แสงสว่างจ้าสีขาวโพลนกระชากสติของ นายแพทย์ภัทร ภูวดล ให้กลับคืนมาอีกครั้ง
มันไม่ใช่แสงแดดอุ่นๆ ของเชียงใหม่ในความฝัน และไม่ใช่แสงนวลตาของทุ่งลาเวนเดอร์ แต่มันคือแสงไฟ LED สีขาวจัดจ้านจากโคมไฟผ่าตัดที่ส่องลงมากระทบม่านตาจนแสบพร่า
"สัญญาณชีพกลับมาแล้ว! Pulse 120! BP 140/90!"
เสียงะโโหวกเหวกโวยวายดังระงมไปทั่วห้อง ภัทรพยายามกระพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพเบื้องหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
เพดานห้องสีเทาเข้มที่เต็มไปด้วยท่อระบายอากาศและสายไฟระโยงระยาง...ผนังกระจกที่สะท้อนเงาของคนกลุ่มใหญ่ที่กำลังวิ่งวุ่น...และกลิ่น... กลิ่นไหม้ของแผงวงจรอิเล็กทรอนิกส์ผสมกับกลิ่นโอโซนที่ฉุนกึก
"ล็อกตัวเขาไว้! อย่าให้ดิ้น!"
เสียงคำรามของ หมอต้น ดังขึ้นเหนือหัว
ภัทรรู้สึกถึงแรงกดมหาศาลที่หัวไหล่และหน้าอก เขากำลังถูกกดตรึงอยู่กับเตียงสแตนเลสที่เย็นเฉียบ
"ปล่อย! ปล่อยกู!" ภัทระโเสียงแหบแห้ง พยายามดิ้นรนขัดขืน
แต่ร่างกายของเขา... ร่างกายจริงที่นอนแช่อยู่ในน้ำยามานานปี... มันช่างอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรง แขนที่ผอมแห้งจนเห็นกระดูกปัดป่ายไปมาอย่างน่าสมเพช และท่อนล่าง...
เขารู้สึกโหวงเหวงที่่ล่าง... ความรู้สึกที่คุ้นเคยและเ็ปที่สุด
เขาไม่มีขา... เขาเป็เพียงท่อนเนื้อที่เหลืออยู่ครึ่งตัว
"ฉีดยา Sedative! เร็วเข้า!" หมอต้นสั่ง
"ไม่ได้ค่ะบอส!" เสียงของ มิว แย้งขึ้นมา เธออยู่ในชุดกาวน์ห้องแล็บที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำยา LCL "ระบบประสาทของเขากำลัง Shock จากการถูกดีดออกจาก Layer 1 ถ้ากดประสาทตอนนี้ เขาอาจจะ Brain Dead (สมองตาย) ถาวร!"
"โธ่เว้ย!" หมอต้นสบถ เขาปัดข้าวของบนโต๊ะเครื่องมือแพทย์จนร่วงกราว "แล้วจะให้ทำยังไง! กราฟ Neural Activity ของเขามันพุ่งทะลุเพดานแล้ว! ขืนปล่อยไว้ สมองเขาจะไหม้!"
ภัทรนอนหอบหายใจรวยริน มองดูความโกลาหลรอบตัวด้วยสายตาที่เริ่มพร่ามัว
เขาเห็นหน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดั์ที่ติดอยู่บนผนัง...บนหน้าจอนั้น... แสดงผลกราฟิก 3D ของ "โลกเสมือน" ที่กำลังพังทลาย
เมืองเชียงใหม่ที่เขารัก... กำลังถูกไฟสีเขียวของ Code Matrix เผาผลาญคอนโดหรู... แตกสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อยและใบหน้าของ นานา... ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอเล็กๆ นับร้อยจอ... กำลังกรีดร้องแบบไร้เสียง
"นานา..." ภัทรพึมพำ น้ำตาไหลพราก "ผมขอโทษ..."
"หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วพี่ภัทร!" หมอต้นเดินปรี่เข้ามาที่เตียง เขาคว้าคอเสื้อคนไข้ของภัทรแล้วกระชากขึ้นมา "พี่รู้ไหมว่าพี่ทำอะไรลงไป! พี่ทำลายโปรเจกต์มูลค่าพันล้านของผมพังยับเยิน!"
"กู... ทำลาย..." ภัทรแสยะยิ้ม ทั้งที่น้ำตายังนองหน้า "สมน้ำหน้า... มึงสมควรโดน"
"พี่คิดว่าพี่ชนะเหรอ?" ต้นจ้องตาเขาด้วยความโกรธจัด "พี่คิดว่าพี่หนีออกมาได้แล้วทุกอย่างจะจบเหรอ? ผิดแล้ว... พี่แค่เปลี่ยนจากคุกขังเดี่ยว มาเป็คุกความมั่นคงสูงต่างหาก"
ต้นผลักร่างผอมโซของภัทรกลับลงไปนอนกระแทกเตียง
"มิว... เตรียม Protocol: Overload"
มิวเบิกตากว้าง "บอสคะ... นั่นมันอันตรายมากนะ ร่างกายพี่ภัทรตอนนี้รับไม่ไหวหรอก หัวใจเขาอาจจะวายได้"
"ช่างหัวมัน!" ต้นตวาด "ถ้าสมองเขาไม่สงบลง ข้อมูลทั้งหมดที่เราเก็บมา 5 ปีจะสูญเปล่า! เราต้อง Dampen (ลดทอน) คลื่นสมองของเขาด้วยการ Overload ความสุขทางกายภาพเดี๋ยวนี้!"
"ความสุข... ทางกายภาพ?" ภัทรทวนคำ
หมอต้นหันมามองภัทร แววตาเปลี่ยนจากความโกรธเกรี้ยวเป็ความเ็าแบบนักวิทยาศาสตร์โรคจิต
"ใช่ครับพี่ชาย..." ต้นเดินไปที่ตู้เก็บอุปกรณ์ หยิบกล่องโลหะสีดำออกมา "ในเมื่อจิตใจของพี่มันดื้อด้านนัก... ผมก็ต้องใช้ร่างกายของพี่จัดการกับพี่เอง"
เขาเปิดกล่องออก... ภายในบรรจุอุปกรณ์หน้าตาประหลาดที่ดูเหมือนเครื่องมือทรมานผสมกับเซ็กส์ทอยไฮเทค
มันคือ Neuro-Stimulator Suit (ชุดกระตุ้นประสาท) แบบเฉพาะจุด
"มิว... จัดการ" ต้นส่งกล่องให้มิว
มิวรับกล่องมา เธอมองภัทรด้วยสายตาที่อ่านยาก... มีทั้งความสงสาร ความลังเล และ... ความตื่นเต้นลึกๆ
"ขอโทษนะคะพี่ภัทร..." เธอกระซิบ "แต่นี่เป็วิธีเดียวที่จะช่วยชีวิตพี่"
มิวเดินเข้ามาที่เตียง เธอกดปุ่มปรับระดับเตียงให้ส่วนสะโพกของภัทรยกสูงขึ้น เผยให้เห็นท่อนล่างที่เปลือยเปล่าและน่าเวทนา ตอขาสั้นกุดชี้โด่เด่ ิัเหี่ยวย่นและมีรอยแผลเป็นูนหนา
แต่สิ่งที่ขัดแย้งกับความพิการนั้นคือ... ความเป็ชายของเขา
แก่นกายของภัทรยังคงตื่นตัวแข็งขึง... เป็ผลพวงค้างคามาจากความฝันใน Layer 1 ที่เขาเพิ่งร่วมรักกับนานาในสระว่ายน้ำ มันชูชันขึ้นมาอย่างท้าทาย แข็งแกร่ง และเปี่ยมไปด้วยเืฝาด
"ร่างกายพี่นี่มัน... มหัศจรรย์จริงๆ" มิวพูดพลางสวมถุงมือยางสีดำ
เธอหยิบอุปกรณ์ชิ้นหนึ่งออกมาจากกล่อง... มันคือ "ปลอกสวม" ที่ทำจากซิลิโคนใสเนื้อนิ่ม ภายในบรรจุเจลนำไฟฟ้าและปุ่มกระตุ้นนับร้อยจุด มีสายไฟระโยงระยางเชื่อมต่อกับเครื่องควบคุม
