เทพเงินตราสะท้านปฐพี

ตอนที่​ 46 คนรัก​

การที่เต้าหมิงกล้าให้เงิน​มากขนาดนี้ เพราะน่าหลันได้ช่วยเหลือ​ แนะนำเรื่องต่างๆให้มากมาย แล้วยังช่วยถอนพิษ​จากยาชา​ที่อาบบนเข็มที่ถูกเซียนหยวนลอบเล่นงานให้อีกด้วย

ตอนนั้นเต้าหมิงแม้จะมั่นใจ​ในความแข็งแกร่ง​ของตนเอง แต่ไม่นึกว่ายาชาที่เคลือบบนเข็มจะรุนแรง​ขนาดนั้น ถ้าไม่มีน่าหลันอยู่ด้วย คงไม่สามารถ​ลงประลองต่อได้แน่

แต่ด้วยยาที่น่าหลันให้ทาน จนตัวเองมีแรงขยับตัว​ได้อีกครั้งในเวลาอันรวดเร็ว​ จึงมีโอกาส​แก้แค้นกับเซียนหยวน จนรับรู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังกันแน่

เต้าหมิง มั่นใจ​แล้วว่าเซียนหยวนเข้ามาตีสนิทอย่างกะทันหัน​คงไม่ได้​มาดีแน่ แต่กับนึกไม่ถึงว่าจะเอาเข็มเคลือบยามาเล่นงานแบบนี้

"สงสัยต้องระมัดระวัง​ตัวอกตู้ม​มากกว่านี้" การเสียท่าผู้หญิง​ที่มีอกตู้ม​มาแล้วสองครั้ง จึงเห็นความร้ายกาจ​ของอกตู้มมากยิ่งขึ้น

"..."

"น้อยไป?"

เต้าหมิง เห็นน่าหลันยังคงปฏิเสธ​แหวนมิติวงนี้ จึงคิดว่าตัวเอง​ยังคงให้​ไม่มากพอ จัดการหยิบแหวนมิติอีกวงออกมา

"ในนี้มี​ประมาณ​ 10,000 ตำลึงเงินได้"

เต้าหมิง ส่งมอบวาง​บน​มือน่าหลันทันที เมื่อรวมกับแหวนมิติ​วงแรก จะมีเงินรวมกันประมาณ​ 20,000 ตำลึงเงินเลยทีเดียว ซึ่งเรียกว่ามากพอสมควร​สำหรับในเมืองแห่งนี้​

"ข้าไม่อยากได้" เสียงปฏิเสธ​ออกมาอย่างชัดเจน

"ข้าไม่ต้องการ​เงิน" คำตอบเดิมดังออกมาอีกครั้ง

"???" ความสงสัยปรากฏ​ขึ้นในหัวเต้าหมิงมาอีกรอบ​

"คำพูดนี้คุ้นๆแฮะ" ได้ยินคำตอบน่าหลันติดต่อ​กันสองครั้ง จึงนึกถึงคำพูดใครสักคนที่เคยกล่าวออกมากับตนเอง

"เฉินเย่ว์!!!"

"ใช่แล้ว...เหมือนกัน​เลย"

ทันใดนั้น เต้าหมิงก็นึกออกทันที ว่าคำตอบของน่าหลันเป็นของ สาวน้อยวัยใส นามว่า เฉินเย่ว์​ เคยบอกกล่าวกับตนเองมาก่อน

จากนั้นสายตาจ้องมอง​น่าหลัน ราวกับคิดอะไร​บางอย่างในหัวขึ้นมาทันที

"เฉินเย่ว์...ใคร?" ได้ยินคำพูดนี้เอ่ยออกมาจากปากเต้าหมิง จึงสงสัยว่า นางคือใครกัน

หลัง​จากได้ยินเสียงน่าหลัน จึงหยุดห้วงความคิดในหัวลงทันที​

"คนรักของข้า" เต้าหมิง ตอบกลับอย่างเรียบง่าย

"คนรัก...เจ้ามีคนรักแล้ว?"

