ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        “น้าจิ่นเยว่ ท่านไปขอเตาเล็กๆ มาจากเถ้าแก่ถงมาให้ข้าทีชาในถ้วยเย็นหมดแล้ว แม้แต่กลิ่นหอมสักนิดก็ไม่มี”

        อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็หันไปพูดกับจิ่นเยว่จิ่นเยว่รีบเข้าไปจัดการตามคำสั่งอย่างคล่องแคล่วหลินเมิ้งหยาหันหน้ากลับมาอีกครั้งพลางจ้องมองถังหวังสื่อ

        “ครอบครัวของเจ้ามีใครบ้าง?” หลินเมิ้งหยายกแก้วชาด้านหน้าขึ้นจิบเล็กน้อยสีหน้าของนางยังคงเป็นปกติ

        “ตอบนายหญิงครอบครัวของข้าน้อยยังมีลูกชายที่ไม่ได้ความอีกคนหนึ่งเจ้าค่ะ”ถังหวังสื่อยังคงตอบคำถามด้วยความระมัดระวังทว่าสมองเริ่มปรากฏให้เห็นถึงความยินดี

        “โอ้?แต่งงานมีเมียแล้วหรือ?” จิ่นเยว่มองหลินเมิ้งหยาอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักเหตุใดพระชายาจึงเอ่ยถามถึงครอบครัวของทาสผู้นี้?

        “ตอบนายหญิง ครอบครัวของข้าน้อยยากจนดังนั้นลูกชายจึงยังไม่ได้แต่งงานเจ้าค่ะ”

        ลูกตาของหลินเมิ้งหยากลอกไปอีกทาง นางไม่หันไปมองถังหวังสื่ออีก

        “เอาล่ะ เจ้าออกไปได้” ก้มหน้ามองน้ำในถ้วยชาราวกับว่าหลินเมิ้งหยาไม่คิดจะเอ่ยอันใดออกมาอีก

        ถังหวังสื่อโขกศีรษะลงบนพื้นเพื่อถวายคำนับอีกครั้ง ขณะที่หยาผอกำลังจะหมุนตัวออกไปเรียกสาวรับใช้คนต่อไปนางกลับได้ยินเสียงแก้วชาร่วงหล่นลงพื้น

        “แกร๊ง” เสียงดังขึ้น ประตูภายในห้องถูกปิดลงทหารองครักษ์สิบกว่าคนพุ่งตัวเข้ามาอย่างรวดเร็วดาบในมือถูกยกขึ้นขณะปิดล้อมพื้นที่

        “ห้ามขยับเขยื้อน!” เสียงเย็นชาดังขึ้นผู้หญิงภายในห้องที่ได้เห็นสถานการณ์น่าหวั่นเกรงลืมแม้กระทั่งเสียงร้องไห้โวยวาย พวกนางพากันหลบซ่อนทั้งที่ตัวสั่นงันงก

        หลังจากควบคุมสถานการณ์เอาไว้แล้ว ร่างของหลินขุยปรากฏขึ้นในห้อง

        ห้องที่เคยกว้างขวางกลับเต็มไปด้วยองครักษ์ที่สวมใส่ชุดเกราะพร้อมทั้งอาวุธครบมือหลินเมิ้งหยาถูกกลุ่มคนปกป้องไว้ทางด้านหลังเพื่อไม่ให้เกิดการบาดเจ็บ

        สาวใช้นามถังหวังสื่อผู้นั้นขดตัวอยู่บนพื้นมิรู้ว่าเป็นตายร้ายดีเช่นไร

        “เข้ามา หักคางของเขาซะ เอาน้ำเย็นมาสาดให้เขาตื่น!”หลินเมิ้งหยาผลักองครักษ์ออกขณะจ้องมองคนที่กำลังสลบอยู่บนพื้น

        พ่อบ้านเติ้งเงียบขรึมลงไป บังอาจนักคิดจะลอบปลงพระชนม์พระชายาต่อหน้าเขา ไม่รักตัวกลัวตายหรืออย่างไร

        เมื่อครู่หลังจากที่ถังหวังสื่อโขกหัวลงกับพื้นขณะที่ทุกคนไม่ทันระวัง อยู่ๆ เขาก็สร้างปัญหา