"นี่คือรุ่นใหม่ล่าสุด..." มิวอธิบายเสียงเรียบ ขณะชโลมเจลหล่อลื่นลงบนแก่นกายของเขา "มันจำลองััของผนังช่องคลอดได้เหมือนจริง 99% และสามารถส่งคลื่นไฟฟ้ากระตุ้นเส้นประสาทได้โดยตรง"
"อย่านะ... มิว... อย่าทำกู..." ภัทรขอร้องเสียงสั่น เขาขยับตัวหนีไม่ได้เพราะถูกมัดมือมัดไหล่ไว้
"อยู่นิ่งๆ ค่ะ... มันจะเจ็บนิดนึงตอนเริ่ม... แต่เดี๋ยวพี่จะชอบ"
มิวค่อยๆ สวมปลอกซิลิโคนครอบลงบนส่วนหัวหยักของเขา
ความเย็นของเจลและความนิ่มของซิลิโคนทำให้ภัทรสะดุ้งเฮือก
"อึก!"
มิวรูดปลอกลงไปจนสุดโคน... มันรัดแน่น... แน่นมาก... แน่นจนภัทรรู้สึกเหมือนเืหยุดเดิน
"เปิดเครื่อง..." หมอต้นสั่งการอยู่ที่แผงควบคุม
วูบ...
แสงไฟสีฟ้าสว่างวาบขึ้นภายในปลอกซิลิโคน
ภัทรร้องลั่น!
"อ๊ากกกกกก!!!"
มันไม่ใช่แค่การบีบรัดธรรมดา แต่มันเหมือนมีมดนับพันตัวไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนิัของจุดที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งผ่านเส้นประสาท พุ่งตรงเข้าสู่ไขสันหลังและสมอง
"ระดับ 1... Pattern: Slow Grind" ต้นหมุนปุ่มควบคุม
ปลอกซิลิโคนเริ่มทำงาน... ภายในของมันขยับหมุนวนและบีบรัดเป็จังหวะเชื่องช้า แต่มั่นคง หนักหน่วง
ครืด... ครืด... ครืด...
ความรู้สึกของภัทรเหมือนกำลังถูกดูดกลืนโดยปากที่มองไม่เห็น มันดูด... ดึง... และคลึงเคล้น
"อื้อออ... หยุด... พอ..." ภัทรกัดฟันแน่นจนกรามแทบแตก เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหน้าผาก
"อย่าฝืนค่ะพี่ภัทร..." มิวเดินเข้ามาใกล้ เธอวางมือลงบนหน้าอกที่ผอมแห้งของเขา ลูบไล้เบาๆ เพื่อปลอบประโลม... หรือเพื่อกระตุ้น? "ปล่อยตัวตามสบาย... ให้เครื่องมันทำงาน"
เธอโน้มหน้าลงมา... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเธอเตะจมูก
"พี่จำััของนานาได้ไหมคะ?" มิวถามเสียงกระเส่า "จินตนาการสิคะ... ว่าข้างล่างนั่น คือนานา"
คำพูดของมิวเหมือนกุญแจที่ไขประตูต้องห้าม
ภาพของนานาผุดขึ้นมาในหัวภัทรทันที... นานาในชุดพยาบาล... นานาในชุดว่ายน้ำ... นานาที่กำลังขย่มอยู่บนตัวเขา
ร่างกายของภัทรตอบสนองต่อจินตนาการนั้นอย่างรุนแรง แก่นกายของเขาขยายตัวขึ้นอีกจนคับแน่นปลอกซิลิโคน
"นั่นแหละ..." หมอต้นพึมพำ มองดูกราฟบนหน้าจอ "Dopamine เริ่มหลั่งแล้ว... เพิ่มระดับเป็ Level 3"
วูบ!