ได้ยินเช่นนั้น​ น่าหลันตกตะลึงนิ่งค้างไปหลายนาที​

"เจ้าเป็นไร...ทำไมต้องแสดงอาการ​ขนาดนั้นออกมาด้วย?" เห็นอาการน่าหลันก็แปลกใจ​ การมีคนรักมันผิดตรงไหน​กัน

"ข้าขอโทษ...ข้าแปลกใจ"

"ไม่นึกว่าเจ้าจะมีคนรักแล้ว"

น้ำเสียงเศร้าสร้อย​ตอบกลับแก่​เต้าหมิง

"อืม...ความจริงจะเรียกว่า คนรัก ก็ไม่ถูกต้องที​เดียว" เต้าหมิง คิดสักพัก​ก่อนจะเอ่ยต่อออกมาว่า "ข้ารักเค้าแต่เค้าไม่ได้รักข้า"

"จะเรียกว่า รักเค้า​ข้างเดียว​ น่าจะถูกต้อง​"

เต้าหมิง ไม่แน่ใจ​ว่าจะต้องใช้คำพูดแบบไหนดีถึงจะเหมาะสม​มากกว่า เพราะ​ตนเองจำได้ว่า เฉินเย่ว์​ ไม่เคยบอกรักตนเองเลยด้วยซ้ำ

ทั้งที่ไม่รู้ว่าตัวเองไม่ดีตรงไหนกัน ทั้งที่ตัวเองมีหญิงสาวมาชอบมากมาย แต่​สาวน้อยวัยใส เฉินเย่ว์ กับทำสิ่งที่แตกต่าง​จากหญิงสาว​พวกนั้น​

"เค้าไม่ได้รักเจ้า!!!"

"รักเค้าข้างเดียว!!!"

น่าหลัน เอ่ยซ้ำคำพูดของเต้าหมิงออกมาอีกครั้ง

"ทำไม...ต้องตกใจขนาดนั้น?" เต้าหมิง ไม่เข้าใจ​อาการน่าหลันตอนนี้อย่างมาก

"เอ๊ะ...เปล่าๆ"

"ข้าแค่ตกใจน่ะ ว่าเจ้าเป็นผู้ชายที่สุดยอดขนาดนี้กับยังมีผู้หญิง​ปฏิเสธ​เจ้าได้"

น่าหลัน รีบอธิบาย​ออกมา

"จริงสิ ตกลงทำไมเจ้าถึงไม่ต้องการ​แหวนมิติ ไม่สิเจ้าบอกไม่ต้องการ​เงินในแหวนสินะ!!!"

"รึว่า...เจ้าต้องการ​อะไรอย่างอื่น?"

เต้าหมิง อยากรู้​ขึ้นมาทันที เมื่ออีกฝ่ายไม่ได้ต้องการ​เงิน แล้วอยากได้อะไรกันแน่

"อ๊ะ...ข้าไม่ต้องการ​อะไร"

แก้มน่าหลันแดงขึ้นมาเหมือนกับลูกเชอร์รี่​ หลังจาก​ได้ยินประโยค​คำถามของเต้าหมิง

"แก้มเจ้าแดง...ไม่สบาย?"

เห็นแก้มแดงออกมาบนใบหน้าน่าหลัน จึงเกิดความสงสัย​ขึ้นมา​ทันที​

"เอ๊ะ...เปล่าๆข้าสบายดี"

"สงสัยเพราะอาการร้อน...เลยทำให้แก้มแดง"

มือสองข้างของน่าหลันยกมาปิดแก้มสองข้าง​อย่างรวดเร็ว​ จากนั้น​จึงเอ่ยต่อว่า "จริงสิ...รีบกลับไปหาอาจารย์​รายงานผลงานการประลองที่สุดยอดของเจ้าให้ฟังกันเถอะ"

จากนั้นสองเท้าน่าหลันรีบวิ่งจากไป

"อะไรของนางกัน?"