        ไม่รู้ว่าคนผู้นั้นหยิบมีดเล่มหนึ่งขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหนสายตาของเขาพลันเห็นคนคนนั้นพุ่งมีดเข้าไปทางตำแหน่งหน้าอกของพระชายา

        แต่ราวกับว่าพระชายาระมัดระวังตัวเอาไว้อยู่ก่อนหน้านั้นแล้วเมื่อเกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้น พระนางรีบเอี้ยวตัวเพื่อหลบการโจมตี

        เหล่าองครักษ์ที่เตรียมพร้อมอยู่ด้านนอกจึงรีบพุ่งตัวเข้ามาก่อนจะเข้าไปทำร้ายเพื่อหยุดการกระทำของนักฆ่าผู้นั้นทันที หลังจากถูกกระทืบ คนคนนั้นจึงสลบไป

        พ่อบ้านเติ้งรีบนำเชือกเข้าไปมัดตัวเขาเอาไว้ ขณะเดียวกันเขายกกาชาขึ้นแล้วราดน้ำชาร้อนๆ ที่เพิ่งออกจากเตาลงบนแผ่นหลังของนักฆ่าผู้นั้น

        หลังจากได้ยินเสียงร้องโหยหวนด้วยความทรมานแล้วดวงตาของถังหวังสื่อลืมขึ้น ใบหน้าบิดเบี้ยว ทว่าปลายคางกลับมีน้ำลายฟูมปากปากไม่อาจยกขึ้นประกบกันได้

        “ฟื้นแล้วหรือ? ข้าเดาว่าเจ้ามิใช่ถังหวังสื่ออะไรนั่นหรอกใช่หรือไม่?” หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากที่นั่งของตนเองก่อนจะใช้หางตามองนักฆ่าที่กำลังเจ็บปวดทรมานอยู่บนพื้น

        “อีกทั้งเจ้ายังไม่ใช่ผู้หญิงแต่เจ้าเป็นนักฆ่าที่ปลอมกายเป็นหญิงใช่หรือไม่?” หลินเมิ้งหยาหยุดยืนข้างกายของนักฆ่าก่อนจะนำผ้าเช็ดหน้าออกมาแล้วก้มลงไปหยิบมีดที่ตกลงบนพื้น

        ตอนที่คนผู้นี้เข้ามา สมองของนางพลันปรากฏรายชื่อยาพิษหลายชนิด

        อย่าว่าแต่นำมาใช้เลยครอบครัวปกติธรรมดาทั่วไปมิอาจหาซื้อได้ด้วยซ้ำ

        ข้อสันนิษฐานเดียวที่สามารถเป็นไปได้คือ คนคนนี้เป็นนักฆ่าที่ต้องการลอบสังหารตนเอง!

        โชคดีที่ได้กลิ่นยาพิษก่อนไม่เช่นนั้นตอนนี้ไม่รู้นางจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร

        “มีดเล่มนี้ หากข้าถูกแทงเข้าแม้เพียงเล็กน้อยลมหายใจของข้าก็คงหมดลงใช่หรือไม่? ขอบคุณที่เจ้าให้ความสำคัญกับข้ามากถึงเพียงนี้เพราะฉะนั้นข้าจะตอบแทนเจ้าอย่างสาสม พ่อบ้านเติ้ง ไปยังที่ว่าการของหยาเมินข้าต้องการยืมใช้ห้องทรมานของพวกเขา”

        ภายใต้แสงแดด สีหน้าของหลินเมิ้งหยากลับเย็นชาจนน่าขนลุก

        พ่อบ้านเติ้งและหลินขุยรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังของพวกตนกำลังเย็นวาบ

        พระชายาต้องการจะทำอะไรกันแน่?

        “ฮูหยินได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าน้อยไม่รู้เรื่องว่าเจ้านี่เป็นนักฆ่าฮูหยินได้โปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วยเจ้าค่ะ!” หยาผอที่กำลังตกอกตกใจกลัวว่าฮูหยินท่านนี้จะลงโทษตัวเอง

        ต้องโทษความโลภของนางที่ไปรับส่วยจากถังหวังสื่อสามตำลึงแต่ใครจะรู้เล่าว่าอีกเพียงนิดเดียวชีวิตของนางก็จะหามีไม่!