จังหวะของเครื่องเปลี่ยนไป... จากเนิบนาบ กลายเป็รวดเร็วและกระแทกกระทั้น
ตับ-ตับ-ตับ-ตับ
แรงบีบรัดเพิ่มขึ้นมหาศาล ภัทรตัวเกร็ง หลังแอ่นลอยจากพื้นเตียง ขาที่กุดด้วนของเขากระตุกสั่นระริก
"อ๊าาาา! มิว! ช่วยด้วย! มัน... มัน..."
มันเสียว... เสียวจนเจียนตาย
ความสุขสมทางกายภาพที่ถูกยัดเยียดให้โดยไม่สมัครใจ มันคือการทรมานรูปแบบหนึ่งที่หอมหวานและโหดร้ายที่สุด
มิวไม่ได้หยุดแค่นั้น... เธอปีนขึ้นมาบนเตียง
เธอสวมชุดกาวน์สั้น... แต่ข้างในเธอใส่บอดี้สูทหนังสีดำที่แหวกอกลึก
มิวคลานเข้ามาคร่อมทับหน้าอกของภัทร ใช้เข่ากดทับแขนของเขาไว้
"มองฉันสิพี่ภัทร..." เธอสั่ง
ภัทรลืมตาขึ้นมอง...
ภาพตรงหน้าทำให้เขาสับสน...
เพราะแสงไฟในห้องที่กระพริบติดๆ ดับๆ... หรือเพราะสมองของเขาที่กำลังรวน...
เขามองเห็นใบหน้าของมิว... ซ้อนทับ กับใบหน้าของ นานา
เดี๋ยวเป็มิว... เดี๋ยวเป็นานา... สลับไปมา
"นานา..." ภัทรเพ้อ
"ใช่ค่ะ... นานาอยู่นี่" มิวสวมรอยทันที เธอรู้ว่านี่คือวิธีเดียวที่จะคุมเขาอยู่
เธอโน้มตัวลงมาบดจูบเขา... ลิ้นร้อนๆ ของมิวสอดเข้ามาในปาก
รสจูบของมิว... มีรสชาติของกาแฟและลูกอมมินต์แต่ในความรู้สึกของภัทร... มันหวานล้ำเหมือนรสจูบของนานา
เครื่องที่เบื้องล่างทำงานหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ มันดูดดึง บิดเกลียว และสั่นะเื
ครืดดดดดดด!
"อื้มมม... ภัทรขา..." มิวครางชิดริมฝีปาก เลียนเสียงของนานาได้แเี "ให้นานาช่วยนะคะ"
เธอเลื่อนมือลงไปที่หน้าท้องน้อยของเขา... ใช้นิ้วกดคลึงบริเวณหัวหน่าว ช่วยกระตุ้นให้เครื่องทำงานได้ลึกซึ้งขึ้น
ภัทรตกอยู่ในภวังค์... เขาแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือภาพลวงตา
เขารู้แค่ว่า... ความเสียวซ่านที่ได้รับตอนนี้ มันรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา
มันคือความเสียวซ่านที่แลกมาด้วยศักดิ์ศรีและความเ็ป
"ต้น... เพิ่มระดับอีก... เอาให้สุด!" มิวหันไปะโสั่ง
"จัดไป... Level 5... Climax Mode"
หมอต้นสับสวิตช์
เครื่องส่งเสียงหวีดแหลมเล็กน้อย... ก่อนจะเริ่มทำงานด้วยความเร็วสูงสุด!
แรงสั่นะเืรุนแรงจนเตียงสแตนเลสสั่นกึกๆ
"อ๊ากกกกกกกก!"
