หลังจากได้ยินคำพูดนั้นของจ้าวเทียน หยางจงก็นิ่งเงียบไป
เขานึกถึงการกระทำก่อนหน้านี้ของพวกเขา ซึ่งพวกเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจ้าวเทียนเป็เพื่อนั้แ่แรกทั้งยังดูถูกเหยียดหยามอีกฝ่ายอยู่ตลอด
แล้วพอถึงเวลานี้ยังจะคิดให้จ้าวเทียนมาช่วยเหลืออีกเหรอเขาก้มหน้าลงด้วยความละอายใจ
“ จ้าวเทียน…ฉันขอโทษที่เคยพูดจาดูถูกนายนายช่วยเหลือพวกเขาหน่อยได้ไหม ” ซุยลี่เหยาพูดขึ้นอย่างขอร้องเื่ทั้งหมดในวันนี้เธอเองก็มีส่วนผิด
เพราะเธอเป็คนดึงเอาพวกนายน้อยหลี่มาเพื่อใช้ข่มจ้าวเทียน หลังจากนี้หากเกิดเื่ไม่ดีขึ้นเธอคงรู้สึกผิดอย่างมาก
…
ฮา ฮ่าฮา
ในจังหวะนั้นนายน้อยหลี่ก็หัวเราะขึ้นเสียงดัง
“ เธอไม่จำเป็ต้องไปขอโทษมัน…พ่อของฉันพาคนมาช่วยแล้วพวกแกทุกคนไม่รอดแน่! ” นายน้อยหลี่ะโออกมาเสียงดัง
เขาได้ฉวยจังหวะตอนที่ทุกคนไม่สนใจแอบโทรศัพท์ไปหาพ่อเขานานแล้ว และตอนนี้พ่อเขาก็มาถึงแล้ว
!!
ปังง!
เสียงประตูเปิดเข้ามาอย่างแรง
“ ไหน…ใครหน้าไหน มันกล้าทำร้ายลูกชายฉัน ” ชายวัยกลางคน เดินนำหน้าบอดี้การ์ดอีกสิบคนเข้ามา เขารีบเดินไปหาลูกชายทันที
แต่เมื่อเห็นสภาพของลูกชายที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำอารมณ์โกรธเกรี้ยวก็ะเิออกมา
“ พวกแกทุกคนตายแน่คืนนี้…อย่าหวังจะมีใครช่วยพวกแกได้” เขาพูดขึ้นด้วยเสียงดุดัน
“ พ่อต้องแก้แค้นให้ผมนะ…จัดการไอเด็กนั่นด้วยมันเป็พวกเดียวกัน ” นายน้อยหลี่ พูดขึ้นอย่างอวดดีเขาชี้ไปที่จ้าวเทียนด้วยความเกลียดชัง
“ ไม่ต้องกลัวลูกพ่อ…คืนนี้พวกมันต้องโดนกระทืบจนกว่าลูกจะพอใจ”พ่อของนายน้อยหลี่พูดขึ้น
“ หลี่เฉียว…ไม่ได้เจอกัน2เดือนนายดูมีความกล้าขึ้นเยอะเลยนะ” เปาเจียงได้ก้าวเดินออกมาตอนแรกเป็เพราะเขายืนอยู่ด้านหลังพี่เว่ย พ่อของนายน้อยหลี่จึงไม่ทันสังเกตเห็น
!!
“ พี่…พี่เปา ” เสียงของหลี่เฉียวอ่อนลงทันทีชายคนนี้มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“ นายจะกระทืบฉันไม่ใช่เหรอ..” เปาเจียงพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเ็าเ้านายเขาเป็ผู้ยิ่งใหญ่ของโลกใต้ดินในเมืองนี้ตัวเขาที่เป็มือขวาก็มีโอกาสเจอหน้าหลี่เฉียว อยู่สองสามครั้ง
เมื่อก่อนพออยู่ต่อหน้าเขาหลี่เฉียวจะหายใจเสียงดังยังไม่กล้า แต่วันนี้มันกลับ…
“ พี่เปา...นี่มันเป็เื่เข้าใจผิด ” เขารีบดึงลูกชายมาก้มหัวขอโทษเปาเจียงทันที“ ผมจะกล้าไปทำร้ายพี่เปาได้ยังอย่างไร ลูกชายผมคงทำผิดจริงๆได้พี่ช่วยสั่งสอนก็ดีแล้ว ”
“ แก…รีบขอโทษพี่เปาเร็วๆเข้า ” เขาสั่งลูกชายด้วยเสียงดุดันวันนี้ช่างน่าอับอายขายหน้าจริงๆ ถ้าบุคคลตรงหน้าเกิด้าหาเื่เขาขึ้นมากิจการหลายอย่างของตระกูลหลี่ อาจโดนรังควานจนต้องปิดตัวไปเป็แน่
เมื่อมองการแสดงตรงหน้าจ้าวเทียนก็ยิ้มขึ้นอย่างเ็าเขาเดินไปหาเฉินจิ้งที่ยังแกล้งสลบอยู่
“ นายต้องให้ฉันปลุกเองใช่ไหม ” เขาพูดขึ้นด้วยเสียงราบเรียบ
พรึ่บ!
