ผมเก่งขึ้นได้เพราะภารกิจ

     การไล่ล่าอยู่ฝ่ายเดียวของเอกเป็๲ฝันร้ายของเหล่าปีศาจแรคคูนสองเขา ในตอนนี้พวกมันต่างพากันวิ่งหนีอย่างฉุกละหุก ด้วยพลังพละกำลัง +2 ที่สามารถฉีกพวกมันเป็๲ชิ้นๆอย่างง่ายดายด้วยมือเปล่า กับความว่องไว +1 ที่พวกมันไม่อาจวิ่งหนีได้พ้นและความแข็งแกร่ง +1 การโจมตีของพวกมันไม่อาจระคาย๶ิ๥๮๲ั๹ของชายหนุ่มได้เลยแม้แต่น้อย นี่เป็๲ฝันร้ายที่น่าสยดสยองเลยก็ว่าได้สำหรับพวกมันน่ะนะ

     ภายในเมืองเกิดเรื่องวุ่นวายเพราะเหตุการณ์ที่เอกเป็นคนทำ ในตอนนี้พวกเหล่านักเดินทางระดับผู้ฝึกเวทขั้น 1-3 ได้มารวมกลุ่มกันเพื่อออกตามหาความจริงว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ในทุกๆคืนจะได้ยินเสียงร้องโหยหวนของเหล่าปีศาจแรคคูนจนทำให้ทุกคนคิดไปต่างๆนาๆว่ามีปีศาจระดับสูงเข้ามา
     อย่างไรก็ตามหลังจากผ่านไปได้สักพักชายหนุ่มก็พักเหนื่อยบนต้นไม้ ต้องขอบคุณพละกำลัง +2 ที่ทำให้เขาสามารถกระโดดได้สูงนัก และในตอนนั้นเองเสียงผู้คนก็ดังเข้ามาในหู
"ระวังตัวกันไว้ อย่าออกนอกตำแหน่งตัวเองล่ะ หากปีศาจระดับสูงโผล่มาล่ะก็อาจจะงานเข้าจริงๆ"
     เอกได้ยินเสียงบทสนทนาก็เลิกคิ้วครุ่นคิด ปีศาจระดับสูงหรือ? เขาจำได้ว่าอยู่ที่นี่มาตั้งหลายวันแล้วแต่ไม่เห็นปีศาจอะไรที่ว่านั่นเลย แต่แล้วเขาก็นึกออก
"เออเนอะ ก็เราเล่นล้างบางปีศาจแรคคูนนี่หว่า จะมีข่าวลือก็ไม่แปลก"
     ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะไม่เก่งกาจแต่เขาก็ไม่ได้โง่ที่จะคิดอะไรไม่ออก เขาเรียกใบภารกิจออกมาก็พบว่า
ภารกิจ V
     ล่าปีศาจแรคคูนสองเขาจำนวน 10,000 ตัว และนำเขาทั้งหมด 20,000 เขาบริจาคแก่เด็กยากไร้ ภายในเวลา 7 วัน
รางวัล จิตวิญญาณ +1
ล้มเหลว ความแข็งแกร่ง -1
ระยะเวลาที่เหลือ 1 วัน 2ชั่วโมง 3นาที      จำนวนที่กำจัด 8,981 ตัว
     ชายหนุ่มไม่เร่งรีบอีกต่อไป เพราะยังเหลือเวลาอีกตั้งหนึ่งวันกว่าจะหมดเวลา และขนาดแค่หนึ่งพันตัวก็เป็นอันเสร็จ เขาคิดว่าทางที่ดีไม่ควรให้เหล่านักเดินทางพบตัวเขาจะเป็นการดีที่สุด 
     ในตอนที่เอกล่าปีศาจแรคคูนไปได้สักพักก็พบว่าเขาไม่สามารถแบกเขาของพวกมันได้อีกต่อไป เขาครุ่นคิดอยู่นานสองนานก็คิดออกจึงกลับไปเมืองเพื่อซื้อถุงเวทมนต์ราคาของมันตั้ง 1,000 เคก ชายหนุ่มกัดฟันซื้อมาอย่างช่วยไม่ได้ หลังจากนั้นเขาก็เริ่มมาล่าต่อ