ภัทรกรีดร้อง ตาเหลือกขึ้นบน ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างควบคุมไม่ได้ สมองของเขาขาวโพลนเหมือนถูกฟ้าผ่า
ความรู้สึกเหมือนแก่นกายจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ น้ำรักถูกรีดเร้นออกมาจากส่วนลึกของร่างกาย
แต่เครื่องไม่หยุด...
มันยังคงบีบรัดและดูดดึงต่อไป... แม้ว่าเขาจะเสร็จสมไปแล้ว
"พอ! พอแล้ว! ต้น! พอ!" ภัทระโร้องขอชีวิต "เจ็บ! กูเจ็บ!"
"ยังหยุดไม่ได้พี่..." ต้นตอบเสียงเย็น "กราฟยังไม่นิ่ง... ต้อง Drain ให้หมด... จนกว่าสารเคมีจะสมดุล"
มันคือการรีดพิษที่โหดร้าย... ภัทรถูกบังคับให้เสร็จสมครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งที่ร่างกายอ่อนล้าจนแทบขาดใจ
น้ำตาไหลพรากอาบแก้ม... ผสมกับน้ำลายที่ฟูมปาก
มิวก้มลงมองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อน... เธอก้มลงจูบซับน้ำตาให้เขา
"อดทนนะพี่ภัทร... อีกนิดเดียว..."
เธอกระซิบ...
"พี่ต้องรอด... เพื่อไปแก้แค้นพวกมัน"
ประโยคนั้นทำให้ภัทรชะงัก...
แก้แค้น?
พวกมัน?
มิวไม่ได้อยู่ข้างหมอต้นงั้นเหรอ?
ในวินาทีที่สติของเขากำลังจะดับวูบเพราะความเหนื่อยอ่อน... ภัทรมองเห็นสายตาของมิวที่จ้องมองหมอต้น...
มันไม่ใช่สายตาของลูกน้องที่ภักดี...แต่เป็สายตาของคนที่ รอจังหวะ
เครื่องหยุดทำงานลงในที่สุด...
ภัทรนอนแน่นิ่ง หอบหายใจรวยรินเหมือนปลาขาดน้ำ ร่างกายท่อนล่างชาหนึบจนไม่รู้สึกอะไร ปลอกซิลิโคนเต็มไปด้วยน้ำกามสีขาวขุ่นที่ถูกรีดออกมาปริมาณมหาศาล
"Vitals Stable... Brain Waves Normalizing..." หมอต้นอ่านค่าอย่างพอใจ "เยี่ยม... เขารอดแล้ว"
ต้นเดินเข้ามา ถอดปลอกซิลิโคนออกอย่างไม่ไยดี แล้วโยนลงถังขยะติดเชื้อ
"เช็ดตัวให้เขาซะ... แล้วพาไปพักที่ห้อง Recovery" ต้นสั่งมิว "พรุ่งนี้เราจะเริ่มเฟสต่อไป"
"เฟสต่อไป?" มิวถามขณะเอาผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้ภัทร
"เราจะสร้าง Layer 4" ต้นยิ้มมุมปาก "โลกที่ไม่มีทางออก... โลกที่เขาจะไม่มีวันรู้ตัวว่ากำลังฝันอยู่"
ต้นเดินออกจากห้องแล็บไป ทิ้งให้มิวอยู่กับภัทรตามลำพัง
มิวรอจนเสียงฝีเท้าเงียบหายไป...
เธอก้มลงกระซิบที่ข้างหูภัทรที่นอนสะลึมสะลือ
"พี่ภัทร... ได้ยินไหม..."