เฉินจิ้งดีดตัวขึ้นมาทันทีเขายืนก้มหน้ายิ้มอย่างอายๆให้ซุยลี่เหยา ซึ่งอีกฝ่ายก็มองกลับมาด้วยความสับสน
“ เดี๋ยวฉันมีเื่ต้องทำ…นายช่วยจัดการเื่ทางนี้ต่อด้วยละกัน” จ้าวเทียนพูดเสร็จเขาก็หันไปพยักหน้าให้กงเสี่ยวเหมยเล็กน้อย ซึ่งอีกฝ่ายก็กล่าวคำอำลาออกมา
จากนั้นเขาก็เดินออกไปจากประตูทันที
“ น้องชาย…รอก่อน ” เปาเจียงรีบร้องเรียกไว้
“ หืม…คุณ้ากักตัวผมอยู่ที่นี่เหรอ ” จ้าวเทียนพูดขึ้นอย่างเ็า
เปรียะ!แกร่ก!
พื้นกระเบื้องใต้เท้าเขาแตกเป็ชิ้นๆทันที
“ เข้าใจผิดแล้ว…ฉันแค่อยากเชิญน้องชายไปพบเ้านายของฉัน” เขาโค้งตัวให้เล็กน้อย แล้วยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้ไป
“ ถ้าวันไหนน้องชายสะดวก ติดต่อมาที่เบอร์นี้ ฉันจะรีบส่งคนไปรับ ” เปาเจียงพูดขึ้นด้วยความเคารพ ชายหนุ่มคนนี้แม้แต่ผู้เฒ่าหวังยังสนใจย่อมไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน
เขามองออกเช่นกันว่าบัตรทองที่ผู้เฒ่าหวังปาออกมานั้นแฝงลมปราณไว้ นั่นหมายความว่าจ้าวเทียนที่ใช้นิ้วคีบบัตรใบนั้นได้แบบสบายอก็ต้องอยู่ในขั้นผู้เชี่ยวชาญแน่นอน
ในเมืองแห่งนี้ผู้ที่อยู่ในขั้นผู้เชี่ยวชาญทุกคนสมควรได้รับการเคารพ มันไม่เกี่ยวกับเื่อายุสิ่งที่ใช้วัดค่าคนแบบพวกเขาคือความแข็งแกร่งเท่านั้น
พ่อลูกตระกูลหลี่และคนอื่นๆมองจ้าวเทียนที่เดินออกไปด้วยความคิดที่แตกต่างกัน ทำไมคนระดับเปาเจียงต้องแสดงความอ่อนน้อมขนาดนี้ จริงๆแล้วเขาเป็ใครกันแน่
“ ไปท่าเรือตงหมิน ” จ้าวเทียนขึ้นรถแล้วหันไปบอกกับคนขับแท็กซี่
“ ตอนนี้พึ่งจะสี่ทุ่ม ฉันน่าจะไปทัน ” เขาพูดออกมาเบาๆ
เื่ที่เขาได้ยินมาจากห้องVIP บนชั้น 3 นั้นเกี่ยวข้องกับคนที่เขาตามหาอยู่
อีกทั้งยังอาจจะเกี่ยวพันไปถึงตัวการที่แท้จริงที่เป็คนจัดการกับครอบครัวเขาอีกด้วย
…
เวลาเที่ยงคืนหน้าโกดังร้างท่าเรือตงหมิน
รถตู้กันะุได้ขับเข้ามาจอดด้านข้างโกดังอย่างเงียบๆหญิงสาวคนหนึ่งในชุดต่อสู้รัดรูปสีดำสวมทับไว้ด้วยเสื้อเกราะกันะุเธอมีใบหน้ารูปไข่ที่งดงาม รูปร่างสูงเพรียว เสียเพียงอย่างเดียว หน้าอกเธอแบนราบไปซักหน่อย
อาจเป็เพราะว่าเธอทุ่มเทให้กับการฝึกฝนมาก โดยใช้ผ้ารัดหน้าอกเอาไว้ั้แ่เด็กจึงทำให้พื้นที่ตรงส่วนนั้นของเธอ ไม่เติบโตขึ้นตามวัย
“ คุณหนู…ที่นี่แหละ” ชายวัยกลางคนคนหนึ่งในชุดสูทสีดำพูดขึ้นเขามีท่าทางหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด
“ ไม่ต้องกังวลนะคะ คุณฟาน…ถ้าคืนนี้พวกเราจับหม่าจิ้งได้คุณจะได้รับการคุ้มครองจากกองกำลังตำรวจทันที พวกเราจะคุ้มครองครอบครัวของคุณจนกว่าจะจัดการเครือข่ายพวกมันได้ทั้งหมด” หลงซูฉีพูดขึ้นอย่างจริงใจ
ตัวเธอเองตามสืบคดีนี้มานานแล้วั้แ่เป็เพียงคดีคนหายธรรมดา จนตอนนี้ได้กลายเป็การค้ามนุษย์และยาเสพติดรายใหญ่ มันเกี่ยวพันไปถึงนักการเมืองและผู้มีอำนาจมากมายในเมืองนี้
และเื่ราวทั้งหมดก็เชื่อมโยงไปหาบุคคลเพียงคนเดียวนั่นคือ หม่าจิ้ง
“ ทุกคนพร้อมแล้วครับ ” หัวหน้ากองกำลังพิเศษพาลูกน้องทั้ง10คน เดินลงมาจากรถตู้กันะุทุกคนใส่เสื้อเกราะกันะุพร้อมอาวุธครบมือ
เมื่อมองดูคนในทีมของเธอหลงซูฉีก็รู้สึกได้ถึงความเชื่อมั่นทุกคนล้วนเป็หัวกระทิที่ผ่านการฝึกมาอย่างเข้มงวดวันนี้เธอต้องจับหม่าจิ้งพร้อมพรรคพวกได้แน่นอน
ซึ่งภารกิจวันนี้เป็ปฏิบัติการลับไม่ได้มีการรายงานให้ทราบล่วงหน้า เนื่องจากคดีนี้เกี่ยวพันถึงผู้มีอำนาจมากเกินไปแม้แต่พ่อของเธอเองซึ่งเป็ถึงผู้บังคับบัญชาการตำรวจก็ยังไม่ทราบเื่
หลังจากที่รอให้มือสไนเปอร์เข้าประจำตำแหน่งเรียบร้อยเธอก็สั่งการทันที
บุก!
หลงซูฉีนำกองกำลังทั้งหมดบุกเข้าไปด้วยความรวดเร็วปืนทุกกระบอกชี้ตรงไปยังกลุ่มคนที่อยู่ด้านในอย่างพร้อมเพรียง
ในโกดังตอนนี้มีคนยืนอยู่5คนโดยมีสี่คนทำหน้าที่เหมือนเป็ผู้คุ้มกันให้กับชายคนหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงกลาง
“ ทิ้งอาวุธลงกับพื้น…แล้วยกมือขึ้นอย่าขยับพวกแกทั้งหมดถูกจับแล้ว ” หลงซูฉีะโออกมาเสียงดัง
คนที่ยืนอยู่ด้านในทั้ง5คนแปลกใจเล็กน้อย เมื่อเห็นมีตำรวจบุกเข้ามา แต่พวกเขายังยืนอยู่นิ่งๆไม่ได้มีความหวาดกลัวปืนที่จ่อเข้ามาแม้แต่น้อย
“ ยินดีตอนรับคุณหนูหลงซูฉี…ผมรอคุณอยู่พอดี ” หม่าจิ้งพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ หม่าจิ้ง…ยอมมอบตัวซะขอแค่แกยอมเป็พยานฉันจะให้พ่อลดโทษแกให้ ” หลงซูฉีพูดขึ้นอย่างเ็าปืนในมือเธอเล็งตรงไปที่หัวของหม่าจิ้งพร้อมจะเหนี่ยวไกทุกเมื่อ
“ ผมนับถือคุณหนูหลงจริงๆนะ…เพราะคุณคนเดียวเงินผมสูญหายไปเกือบร้อยล้านแหนะ” หม่าจิ้งพูดขึ้นช้าๆเขามองเห็นจุดสีแดง2จุดที่อยู่ตรงตำแหน่งหัวใจตัวเองอย่างหงุดหงิด
“ เวลาฉันพูด…ฉันไม่ชอบให้มีคนเล็งปืนมาที่ฉัน ”เขาพูดขึ้นมาเสียงดัง
อ้าก !อั่ก!