        “ข้าไม่โทษเจ้าหรอก แต่เจ้าต้องบอกข้ามาตามความจริง ยังมีใครที่อยู่ด้านนอกใช้วิธีเดียวกันกับชายผู้นี้หรือไม่?” หลินเมิ้งหยากลอกสายตาเย็นชาหยาผอรีบโคกศีรษะลงพื้น

        “ไม่มีแล้วเจ้าค่ะ! ไม่มีแล้วจริงๆ เจ้าค่ะ! แต่ว่า...ในกลุ่มคนเหล่านั้นยังมีสาวใช้อีกหนึ่งคนที่มักจะพูดคุยกับคนผู้นี้ ข้าน้อยเคยลองถามดู แต่พวกเขาทั้งสองอ้างว่าไม่รู้จักกันมาก่อนดังนั้นข้าน้อยจึงไม่ได้ใส่ใจเจ้าค่ะ”

        หยาผอพูดตามความจริงทุกประการ ไม่รอให้หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งพ่อบ้านเติ้งรีบออกไปลากตัวสาวใช้คนนั้นมา

        “นายหญิง คนผู้นี้เองก็เป็นชายปลอมตัวเป็นหญิงพ่ะย่ะค่ะตอนนี้กุมตัวเอาไว้แล้ว!”

        “เอาตัวไปยังห้องทรมานของที่ทำการหยาเมิน ส่วนคนอื่นๆ ให้ลงนามในสัญญารับรองความตายของตำหนักจากนั้นมอบเงินคนละสองตำลึงเพื่อปลอบขวัญ” สัญญารับรองความตายถ้าเช่นนั้นคนเหล่านั้นก็กลายเป็นบ่าวรับใช้ของจวนแล้ว

        อำนาจในการตัดสินความเป็นความตายของพวกเขาจะตกอยู่ในกำมือของเจ้านายประจำจวนหากกล้าเอาเรื่องภายในออกไปป่าวประกาศให้ภายนอกรู้ นั่นไม่ต่างอะไรจากการฆ่าตัวตาย

        แน่นอนว่าคนเหล่านี้ล้วนถูกพูดคุยเรื่องสัญญาฉบับนั้นเอาไว้แล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงเพราะเกิดเรื่องนี้ขึ้นพวกเขาจึงได้เข้าไปทำงานในตำหนักที่มีคนธรรมดามากมายพยายามอ้อนวอนร้องขอเข้าไปแต่ก็มิอาจเข้าไปได้

        “พ่ะย่ะค่ะนายหญิง”มองดูจิ่นเยว่และพ่อบ้านเติ้งพาสาวรับใช้เหล่านั้นกลับไป หลินเมิ้งหยาและองครักษ์พากันมายังห้องทรมาน

        เหตุเพราะทำการแจ้งล่วงหน้าเอาไว้แล้ว ดังนั้นจึงไม่ถูกห้ามปราม

        ภายในห้องขังมืดมิดและอับชื้นทว่าใบหน้าของหลินเมิ้งหยาไร้ซึ่งความหวาดกลัว

        ไร้สาระ เมื่อก่อนตอนเป็นนักเรียนแพทย์ เพื่อฝึกฝนความกล้านางจึงต้องเข้าไปใช้เวลาเรียนรู้ยามค่ำคืนที่ห้องเก็บอาจารย์ใหญ่เสมอ

        ความหวาดกลัวจนตัวสั่นงันงกในตอนแรกกลับกลายเป็นความหฤหรรษ์เพราะแอบเล่นไพ่ยามค่ำคืนภายในห้องเก็บศพแล้วแบบนี้ยังจะมีที่ใดที่นักเรียนแพทย์อย่างพวกนางไม่กล้าเข้าไปกันเล่า?