ภัทรพยักหน้าเบาๆ
"พี่ต้องตื่น... พี่ต้องสู้..." มิวพูดเร็วปรื๋อ "ไอ้ต้นมันบ้าไปแล้ว... มันไม่ได้แค่จะขังพี่... แต่มันกำลังจะ Copy สมองพี่"
"ก๊อปปี้?" ภัทรเค้นเสียงถาม
"มันจะสร้าง AI ภัทร ขึ้นมา... แล้วฆ่าพี่ทิ้ง" มิวเฉลยความจริงที่น่าสะพรึงกลัว "เพราะ AI ควบคุมง่ายกว่าคน... และ AI ไม่มีขาให้เ็ป"
ภัทรเบิกตากว้าง... ความโกรธแค้นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจแทนที่ความกลัว
"พี่ต้องช่วยมิว..." มิวบีบมือเขาแน่น "มิวจะพาพี่หนี... แต่พี่ต้องช่วยมิว Hack ระบบจากข้างใน"
"ยังไง..."
"มิวจะส่งพี่กลับเข้าไปในระบบอีกครั้ง... แต่คราวนี้ มิวจะให้ Admin Key กับพี่ไปด้วย"
มิวล้วงมือเข้าไปในเสื้อใน... หยิบชิปการ์ดอันเล็กๆ ออกมา
"คืนนี้... ตอนที่ไอ้ต้นเผลอ... มิวจะเสียบไอ้นี่เข้าที่พอร์ตของพี่"
เธอยัดชิปใส่มือภัทร กำมือเขาให้แน่น
"ในโลกหน้า... พี่จะไม่ใช่แค่เหยื่อ..." มิวจ้องตาเขา "พี่จะเป็ พระเ้า"
"แต่มีข้อแม้ข้อเดียว..."
"อะไร..."
"พี่ต้องฆ่า นานา ทิ้งซะ"
คำขอของมิวเหมือนสายฟ้าฟาด
"ทำไม..."
"เพราะนานาคือ Firewall ที่ไอ้ต้นสร้างไว้ขังพี่" มิวอธิบาย "ตราบใดที่พี่ยังรักนานา... พี่ยังหลงใหลในตัวเธอ... พี่จะไม่มีวันออกจากระบบได้"
"พี่ต้องฆ่าเธอ... ด้วยมือของพี่เอง"
ภัทรนอนนิ่ง... น้ำตาไหลซึม
เขาต้องฆ่าผู้หญิงที่เขารักที่สุด... แม้เธอจะไม่มีตัวตนจริงๆ ก็ตาม
"ตกลงไหมคะ?" มิวถามย้ำ
ภัทรมองดูสภาพตัวเอง... ขาด้วน... นอนจมกองน้ำกาม... เป็แค่หนูทดลอง
ความแค้นสุมอกจนแทบะเิ
เขากำชิปในมือแน่น
"ตกลง..." ภัทรตอบเสียงเ็า "กูจะฆ่ามัน... กูจะทำลายโลกบ้าๆ นี่ให้หมด"
มิวพยักหน้า ยิ้มอย่างพอใจ... รอยยิ้มที่ดูร้ายลึกไม่แพ้หมอต้น
"งั้นพักผ่อนเถอะค่ะ... คืนนี้... าจะเริ่มแล้ว"
...
คืนนั้น... ภายในห้อง Recovery ที่มืดสนิท
ภัทรนอนลืมตาโพลงในความมืด... กำชิป Admin Key ไว้แน่น
เขามองเห็นเงาตะคุ่มๆ ของมิวที่แอบย่องเข้ามา...
เธอเสียบชิปเข้าที่พอร์ตหลังคอเขา...
คลิก...
ความรู้สึกเหมือนไฟช็อตแล่นปราดเข้าสู่สมอง
[SYSTEM HACKED][ADMIN PRIVILEGES: GRANTED][UPLOADING CONSCIOUSNESS TO LAYER 4...]
[WARNING: LAYER 4 IS UNSTABLE]
ภัทรหลับตาลง... พร้อมกับรอยยิ้มมุมปาก
คราวนี้... เขาจะไม่ไปในฐานะคนไข้เขาจะไม่ไปในฐานะเหยื่อ
แต่เขาจะไปในฐานะ ผู้ทำลายล้าง (The Destroyer)
903