     ถุงเวทมนต์คือถุงที่สามารถใส่ของได้มากกว่าที่เห็น ขนาดถุงของมันเล็กพอที่จะคาดไว้ที่เอวของเอก แต่มันก็ใส่ได้อย่างจำกัด หลังจากที่คำนวณคร่าวๆน่าจะใส่ได้พอดิบพอดี มันเป็นเพียงถุงเวทมนต์ระดับต่ำเท่านั้นใส่อะไรไม่ได้มากมายเท่าไหร่ แต่มันก็ช่วยได้เช่นกัน
     ด้วยความที่เอกสนใจกลุ่มนักเดินทาง จึงแอบตามไปดูอย่างห่างๆ ระหว่างทางพวกเขาสามารถกำจัดปีศาจแรคคูนได้อย่างง่ายดาย ช่างเหมาะกับกลุ่มที่มีผู้ฝึกเวทขั้น2และ3 จริงๆ ความแข็งแกร่งของพวกเขานั้นเป็นของจริง 
     เอกลองคิดดูเล่นๆ เขาอาจจะเอาชนะผู้ฝึกเวทขั้นแรกได้หลายคน แต่ด้วยจำนวนที่เยอะเกินไปก็อาจจะไม่รอด ถ้าหากตัวต่อตัวกับผู้ฝึกเวทขั้นที่ 2 เขาก็อาจจะเอาชนะได้แบบเฉียดตาย แต่อย่าพูดถึงผู้ฝึกเวทขั้นที่ 3 เลย เขาไม่มีวันชนะได้แน่นอนในตอนนี้ 
     ชายหนุ่มแอบตามกลุ่มนักเดินทางไปหลายชั่วโมงก็ถึงเวลาของช่วงเย็น ในขระที่พวกเขาไม่พบอะไรและกำลังจะเดินทางกลับเพื่อไปแจ้งข่าวที่เมืองนครบันก็ได้เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น
     แผ่นดินสั่นสะเทือนแรงมากพอที่จะทำให้เอกตามมาไกลๆรู้สึกได้ชัด กลุ่มนักเดินทางตื่นตะหนกแต่ก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็วและเคร่งขรึมมองไปรอบๆ พวกเขารู้ดีว่าได้เจอกับบางสิ่งเข้าให้แล้ว
     ตรงหน้ากลุ่มนักเดินทางบนพื้นดินเกิดรอยแตกเป็นเส้นใยแมงมุม และมีบางสิ่งผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว มันร้องอย่างโกรธแค้นด้วยดวงตาสีแดงฉาน
กว๊ากกกกกก!!
     มันคือปีศาจแรคคูนสองเขา แต่ขนาดตัวของมันสูงถึง 5 เมตรเลยทีเดียว
"นี่มัน!!"
"พญาปีศาจแรคคูน!!!"
"บ้าเอ้ย นี่มันแย่กว่าที่คิด!!"
     เหล่ากลุ่มนักเดินทางตื่นตะลึง พวกเขาต่างรู้ดีว่าพญาแรคคูนแข็งแกร่งมาก และมันมีระดับพลังสูงถึงผู้ฝึกเวทขั้น 3 แม้แต่นักเดินทางที่อยู่ในระดับเดียวกับมันยังต่อกรด้วยยาก เพราะมันสามารถใช้เวทมนต์ได้เช่นกันและมีความฉลาดเล็กน้อย มันจึงเป้นปีศาจที่จัดการลงได้ยาก
"ทุกคน!! อย่าตื่นตะหนกตั้งรูปแบบให้ดีเราจะสู้กับมัน!!"
     นักเดินทางคนหนึ่งระดับพลังผู้ฝึกเวทขั้นสามกล่าวเสียงดัง ทำให้คนอื่นๆตั้งสติและเริ่มตั้งขบวนทันที 
     นักเดินทางสายป้องกันที่ถือโล่วิ่งมาด้านหน้าแล้วตั้งโล่ขนาดใหญ่เรียงต่อกัน เปรียบเสมือนกำแพงเหล็ก ลำดับต่อมาคือนักเดินทางสายหอกจากนั้นก็นักธนูสุดท้ายคือเหล่านักเดินทางสายเวทมนต์โดยตรง
     เอกเห็นพวกเขาตั้งรูปขบวนได้อย่างน่าเกรงขาม แรงกดดันจากพญาแรคคูนและเหล่ากลุ่มนักเดินทางปะทะกันอย่างรุนแรง 
     และการต่อสู้อันดุเดือนก็ได้เริ่มต้นขึ้น!!!