        ระหว่างทาง หลินขุยอดไม่ได้ที่จะลอบมองพระชายาผู้กล้าหาญเพราะเหตุนี้ท่านอ๋องจึงพึงใจในตัวพระนางสินะ ที่แท้ก็มิใช่หญิงสาวธรรมดาทั่วไป

        ภายในห้องทรมานคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหม็นเน่าและคาวเลือด

        ห้องไม่ใหญ่มาก แต่สามารถบรรจุเครื่องทรมานหลายสิบชนิดเอาไว้นักฆ่าทั้งสองถูกมัดเอาไว้ด้วยกัน สายตาโกรธเกรี้ยวจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาราวกับว่าอยากจะฉุดกระชากวิญญาณของนางออกมา

        “พวกเจ้าคิดว่าข้าจะทรมานพวกเจ้าเพื่อหาคำสารภาพเช่นนั้นหรือ?” หลินเมิ้งหยาเยื้องย่างเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าทั้งสอง

        ยาพิษที่ถูกอมไว้ในปากของพวกเขาถูกองครักษ์เอาออกไปแล้วแม้แต่คางก็ถูกตีจนแตก คนที่แต่งกายเป็นหญิงรับใช้อายุน่าจะราวสามสิบกว่าๆเหตุเพราะได้รับบาดเจ็บสาหัส ดังนั้นเขาจึงต้องอดทนกับความเจ็บปวดทรมาน

        มุมปากหยักยกขึ้นรอยยิ้มของหลินเมิ้งหยาเปี่ยมไปด้วยความไร้เดียงสา

        “ข้า...แค่ต้องการจะฆ่าพวกเจ้าเท่านั้น เอาล่ะ บอกข้าสิว่าใครอยากตายก่อน?”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงบนเก้าอี้ จ้องมองชายทั้งสองท่าทางของนางเสมือนหมาป่ากำลังมองดูลูกแกะที่กำลังจะถูกเชือด

        “เจ้า” หลินเมิ้งหยาชี้นิ้วไปทางชายวัยกลางคน “หรือว่าเจ้า?”จากนั้นเลื่อนนิ้วไปทางเด็กหนุ่ม สีหน้าเผยให้เห็นความลำบากใจ

        “ช่างเถอะ ข้าไม่อยากคิดให้เปลืองสมอง เริ่มจากเจ้าก็แล้วกัน”หลินเมิ้งหยาชี้นิ้วไปทางชายวัยกลางคน ก่อนจะมีคนลากตัวเขาออกไป

        ภายในห้องทรมานจึงเหลือเพียงเด็กหนุ่มเท่านั้น ลูกตากลอกไปมาไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไร

        “วางใจเถิด อีกเดี๋ยวก็ถึงตาเจ้าแล้ว บอกมาสิว่าเจ้าอยากตายแบบไหน?” หลินเมิ้งหยาหัวเราะจนตัวงอน้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความสุขสนุกสนาน ไม่เหมือนกับคนที่กำลังฆ่าผู้อื่นตายแต่เหมือนคนที่กำลังเลี้ยงข้าวและกล่อมนอนเสียมากกว่า

        “โอ้ จริงสิ ข้าลืมไปเลยว่าเจ้าพูดไม่ได้” ปากของเด็กหนุ่มถูกผ้าปิดเอาไว้ใบหน้าของเขาแดงก่ำ เขาไม่อาจพูดหรือแม้แต่กัดลิ้นของตนเองได้

        อยู่ๆ กลิ่นหอมของเนื้อย่างจากห้องเผาก็ฟุ้งกระจายออกมา

        กลิ่นหอมนั้นคือกลิ่นเนื้อที่กำลังย่างจนสุกหอมทุกคนที่อยู่ภายในห้องเวลานี้อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

        “ได้กลิ่นหรือไม่ มันคือกลิ่นความตายของเพื่อนเจ้าอย่างไรเล่า”หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นจากนั้นหยุดยืนตรงหน้าเด็กหนุ่มแล้วเอ่ยออกมาด้วยท่าทางตื่นเต้น

        “ข้าสั่งให้คนไปหากระดานตะปูมา ด้านล่างโรยถ่านที่ถูกเผาจนร้อนฉ่าเอาไว้จากนั้นข้าสั่งให้เพื่อนของเจ้ากลิ้งไปกลิ้งมาบนแผ่นไม้นั้นเมื่อใดที่กระดานตะปูเหล่านั้นร้อนจัดจนกลายเป็นสีแดงข้าจะสั่งให้คนราดน้ำเย็นลงไป จากนั้นอีกสี่ห้าชั่วโมงต่อมาเพื่อนของเจ้าก็จะถูกย่างจนใกล้สุกแล้วตายจากไป ข้าเรียกวิธีทรมานนี้ว่านิพพาน ฟังดูน่าสนใจมากเลยใช่มั้ยล่ะ!”

