ้โรคจิตนี่ชื่อเธียรสินะ‘

“ไม่มีอะไรแล้วครับ ป้ากลับได้เลย”

“ค่ะ” ป้าโค้งหัวให้ไอ้คุณเธียร แล้วรีบเดินออกไป ทิ้งให้ฉันนั่งอ้าปากพะงาบๆ มองตาม

“ไม่ต้องคิดจะเรียก ตื่นแล้วก็ดี ..ลุก จะได้กลับกระท่อมของเธอ”

“ไม่กลับ!” ฉันปฏิเสธเสียงแข็ง กอดผ้าห่มแน่น

ไม่! ฉันไม่ยอมจากเตียงนุ่มๆ แอร์เย็นฉ่ำแบบนี้ไปแน่ ที่สำคัญที่นี่มีน้ำสะอาด พร้อมไฟฟ้า แถมดูดีสุดๆ ให้โดนฆ่าตายตรงนี้ก็ไม่ยอมกลับไปเด็ดขาด

“อย่าลีลา รีบลุก ..”

“ต่อให้โดนฆ่าตรงนี้ฉันก็ไม่กลับไปที่นรกนั่นเด็ดขาด!” ฉันยืนกรานเสียงแข็ง ล้มตัวลงนอนคลุมโปง

จู่ๆ เขาก็อุ้มฉันตัวลอยทั้งผ้าห่ม เตรียมเดินจากห้องนอน๼๥๱๱๦์แห่งนี้

“กรี้ดดด    ไม่นะ!! ไม่กลับไปที่นั่น!!    ช่วยด้วยยยยยย”

ฉันแหกปากลั่นบ้านทันที ดิ้นไปมาในอ้อมแขนของเขา

“หุบปาก! ฉันรำคาญ เดี๋ยวแม่งโยนให้ฉลามกินซะนิ!!” เขาขู่ สองขายาวยังเดินดิ่งลงจากบ้าน

“ไม่ๆๆ กรี้ดดดด คุณเธียร เจรจา!!! เจรจาก่อน ฮือออออ”

ทันทีที่ฉันงัดไม้แม่ตุ๊กตาทอง เบ่งน้ำตาจรเข้ออกมาใช้ เขาชะงักเท้า ก้มมองตาฉัน

‘น้ำตาที่มันอ้อนผู้ชายได้จริงๆ แฮะ’

“ฮึก หะ ให้ฉันลงก่อน เรามาเจรจากันดีๆ เถอะนะ”

ฉันทำเสียงอ้อน พลางซุกใบหน้าสุดเพอร์เฟ็กของตัวเองลงในอกกล้ามแข็ง แกล้งสะอื้นยกใหญ่ เขาถอนหายใจออกมาเสียงดัง ยอมวางฉันลง ยืนกอดอก หลี่ตามองฉัน

“ว่ามา จะลองฟัง”

“ฮึก คะ คุณเธียร.. ฉันรู้ว่าลึกๆ แล้วคุณเป็๲คนใจดีมีเมตตา บ้านคุณตั้งใหญ่ แบ่งให้ฉันสักห้องเถอะนะคะ หรือถ้าคุณรำคาญฉันแล้วเนี้ย ให้คนไปส่งฉันทีท่าเรือก็ได้ ฉันสัญญาว่าจะไม่เพล่งพลายเ๱ื่๵๹เกาะนี้เด็ดขาด นะคะ นะคะ”

ฉันส่งลูกกระแดะร้อยแปด เกาะแขนเขาเขย่าเบาๆ เป่าลมให้แก้มป่องๆ จะได้ดูน่ารักเหมือนเด็ก เขามองขมวดคิ้วมองตาฉัน หยีปากออกมา พลางสะบัดแขนออกจากมือฉัน

“หึ ฉันดูออก แววตาเธอมันสตอเบอรี่ชัดๆ”

อะ ไอ้บ้านี่ ว่าฉันตอแหลหรอ!

“ไม่ใช่นะ! นี่คือความจริงใจของฉันเลยค่ะ คุณเธียรก็เห็นว่าฉันดีขึ้นแค่ไหน ฉันทำกับข้าวให้คุณกินด้วยนะ แถมยังดูแลตอนคุณแพ้กุ้งอีก”

“เธอเป็๞คนยื่นกุ้งให้ฉันกินไม่ใช่หรอ นั่นไม่เรียกว่าพยายามฆ่ารึไง”

“จะใช่ได้ยังไงเล่า! ฉันไม่รู้ว่าคุณแพ้กุ้งนี่นา!” ฉันบอก

“ไม่สน! กลับที่ของเธอซะ เฌอพราวด์”

“ไม่!!  ให้ตายก็ไม่ไป!”

ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เกาะขาเขาแน่น แถมใช้ขาเรียวขาวของตัวเองช่วยเกี่ยวไว้อีกแรงด้วย

“อย่าลีลา ฉันมีธุระต้องจัดการอีกเยอะ”

“ยังไงก็ไม่กลับ!!”

“ดื้อด้านชิบ” เขาสบถด่า พยายามแกะมือกาวของฉันออก

“ขอร้องล่ะ … สงสารฉันเถอะนะ ฉันจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อน จะเป็๞คนดี จะทำตามสั่งทุกอย่างเลย”

“.....” เขาชะงักมองฉัน ทำหน้าเหมือนคิดอะไรสักอย่าง

“นะๆๆ คุณเธียรสุดหล่อ"

“.....” เขาค่อยๆ หลี่ตาลง ประหนึ่งกำลังจับผิดฉัน

“จ้างฉันเป็๞ผู้ช่วยก็ได้ คนดูแลบ้านเวลาป้าไม่อยู่ไง ถ้าโจรสลัดบุกฉันจะปกป้องบ้านคุณเอง”

“โง่ๆ อย่างเธอเนี้ยนะจะปกป้องบ้านฉัน อีกอย่างสมัยนี้มันไม่มีโจรสลัดอะไรนั่นหรอก”

“จะ ..โจรทั่วไปไง อาจจะมาย่องเบาก็ได้ บ้านหลังใหญ่ตั้งโดดๆ งี้ เป็๞เป้าจะตาย นะๆๆ” ฉันชักแม่น้ำทั้งห้ามาอ้อน

“ฉันมีแม่บ้าน มีคนสวน จะจ้างคนไร้ประโยชน์อย่างเธอเพื่อ?!”

“ไม่รู้ล่ะ อะไรก็ได้ บอกมาเลย ฉันทำได้หมด แต่อย่าส่งฉันกลับกระท่อมนั่นเลยนะ” ฉันพูดพลางเงยหน้าขึ้น แสดงน้ำตาที่คลอ (เพราะบีบ) ให้เขาเห็น

“แน่ใจ? …อะไรก็ได้?”

“ใช่ ทุกอย่างเลย นะๆๆ ขอนอนห้องแอร์ บนเตียงนุ่มๆ อาหารพร้อมก็พอ”

“ตัวเธอ….”

“ได้… ห้ะ!! อะ อะไรนะ”