นอกโกดังมีเสียงร้องเกิดขึ้นสองเสียงจุดสีแดงที่อยู่ตรงตำแหน่งหัวใจของหม่าจิ้งหายไปทันที
“ แก…ทุกคนยิงได้! ” หลงซูฉีสั่งการด้วยความโกรธมือสไนเปอร์ของเธอคงโดนเก็บไปแล้ว หม่าจิ้งต้องวางกำลังไว้ด้านนอกแน่นอนแสดงว่าเธอตกหลุมพรางของฝ่ายตรงข้ามเข้าแล้ว
ต้องรีบจัดการพวกข้างในให้เร็วที่สุดถึงจะมีโอกาสฝ่าวงล้อมออกไป
ปังๆๆๆๆๆๆ
เสียงปืนหลายกระบอกดังลั่นขึ้นพร้อมกันอย่างต่อเนื่อง
แต่มันก็ได้ถูกชายชราสองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าหม่าจิ้งใช้มีดสั้นในมือป้องกันได้หมด
กิ้งๆๆๆะุปืนมากมายตกลงบนพื้นเสียงดัง ไม่มีนัดไหนฝ่าการป้องกันของชายชราทั้งสองไปได้
หลังจากที่พวกหลงซูฉียิงจนะุหมด…
ฟิ้วๆๆๆ ฉึกๆๆๆ
ชายชราสองคนนั้นปามีดสั้นสี่เล่มออกมามันปักไปตรงลำคอของนายตำรวจทั้งสี่คน พวกเขาเอามือกุมาแตรงคอตัวเองไว้แล้วค่อยๆล้มลงไป
“ หยุดทำสิ่งที่ไม่มีประโยชน์เถอะครับ…คุณหนูหลง ”หม่าจิ้งพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“ แก…้าอะไร ” หลงซูฉีกัดฟันถามขึ้นมองไปยังคนของเธอที่ตายไปด้วยสายตาเ็ป เธอเสียใจที่ครั้งนี้เธอประมาทเกินไป
เพราะความใจร้อนของเธอเองที่วางแผนเองด้วยตัวคนเดียว ไม่ได้ปรึกษาพ่อทำให้ไม่ได้พาผู้เชี่ยวชาญของตระกูลหลงมาด้วย
อีกฝ่ายมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ด้วยถึงสองคนพวกเธอแทบไม่มีโอกาสชนะเลย
“ คุณหนู…พวกผมจะถ่วงเวลาไว้ให้เอง คุณหนูรีบหนีไป ”เจียงซี หัวหน้าทีมรบพิเศษ เขากระซิบบอกหลงซูฉีเบาๆ
…
“ พวกคุณอย่าคิดทำอะไรโง่ๆดีกว่า…เมิงอ้าวกับสุยฉีพวกนายมาทางนี้เถอะ” หม่าจิ้งพูดขึ้นอย่างอารมณ์ดีทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขาั้แ่ต้น
ตุบตุบ
ตำรวจสองนายที่อยู่ด้านหลังหลงซูฉีก้าวออกไปยืนอยู่ข้างๆหม่าจิ้งด้วยความเคารพ
“ พวกนาย…ทำไม ” หลงซูฉีถามขึ้นอย่างโกรธแค้นไม่คิดเลยว่าที่แท้ทีมของเธอก็มีคนทรยศ
“ คุณฟาน…คุณก็ออกมาเถอะ ” หม่าจิ้งร้องเรียกไปอีกทางด้านหนึ่งอีกฝ่ายก็เดินออกมาจากเงามืดด้านข้างของโกดังทันที
หม่าจิ้งมองไปที่ใบหน้าของหลงซูฉีด้วยความตื่นเต้นแววตาของคนที่โดนทรยศ แววตาสิ้นหวังแบบนี้แหละ ที่เขาชื่นชอบมาก
“ เอาล่ะถึงเวลาแล้ว…คุณหนูหลง ” หม่าจิ้งหันมามองหลงซูฉี ด้วยแววตาชั่วร้าย “ จะว่าไปคุณหนูหลงก็ดูดีเหมือนกันนะถึงหน้าอกจะเล็กไปหน่อยก็เถอะ ”
“ แก…พ่อฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ถ้าฉันหายตัวไปยังไงเขาก็ต้องจัดการแก” หลงซูฉีกัดฟันพูดขึ้นถ้าถึงเวลาจริงๆเธอตั้งใจจะฆ่าตัวตาย ดีกว่าต้องตกเป็ของเล่นมันจนตาย
ฮ่าฮ่า ฮา
“ ตาแก่นั่น…จะทำอะไรฉันได้พรุ่งนี้ฉันก็จะออกไปจากเมืองนี้แล้ว ” หม่าจิ้งหัวเราะเสียงดัง
“ ไม่หรอก…แกได้ตายคืนนี้แน่นอน! ”
1K