        แม้ห้องทรมานจะน่ากลัวแต่ก็ยังไม่อาจน่ากลัวกว่าน้ำเสียงของหลินเมิ้งหยาเลยแม้แต่น้อย

        เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการฆ่าคนตายแต่น้ำเสียงของนางประหนึ่งคนกำลังเล่นเกมสนุกๆ อย่างไรอย่างนั้น

        เด็กหนุ่มไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้อีกทั้งยังไม่เคยได้ยินวิธีทรมานเช่นนี้ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองหญิงสาวหน้าตางดงามตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวร่างกายแข็งทื่อราวกับน้ำแข็ง

        “หากถึงตาเจ้าแล้วละก็...” หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ราวกับว่ากำลังหาวิธีที่เหมาะสมที่สุด

        “เอาไหมล่ะ ลองดูไหม? แต่ว่าข้าจะเปลี่ยนจากถ่านร้อนเป็นก้อนน้ำแข็งเท่านั้นเจ้าก็จะไม่ตาย แต่จะกลายเป็นของเล่นสนุกๆ เจ้าคิดเช่นนั้นหรือไม่?”

        หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามไร้เดียงสากลับเอ่ยประโยคที่ทำให้แม้แต่ชายหนุ่มต่างหวาดกลัว

        เด็กหนุ่มมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยอาการตกตะลึงบรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเนื้อไหม้ ราวกับว่าหากกลิ่นยังส่งมามากกว่านี้เขาอาจจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนของชายวัยกลางคนผู้นั้น

        ไม่! เขาไม่อยากตายด้วยความทรมานเช่นนั้นผู้หญิงคนนี้จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิตเกินไป!

        “เข้ามา เอาตัวเขาไปยังห้องทรมาน ข้าอยากเห็นกับตาตัวเอง” อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็รู้สึกสนอกสนใจองครักษ์สองคนจึงรีบกระชากตัวเขาขึ้นมา

        ความหวาดกลัวทวีคูณยิ่งขึ้น ก่อนจะพยายามสะบัดตัวดิ้นหนีบนพื้นพลันปรากฏร่องรอยของน้ำที่น่าสงสัย

        “เจ้าอยากพูดอะไร ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสของเจ้าในการสั่งเสีย”หลินเมิ้งหยาสั่งให้คนปลดผ้าปิดปากของเขาออก เด็กหนุ่มจึงรีบแผดเสียงร้อง

        “ฮูหยินได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วยข้า...ข้าจะบอกท่านเดี๋ยวนี้ว่าใครเป็นผู้อยู่เบื้องหลัง”

        ทว่าราวกับหลินเมิ้งหยาไม่สนใจอีกต่อไปนางเบือนสายตาหันมามองเด็กหนุ่ม “รู้แล้วอย่างไรเล่าถึงอย่างไรพวกเจ้าก็ฆ่าข้าไม่ได้ ข้ายังไม่ตาย แถมยังมีคนส่งมาให้ข้าฆ่าทุกวันอีกเอาตัวไปได้!”

        “ไม่ ไม่ ไม่! ฮูหยิน ได้โปรดไว้ชีวิตข้า ข้าสามารถเป็นคนสอดแนมให้กับท่านได้ท่านชอบฆ่าคนมิใช่หรือ? ข้าสามารถทำให้พวกเขาทั้งหมดติดกับและส่งมาให้ท่านฆ่าได้!”

        เด็กหนุ่มอ้อนวอนร้องขอต่อหลินเมิ้งหยาไม่หยุด องครักษ์ยังคงรอคำสั่งจากหลินเมิ้งหยา

        นางหมุนตัว ทว่าเด็กหนุ่มกลับได้เห็นรอยยิ้มเย็นยะเยือก

        ปลา...ติดเบ็ดแล้ว