เห็นการกระทำอันแปลกประหลาด​ของหญิงสาว จึงไม่เข้าใจ​สิ่งมีชีวิต​ที่เรียกว่า "ผู้หญิง" จริงๆ

เต้าหมิง มองเห็นอากาศ​รอบตัวกำลังเย็นสบายแถมตอนนี้​ดวงอาทิตย์​ลาลับขอบฟ้าตกดินเรียบร้อย​แล้วด้วย แสง​แดดก็ไม่มีเลยสักนิด ไม่เห็นว่าจะ "ร้อนตรงไหน​เลย"

"ช่างเถอะ" เต้าหมิง เลิกสนใจเรื่องพวกนี้ เดินทางกลับทันที

สุดท้าย​คำถามที่ว่า "ไม่ต้องการ​เงิน" ยังคงเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับคำตอบจากหญิงสาว​

...

"หืม" หลังจาก​เต้าหมิงกำลังเดินทางกลับ จึงสังเกตุ​เห็นวัตถุ​บางอย่างเบื้องหน้ากับพื้น​

"นั่นมัน​" เต้าหมิง เห็นน่าหลันนอนกับพื้น สภาพร่างกาย​แปลกๆ รีบวิ่งเข้าไปดูทันที

"น่าหลัน" เต้าหมิง รีบดูอาการหญิงสาว​อย่างรวดเร็ว

"เกิดอะไรขึ้น!!!" เต้าหมิง ตรวจสอบ​ร่างกาย​น่าหลัน ก็พบว่าหญิงสาว​ได้รับบาดเจ็บ​จากการต่อสู้​กับใครบางคน ​จน​ถูกเล่นงาน​ขึ้นมาแบบนี้​

น่าหลัน มีบาดแผลทั่วร่าง เลือดไหลออกมาจากปากแผล นอนสลบไม่ได้สติ

"ใครทำเจ้า...น่าหลัน" เต้าหมิง พยายาม​เรียกหญิงสาว​ แต่ไม่มีการตอบกลับใดๆ

"ฮึ่ม รอก่อน...ข้าจะรีบพาเจ้า​ไปหาอาจารย์​"

เต้าหมิง รีบพาหญิงสาว​กลับไปหาอาจารย์​ลี่ฮว๋าอย่างรวดเร็ว

"เกิดอะไรขึ้น!!!"

"ทำไมน่าหลันเป็นแบบนี้"

"ใครทำร้ายนางกัน"

ลี่ฮว๋า เห็น​น่าหลันได้รับบาดเจ็บ​สาหัส จึงตกใจอย่างมาก​ รีบเข้ามาดูอาการทันที

เต้าหมิง อยากรู้เช่นกัน​ว่าใครกันแน่ที่กล้าทำร้าย น่าหลัน แบบนี้

"น่าหลันไม่น่าจะสร้างศัตรู​ที่ไหน" ในหัวเต้าหมิง คิดหาเหตุ​ผลของการที่น่าหลันถูกทำร้ายทันที​

เมื่อตนเองได้ใกล้ชิด​กับหญิงสาว​เป็นเวลานาน จึงแน่ใจว่าน่าหลันไม่น่ามี​ศัตรู​ที่ไหนกับใครได้

เมื่อน่าหลันไม่ใช่คนที่​จะ​มีศัตรู​ งั้นต้องเกิดจากตัวเราเองเท่านั้น​

เต้าหมิง ไม่อาจคาดเดาได้ว่า คือใครกันแน่​ เมื่อไม่มีหลักฐาน​ หรือพยานให้สืบ นอกจากต้องรอให้น่าหลันฟื้นขึ้นมาก่อนเท่านั้น

"น่าหลัน เป็นไงบ้าง?"

เต้าหมิง เข้ามาสอบถาม​อาการกับลี่ฮว๋า หลังจาก​อดทนรออย่างใจเย็นไม่ไหว

"ไม่เป็นไรมากแล้ว"

"เจ้ารู้ไหมว่าเป็นฝีมือใครทำร้ายนางกัน!!!" เสียงเยือกเย็น​ถามกับเต้าหมิง กล้ามาทำร้ายลูกศิษย์​ของนางเช่นนี้ สงสัยคงอยากตายมาก